𝖹𝖾𝗉𝗁𝗒𝗋𝗎𝗌 ✩

📌#SVCS_SS3 #SVCS_Commu ⤷ 𝖹𝖾𝗉𝗁𝗒𝗋𝗎𝗌 𝖠𝗌𝗁𝖿𝗂𝖾𝗅𝖽 𝟤𝟫 𝗒/𝗈 | 182 𝖼𝗆 | 𝖹𝗈𝗇𝖾 𝟣𝟤 ✩ 𝖣𝗈𝖼 𝗂𝗇 𝖻𝗂𝗈 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖿𝗋𝖾𝖾 𝗍𝗈 𝖣𝖬 (𝟤𝟦/𝟩)

" ก็นะ..... " เขาไม่เคยบอกใครในเพอลิแกนสำหรับเรื่องนี้ และคนที่รู้ก็มีแค่คนที่บ้าน กับเพื่อนๆของเขาในแวดวงการบิน " จริงๆแล้วทางบ้านฝั่งพ่อ แล้วก็แม่ฉันทำกิจการการบินทั้งคู่นั่นแหละ " ส่วนพ่อแม่เขาก็ครึ้มอกครึ้มใจ อยากทำข้าวกล่องขึ้นเครื่องบินแทนเลยเปิดร้านอาหาร... " พอช่วงซัมเมอร์ ไปอยู่กับบ้านนั้น บ้านนี้ เขาก็สอนมา รู้ตัวอีกทีก็สอบใบอนุญาตได้แล้ว " ในตอนอายุ 17 เขาก็มีใบอนุญาตขับส่วนบุคคลแล้ว สำหรับเชิงพาณิชย์เขาก็มีในเวลาต่อมาเช่นเดียวกัน " กลัวเหรอขึ้นไปกับฉัน? " " ไม่ต้องห่วงน่า ฉันมั่นใจว่ามีฝีมือพอไม่ทำนายโหม่งพื้นดิน หรือกลายเป็นดาวตกนะ " ว่าพลางโคลงแก้วไวน์ร้อน ที่ร้อนน้อยลงแล้วก่อนจะยกขึ้นจิบอีกที

29 winter 2006 | 21:00 | w/@Leif_SVCS - Fairbanks, Alaska ผ่านการเดินทางมามากมายหลายทวีปที่ได้ไปเยือน จนในที่สุด... เท้าของเซไฟรัสก็เหยียบถึงแผ่นดินอลาสก้า ดินแดนแห่งความหนาวเหน็บที่เขาไม่ค่อยจะถูกกับมันเสียเท่าไหร่ แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ดันมาถึงในช่วงหน้าหนาวอีก กิจกรรมกลางแจ้งที่ควรได้ทำมันก็พลันอันตรธานหายไป จะส่องนกอินทรีหัวขาวหรือส่องหมีกริซลีก็คงไม่มีโอกาส เพราะพวกมันต่างจำศีลหลบหนีความโหดร้ายของฤดูกาลไปหมดแล้ว สุดท้ายจึงทำได้เพียงเดินทอดน่องชมพิพิธภัณฑ์และพูดคุยกับชาวเมือง เพื่อซึมซับเรื่องราวและวิถีชีวิตของคนที่นี่ เดินทางไปหลายเมืองก่อนที่จะตัดสินใจนั่งรถไฟสายประวัติศาสตร์จากแองเคอเรจมุ่งสู่แฟร์แบงค์ เมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘หัวใจแห่งดินแดนเที่ยงคืน’ เขาพอศึกษาข้อมูลมาบ้างว่าที่นี่มีไกด์ท้องถิ่น หรือทัวร์นำเที่ยวที่เชี่ยวชาญเรื่องการล่าแสงเหนือ จึงกะจะใช้เวลาอาทิตย์สุดท้ายก่อนปีใหม่ที่นี่เสียเลย ปล่อยให้เรื่องทริปทัวร์และการวางแผนทั้งหมดเป็นหน้าที่ของคนในพื้นที่จัดการไป เมื่อมาถึงสถานีรถไฟก็รีบมุ่งหน้าไปยังที่พักเพื่อเก็บสัมภาระในทันที วางกระเป๋าเดินทางลงข้างเตียงอย่างลวกๆ แล้วจึงออกไปหาอะไรทานที่ร้านอาหารแถวนั้น หวังจะดื่มเบียร์เย็น ๆ สักแก้วเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของใครคนหนึ่งที่หน้าร้าน… ผมสีดำขลับราวกับความมือมิดยามค่ำคืน นัยน์ตาที่ดำสนิทไม่ต่างกัน แต่พอมองให้ดีกลับไม่ค่อยมีรอยคล้ำใต้ตาเหมือนอย่างที่เขาคุ้นเคยในความทรงจำ หรืออาจจะเป็นแค่คนหน้าคล้ายกัน? เซไฟรัสกะพริบตาปริบ ๆ พลางขยับแว่นที่สวมอยู่ให้เข้าที่ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจเป็นพลวัต คนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสามปี จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? อลาสก้าเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก

ก็จริงอย่างว่า... ตั้งแต่มาถึงที่นี่ ยังไม่เห็นโจจ้าเลยสักสาขาเดียว สิ้นประโยค เซไฟรัสก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไหล่กว้างสั่นไหวน้อย ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำประชดที่ฟังดูเหมือนจะทำจริงได้ง่าย ๆ นั่น หรือเป็นเพราะสีหน้านั้นกันแน่ แต่ในจังหวะที่ได้ยินอาชีพใหม่ของอีกคน ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "คุณขับเครื่องบินเป็นด้วยเหรอครับ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากไปโดยอัตโนมัติ ตอนแรกที่เขาเคยเกริ่นว่ามีใบอนุญาต ก็นึกเหมาเอาเองว่าเป็นแค่ไลเซนส์ไกด์นำเที่ยวทั่วไป แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะครอบคลุมไปถึงใบอนุญาตนักบิน... นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว ในหัวเซไฟรัสเริ่มมีคำถามตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ช่วงนี้คนขับพอหรือเปล่านะ? แล้วถ้าเขาขับเป็น เขาต้องไปขับให้คนอื่นนั่งด้วยไหม? หรือจะแค่มาทำหน้าที่ไกด์แล้วปล่อยหน้าที่ขับเครื่องบินให้เป็นของคนอื่น? ความสงสัยมากมายผุดขึ้นมาไม่หยุด แต่สุดท้ายแล้ว... ก็เลือกที่จะกลืนคำถามเหล่านั้นลงคอ แล้วถามออกไปเพียงแค่อย่างเดียว

ชายหนุ่มเงยหน้าจากจานอาหารมองคนตรงหน้าคล้ายสงสัยว่าชื่อนั้นดีอย่างไร ในแง่ความหมายก็ใช่ แต่..... เขาก็ว่ามันเชยอยู่ดีนั่นแหละ ไม่ทันที่ความคิดในหัวจะจบกับเรื่องชื่อ พอได้ยินชื่อบริษัทที่เขาทำงานเยี่ยงทาสมาหลายปีก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตากับมัน " เหอะ ที่ฉันย้ายมานี่เพราะจะได้ไม่ต้องเห็นมันต่างหาก " อดีตพนักงานบัญชีโจจ้าคอปเอ่ยกลับด้วยสีหน้าตายด้านสุดๆ " ถ้ามันเปิดสาขาที่นี่ฉันจะย้ายบ้านหนี " ฟังดูพูดเล่น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเขาจะทำจริงมั้ย " ฉันเป็นบุชไพล็อตอยู่ " " หมายถึง นักบินเครื่องบินเล็กในพื้นที่แถวนี้เพื่อการเดินทาง หรือท่องเที่ยว " " ถึงปกติฉันจะดูร้านมากกว่า ถ้าไม่ใช่ช่วงที่คนขับไม่พอจริงๆน่ะนะ " แม้เขาจะมีใบอนุญาตขับมาตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว แต่เขาก็ถนัดการเฝ้าร้านทำบัญชีมากกว่าอยู่ดี อย่างว่าแหละ การทำบัญชีนี่มันงานถนัดเขานี่

28 Winter | ช่วงเย็น | →ซูซูซิตี้ @AL1S3_SVCS หลังผ่านพ้นการเย้าแหย่พอเป็นพิธีและจัดการสะสางงานที่มีให้เสร็จสิ้นแล้ว วิลเลียมก็ได้แต่งตัวเสียใหม่ เพื่อมารอพบตามนัดที่ให้ไว้สำหรับเจ้าของวันแสนพิเศษ สัมภาระติดตัวดูไม่มากนัก เพียงพอสำหรับพักแรมหนึ่งคืน เหมือนเจ้าของมันตั้งใจไม่แบกอะไรเกินจำเป็น พอเห็นอีกฝ่ายอยู่ในระยะสายตา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาหยุดยืนตรงหน้า สายตาไล่สำรวจอย่างแนบเนียน ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงเสื้อผ้าที่คุณเลือกใส่— หนาพออย่างที่เขากำชับไว้หรือไม่ แล้วคำทักแรกก็หลุดออกมา “เป็นไงครับ ชอบของขวัญของผมไหม“ และไม่รู้ทำไม วิลเลียมเลยว่ายืนเว้นระยะกับอลิสสักหน่อยก่อนดีกว่า

(พึ่งมีโอกาสได้มาบอกลาเด็กๆลุงๆป้าๆผู้ใหญ่ หลังจากผ่านสมรภูมิกองงานทับถม สภาพรันสตอรี่กับใครไม่ทันเลย ต้องขออภัยด้วยนะคะ มุแง ขอบคุณทีมงานที่เหน็ดเหนื่อยแล้วก็สุขสันต์วันปีใหม่ทุกคนเลยค่าา🙂‍↕️🔥<อันนี้ไฟจากกองงานถัดไปค่ะ ฮาา)

(ทุกคนยังแข็งแรงดีอยู่มั้ยเอ่ย HNYนะคะ ขอบคุณมากๆที่แวะมาจอยด้วยกัน เวิ่นหน้าไทม์ไลน์ก็นับนะ! และยินดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเอนเตอร์เทนทุกคน หากเราตกหล่นทักทวงได้ ซีซั่นนี้เต็มที่!ต้องขอบคุณทีมงาน สำหรับใครจะอยากแลกคอนแทคสามารถกดใจหรือทักdmเฟเบมาได้เลย เดี๋ยวเราทักไปเองค่ะ🌟)

(วาดเล่นค่ะ boxing day หลับที่ไหนตื่นที่นั่น ชุดเดิม เพิ่มเติมหนึ่งมวนหนึ่งแก้วก่อนกลับ)

เซไฟรัสพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ พยายามจดบันทึกข้อมูลสถานที่นัดหมายลงในสมอง... ไปหาที่ร้านสินะ ถึงเส้นทางที่ฟังดูจะชวนงงไปสักหน่อย แต่คิดว่าคงไม่เกินความสามารถ จำไว้สิเซไฟรัส ท่องไว้ ห้ามลืมเด็ดขาดนะ "ไม่เลยครับ เป็นชื่อที่ดีออก" ยิ้มกว้างส่งให้ วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีเหลือเกิน... ได้รู้อะไรตั้งหลายอย่างเกี่ยวกับคนตรงหน้า ความสุขมันเอ่อล้นจนรู้สึกอิ่มเอิบไปทั้งหัวใจ "แต่ผมก็เพิ่งรู้นะครับเนี่ย ว่าคุณไม่ได้ทำงานให้กับโจจ้าแล้ว" เขาเอียงคอเล็กน้อยมองอีกฝ่าย "ตอนแรกผมนึกว่าคุณแค่ย้ายสาขามาประจำที่นี่เสียอีก" พอลองทบทวนดูดี ๆ ...ชื่อร้าน 'สกายไลน์' ไม่มีความเกี่ยวข้องกับโจจ้าเลยสักนิด นั่นหมายความว่าอีกคนหลุดพ้นจากพันธนาการพวกนั้นแล้วงั้นเหรอ? หลุดพ้นจากหนี้สินก้อนโตนั่นแล้วใช่ไหม... สายตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เป็นประกายกว่าเดิม เก่งจังเลยนะ คุณน่ะ

เขาพยักหน้าตอบรับเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ย " บ้านฉันอยู่แถวชานเมือง แต่ปกติฉันจะนอนที่ร้าน นายไปหาฉันที่ร้านก็ได้ " ถ้าพูดถึงบ้านของเขาต้องขับรถออกจากที่นี่ไปอีกเล็กน้อย แต่ร้านของเขานั้นห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนัก " ถ้านับจากที่นี่ เดินออกไปเส้นนอกเมืองสองบล็อกถนน แล้วเลี้ยวซ้ายสัก 700 เมตร ตรงถนนก่อนออกเมือง ร้านริมสุดที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าร้าน นั่นร้านฉันเอง ไปเจอกันที่นั่นก็ได้ " พูดไม่พอ เขายังชี้ทางคร่าวๆให้อีกคนเข้าใจง่ายอีกด้วย แม้จะบอกว่าใกล้ แต่ก็ใช้เวลา 15-20 นาทีในการเดินอยู่เช่นกัน " ร้านฉันชื่อสกายไลน์ อ่า..ฉันรู้ว่าชื่อร้านมันเชย แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือกสักหน่อย " เขาเอ่ยดักไว้ก่อน เพราะตอนที่เขาได้ยินครั้งแรกเขาก็ทำหน้าแหยงออกไปเหมือนกัน เพื่อนของเขาเป็นคนตั้งไว้ ดังนั้นแล้ว..ก็ช่วยไม่ได้ ชื่อร้านแค่ฟังแวบแรกก็บ่งบอกได้ถึงตัวร้านและบริการ แต่...ว่าแต่เขาเคยบอกอีกฝ่ายรึยังว่าเขาทำงานอะไร....

ก็แค่คืนธรรมดาคืนหนึ่งที่คุณผู้จัดการสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย😳(!)

เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่างง่าย แต่สมองเจ้ากรรมดันเริ่มทำงานหนัก... นี่หมายถึงไปเที่ยวกับคุณเลฟแค่สองคนงั้นเหรอ? หรือจริง ๆ แล้วจะมีลูกน้องติดตามมาคอยช่วยเป็นไกด์เสริมทัพกันนะ? แต่ถ้าไปกันแค่สองคน... แบบนี้มันก็เข้าข่าย 'เดต' ชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง! "ให้ผมไปหาคุณก็ได้ครับ" "จะได้ไม่ต้องลำบาก" ถึงเซไฟรัสจะไม่ชินทาง แต่เรื่องถามทางคนแปลกหน้าไม่ใช่ปัญหา สกิลการเข้าสังคมของเขาสูงพอตัวอยู่แล้ว... จะมีข้อยกเว้นก็แค่กับเลฟนี่แหละ ที่ทำให้เขาประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก แม้จะแอบรู้สึกเสียดายที่ช่วงเวลาของวันนี้ใกล้จะจบลงและต้องแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ความอุ่นใจบางอย่างก็เข้ามาแทนที่... อย่างน้อยก็พออนุมานไปเองว่า วันต่อจากนี้เขาคงไม่ได้เที่ยวคนเดียวแน่ ๆ แต่จะเป็นอย่างที่คิดหรือเปล่านะ? คงต้องรอดูวันพรุ่งนี้ว่าคุณไกด์กิตติมศักดิ์คนนี้จะวางแผนพาไปผจญภัยที่ไหนบ้าง "เอ่อ..บ้านคุณอยู่ไกลจากที่นี่ไหมครับ" ล หลอกถามสักหน่อยก็แล้วกัน-

เขาไม่คิดว่านั่นจะเป็นความหนาวที่เสื้ออีกชั้นจะช่วยได้สักเท่าไหร่ แต่เอาเถอะ มาเมืองหนาวมันก็ต้องหนาวบ้างเป็นธรรมดา " ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวเรามาดูกันว่าจะพานายไปที่ไหนได้บ้าง " เขาพยักหน้าน้อยๆ แต่ในหัวนั้นเหมือนมีแพลนไว้หมดแล้ว " นายจะมาหาฉัน หรือให้ฉันไปรับที่หน้าที่พักดี? " ไม่ว่าจะอย่างไหนเขาก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้น จริงๆแล้ว...เขาค่อนข้างแปลกใจกับตัวเองเล็กน้อย ที่ดูกระตือรือล้นเสียเหลือเกิน ไม่เคยคิดว่าอะไรที่เรียกว่า ความคิดถึง จะทำให้เป็นได้มากขนาดนี้ อีกหน่อย..อีกแค่นิดเดียว ก่อนที่คนตรงหน้าจะกลับไป ถ้าใช้เวลาร่วมกันไปอีกสักหน่อย คงไม่ถือว่าเขาโลภนักใช่มั้ย

นัยน์ตาของเซไฟรัสเหม่อลอยไปชั่วครู่ ความว่างเปล่าแล่นริ้วเข้ามาในอก... งั้นก็แสดงว่าตอนแรกอีกฝ่ายไม่ได้รับโปสการ์ดจากเขาเลยสินะ? เพิ่งได้ทีหลังงั้นเหรอ.. ...แต่แล้วทำไมไม่บอกกันบ้างเลยล่ะ! จะบอกก่อนเขาออกเดินทางก็ได้ หรือว่าในตอนนั้น... ระหว่างเรามันยังมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางกันอยู่อีกนะ? ความคิดตัดพ้อผุดขึ้นมา แต่เขาก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งไป แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ "งั้นเหรอครับ... ดีจริง ๆ" ตอบรับเสียงเรียบ พลางนึกเสียดายในใจ เอาเข้าจริงเซไฟรัสตะลอนเที่ยวมาเกือบรอบโลก แต่กลับไม่ได้ไปแตะต้อง เมืองหลวง เลยสักครั้ง... เอาไว้รอบหน้าค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน เมื่อบทสนทนาวนมาเรื่องสภาพอากาศและการเตรียมตัว เขาจึงรีบยืนยันความพร้อม "ไหวสิครับ ผมอดทนได้" "ถ้าหนาวมาก... ก็แค่ใส่เสื้อเพิ่มเข้าไปอีกชั้นก็จบ" ความจริงแวบแรกเขาเกือบจะหลุดปากออกไปแล้วว่า งั้นก็ขอมือคุณจับแก้หนาวหน่อย แต่พอฉุกคิดขึ้นได้ก็ต้องรีบเบรกความคิดนั้นหัวทิ่ม... ขืนจับมือคนตัวเย็นเฉียบแบบเลฟ มีหวังได้หนาวกว่าเดิมแน่ ๆ การจับมือกับคนคนนี้... สิ่งเดียวที่จะอุ่นขึ้นคงมีแค่หัวใจเท่านั้นแหละ เรื่องอุณหภูมิร่างกายน่ะตัดทิ้งไปได้เลย-

" เปล่า " เขาเอ่ยก็จะหยุดไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม มันคงนานพอที่จะพูดออกไปได้ " จริงๆแล้ว ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว " ตั้งแต่บอกลากันในวันนั้น ไม่นานนักเขาก็ได้จากเมืองเล็กๆแห่งนั้นไป " ก็กลับบ้านที่เมืองหลวงประมาณเกือบปี แล้วก็มาที่นี่นี่แหละ " เรื่องเล่าช่วงที่ผ่านมาถูกเอ่ยออกมาช้าๆ บรรยากาศนั้นเรียบเรื่อยแต่แฝงเรื่องราวไว้มากมาย มือจุ่มชนมปังลงกับซุปเข้าปากเป็นชิ้นพอดีคำ " พวกนั้นมีที่เที่ยวดีๆเยอะ..มาด้วยรถไฟช่วงนี้ก็จะละลานตาไปด้วยทุ่งหิมะสีขาวนั่นแหละ " ถึงจะเป็นภาพสีขาว แต่ก็ตระการตาไม่น้อย " ที่นี่เองก็...อืม...มีแต่ทุ่งหิมะเหมือนกัน " แน่ล่ะ จุดล่าแสงเหนือที่ดีที่สุด มีป่า มรลานกว้าง และมีทุ่งหิมะ " แต่..อืม..นายจะไปดูแสงเหนือไหวมั้ยนะ " เขาขมวดคิ้วมองคนที่ใส่เสื้อโค้ทบุนวมนุ่มฟูหลายชั้นตรงหน้า " ตั้งแคมป์รอออโรร่าเนี่ย หนาวนะ...หนาวมากด้วย "

สัมผัสแผ่วเบาที่เหนือลำคอนั้นหยุดลงอย่างรู้ขอบเขตก่อนเปลี่ยนมาวางทาบข้างไหล่ แต่วินเซนต์รับรู้ถึงความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในการกระทำนั้นได้เป็นอย่างดี "ถึงจะพกมีดไปเกรงว่าฉันคงได้ใช้แค่ตอนทำอาหารอยู่ดี" เขากล่าวขำๆ เป็นการบ่งบอกว่าตนไม่มีทักษะด้านการต่อสู้เลยสักนิด วินเซนต์หยุดไปชั่วครู่ ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนรับคำพูดที่แสดงความห่วงใยของคุณ "ฉันเองก็เป็นห่วงคุณนะแซค" ไม่ได้หมายถึงเรื่องการเดินเรือที่อีกฝ่ายเชี่ยวชาญ คงเป็นเรื่องอย่างอื่นของคุณที่เขาไม่รู้

Star log : Entry Early Winter 🔓 คุณพ่อคุณแม่กำชับเอาไว้ หากบัคแลนด์ต้องปรากฏตัวในงาน—โดยเฉพาะงานที่เต็มไปด้วยผู้คนจากแวดวงวิชาการ คำพูดควรจะสุภาพ น้ำเสียงควรจะนุ่มนวล และท่าทีควรจะ เหมาะสม วิลเลียม บัคแลนด์ทำตามนั้นมาโดยตลอด —และงานในค่ำคืนนี้ก็ไม่ต่างกัน ห้องโถงสว่างด้วยแสงไฟขาว บทสนทนาเต็มไปด้วยศัพท์ยากๆ มากมาย รอยยิ้มที่แลกเปลี่ยนกันอย่างรู้จังหวะ ทุกอย่างมันช่าง…น่าเบื่อเกินไป อาจเพราะเหตุนี้เอง เขาถึงแยกตัวออกมาเดินในสวนด้านนอก ปล่อยให้เสียงผู้คนค่อยๆ ไกลออกไป วิลเลียมชื่นชมทั้งสองท่านจากใจจริงๆ ในสายตาเขา คนทั้งคู่มากความสามารถ และไม่เคยขาดความมานะ อ่อนน้อมถ่อมตน ทัศนคติที่แสดงต่อสังคมดีเยี่ยม มีความเป็นมืออาชีพ จนไม่ว่าใครต่อใครก็คงอยากจะปรบมือให้ แต่ว่า…เขาก็คงทำไม่ลง สำหรับเจ้าตัวนั้นแค่ชื่นชมก็คิดว่าสุดๆ แล้วเหมือนกัน ความหนักใจช่วงนี้ของเขาคงเป็นเรื่องนี้ล่ะมั้ง เรื่องที่ไม่อาจมองผู้ให้กำเนิดด้วยความรักบริสุทธิ์ได้ และเรื่องหนักใจอีกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นมา คือที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ตรงหน้านี้มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว ผมอีกคนดำขลับ ไขว่ห้างสบายๆ ใบหน้ามีจุดสองจุดใต้ตา เรียงเยื้ององศาลงมา ปลายจมูกก็มีอีกหนึ่ง ติดใต้ริมฝีปากก็มีอีกจุด กอปรผิวขาว ดูแล้วชวนให้น่าลากเส้นสร้างกลุ่มดาวบนนั้นอย่างยิ่ง ดูมีอิสระ เหมือนเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานข้างในอย่างสิ้นเชิง “หลบออกมาพักเหมือนกันเหรอ?“ และน่าขอบคุณที่อีกฝ่ายยิ้มให้ดูไม่มีพิษมีภัยเช่นนั้น วิลเลียมเลยได้พยักหน้า ความกระอั่กกระอ่วนที่เห็นคนลดลงไป และทั้งสองก็เริ่มคุยกัน—ไปเรื่อย เวลาผ่านไปสักพัก พอทำให้รู้ได้ว่าอีกคนเป็นพวกไม่ค่อยคิดอะไรนัก ทั้งหัวเราะง่าย ยิ้มง่าย บางคำก็ฟังดูห่ามๆ แต่คงไม่ได้ตั้งใจ ไม่ถึงขั้นฟังดูหยาบคายจนทนฟังไม่ได้อะไร ไม่นานนัก เขาก็เอียงศีรษะมองมา “นายพูดจาดีจังนะ ดูฉลาดด้วย” “แต่ทำไมต้องสุภาพขนาดนั้น? ไม่ต้องเกร็งก็ได้มั้ง“ วิลเลียมได้แต่ตอบตามความเคยชินว่ามันเป็นนิสัย ไม่ใช่อะไร คนแปลกหน้าเลยหัวเราะ แล้วพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องสนุกขึ้นมา “งั้นลองด่าฉันสิ” “ลองดู” แน่นอนว่าอึกอัก ส่ายหน้าทันที บอกว่าไม่ถนัดจริงๆ แต่เขาคนนั้นก็ยังยิ้มอยู่ ราวกับไม่ได้คาดหวังอะไรจริงจังทั้งนั้น สุดท้าย ก็ใจอ่อนกับรอยยิ้มคน เลยได้ลองพูดคำหยาบคายออกไปคำหนึ่ง ดูติดขัด และแปลกหูแม้กระทั่งตัวเองด้วยซ้ำ ทว่าผลลัพธ์— เรามองหน้าแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน ภายใต้แสงจันทร์ที่ไม่ต้องระวังและไม่ต้องคิดว่าจะดูเหมาะสมหรือไม่ มันตลกอย่างที่คิดจริงๆ ก่อนจะแยกกัน วิลเลียมเลยตัดสินใจยื่นมือออกไป “วิลเลียม” เด็กชายจับมือตอบ ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิมให้ “โชคชะตา” เผลอทวนคำโดยไม่ทันคิด “Destiny? “ชื่อ…แปลกดีนะครับ” เขาหัวเราะอีกครั้ง “ไม่ใช่ชื่อจริงหรอก” “แต่ดูจากที่นาย—ไม่รู้สิ นายน่าจะชอบอะไรแบบนี้นี่“ ก่อนจะลุกขึ้น หันกลับมาพูดทิ้งท้ายอีกครั้ง “ไว้เจอกันใหม่ตอนไหน ก็ทักฉันด้วยล่ะ” ในตอนนั้น วิลเลียมคิดแค่หากได้พบกันอีกครั้ง ก็คงได้หัวเราะกับคำว่าโชคชะตาออกมาจริงๆ แค่คิดว่าต้องทักคนด้วยคำนั้นก็แย่แล้ว ถ้าทักผิดยิ่งน่าฮาไปกันใหญ่ น่าแปลก เพียงแค่ไม่กี่นาทีที่ได้อยู่ด้วยกันตรงนี้กลับทำให้เขามีแรงเข้าไปเผชิญหน้ากับความอึดอัดข้างในต่อไป คิดได้เช่นนั้น วิลเลียมก็ว่าอยากจะเป็นคนแบบนั้นบ้าง คนที่ทำให้คนอื่นสบายใจ เป็นได้ คงจะดี

"สองปี..." เซไฟรัสทวนคำตอบนั้นแผ่วเบา พลางคำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว... จากวันที่เขาจากมาจนถึงตอนนี้ก็ราวสามปี แต่อีกฝ่ายเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้สองปี "งั้นก็แปลว่าคุณอยู่เพอลิแกนต่ออีกปีสินะครับ" ดวงตาฉายแววเห็นใจวูบหนึ่งเมื่อนึกภาพตาม หากเป็นอย่างนั้นจริง ก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายต้องทนทำงานเป็นทาสให้โจจ้าต่ออีกตั้งหนึ่งปีเต็มเลยหรือนี่... แค่คิดก็น่าสงสารจับใจแล้ว | "เก่งจังเลยนะครับ" "ถ้าเป็นผมคงทำไม่ได้แน่ ๆ " รอยยิ้มบาง ๆ ถูกส่งไปให้อีกครั้ง การได้รับรู้เรื่องราวในช่วงที่ขาดหายไปของกันและกันแบบนี้ มันชวนให้รู้สึกดีพิลึก เหมือนช่องว่างระหว่างเวลามันค่อย ๆ ถูกเติมเต็ม มือหนาจิ้มชิ้นปลาสีส้มเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะตอบคำถามที่ค้างไว้ "...ก็มาได้อาทิตย์หนึ่งแล้วครับ" เว้นจังหวะเล็กน้อย นึกย้อนไปถึงเส้นทางที่ผ่านมา "ผมแวะไปโฮมเมอร์มา แล้วก็ต่อด้วยซูเวิร์ด นั่งรถรอนแรมมาเรื่อย ๆ ดูวิวทิวทัศน์ตามทาง รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่เที่ยวที่แองเคอเรจแล้วครับ"

เห็นอีกคนกินสเต็กแซลม่อนไม่มีปัญหาเขาก็วางใจ ค่อยๆตักเนื้อในถ้วยของตนขึ้นมาลิ้มรสช้าๆ " ฉัน..ก็สักสองปี อืม...ประมาณนั้น " เพราะเขาก็ไม่ได้นับมันเท่าไหร่ เพราะทุกวันเจอสิ่งต่างๆมากมาย ดังนั้นแล้ว วันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้มีค่ามากไปกว่าสิ่งที่ได้มาระหว่างเส้นทาง แม้ว่าทุกครั้งที่มองย้อนกลับไปจะรู้สึกคิดถึงบ้างเป็นบางครา เขาเคยคิดว่าหากได้เจอสิ่งที่คิดถึงบ้างก็คงจะดี หากแต่เขาไม่เคยก้าวออกไปเพื่อหามันอีก ไม่คิดว่าแม้จะไม่ก้าวออกไป โลกใบนี้ก็ยังเหวี่ยงให้เขามาเจอกับใครอีกคน ที่เขาเก็บไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ " เพราะมาเปิดร้านที่นี่ มีเรื่องให้ทำเพียบจนแทยลืมวันเวลาเลยล่ะ " " เอาจริงๆ ก็พึ่งเข้าที่ดีได้ไม่นานนี่เอง " " เปิดร้านที่ต่างประเทศเนี่ย ยุ่งยากกว่าที่คิด " นอกจากอุปกรณ์ในร้านที่เยอะแล้ว การขออนุญาตต่างๆสำหรับคนต่างประเทศนั้นยุ่งยากกว่าอีก " แล้วนายล่ะ มาที่นี่นานรึยัง? " ถามไปแบบนั้นแม้ท่าทางอีกคนจะพึ่งมาถึงแฟร์แบงค์ก็ตาม

สายตาทอดมองตามมือของอีกฝ่าย สลับกับจานซุปตรงหน้าด้วยท่าทีเลิ่กลั่กเล็กน้อย "ป...เปล่านะครับ ผมก็แค่อยากจะรู้" "ไม่ได้จะเย้ยคุณเลย" เซไฟรัสยกมือขึ้นเกาหลังคอแก้เขิน พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาคนตรงหน้า... อ่า ตอนนี้เขาเผลอยิ้มออกมาอยู่หรือเปล่านะ? แต่จะห้ามได้ยังไง ในเมื่อความลิงโลดมันแล่นพล่านไปทั่วอก เพียงแค่รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่มีใครเป็นเจ้าของใจ เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของพนักงานที่ดังแทรกขึ้นมา ยิ่งทำให้มุมปากของเขาขยับยกขึ้นจนต้องพยายามเกร็งหน้าไว้... ใจเย็นไว้เซไฟรัส จะแสดงออกว่าดีใจจนออกนอกหน้าเกินไปไม่ได้สิ หลังจากสงครามขนาดย่อมระหว่างเลฟกับพนักงานจบลง ซึ่งดูเหมือนคนตรงหน้าเขาจะเป็นฝ่ายชนะเสียด้วย จานแซลมอนสเต็กสีสวยก็น่าทานก็ถูกเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าเขาอย่างพอดิบพอดี "ไม่เป็นไรครับ ดูอบอุ่นดี" เขายิ้มบาง ๆ ส่งให้ พลางรับจานที่ถูกดันมาไว้ตรงหน้า ใส่ใจจังเลยนะ...ยิ่งทำแบบนี้ ใจที่มันเต้นแรงอยู่แล้วก็ยิ่งทำงานหนักเข้าไปใหญ่ ระยะเวลาสามปีที่ไม่ได้เจอกัน... ทำไมความรู้สึกเหล่านี้มันไม่ลดลงเลยนะ มีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นทุกที "ขอบคุณนะครับ" เอ่ยขอบคุณแผ่วเบา ก่อนที่มือจะจับมีดและส้อม ค่อย ๆ หั่นเนื้อปลาสีส้มชิ้นพอดีคำส่งเข้าปาก รสชาติที่แผ่ซ่านลิ้นทำให้เขาผ่อนคลายขึ้น ก่อนจะตัดสินใจชวนคุยต่อเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป "อืม... แล้วคุณอยู่ที่นี่มานานหรือยังครับ"

ในฐานะที่จะเรียกตัวเองว่าเจ้าบ้าน..อย่างน้อยเขาที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็น่าจะเรียกได้นั่นแหละ ถ้าแขกกินอาหารถิ่นไม่ไหว ก็ควรหาอะไรใหม่มาให้ล่ะนะ หันไปหาบริกรที่รู้จักกันที ทำสัญญาลักษณ์มือเรียก ก่อนจะชี้ไปที่จานซุป คุยอยู่ครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเดินออกไป ก่อนคำถามชวนฉงนจะทำให้เลิกคิ้วสัดเล็กน้อยก็ตาม " หลังจากไม่ได้เจอกันนาน สิ่งที่นายทำคือการเย้ยคนโสด? " เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ คนรุ่นเขาหลายคนมีลูกคนที่สองให้ไปอุ้มแล้วด้วยซ้ำ " ถ้ามี ฉันไม่มากินข้าวนอกบ้านหรอก " เอ่ยไปไม่ทันจบก็มีเสียงแซวจากพนักงานเสิร์ฟที่สนิทกันดังมาว่าคนที่ไปกลับแค่ ที่เอาแต่ทำงาน วันหยุดยังอยู่ที่ทำงานส่วนมากจะเอาเวลาไหนไปมีแฟนกัน เขาได้แต่มองตาขวางใส่คนรู้ดี เอ่ยเย้ยพนักงานเสิร์ฟที่จีบสาวแห้วตลอดเวลาไปด้วยความเย้ยหยัน จนอีกคนเหี่ยวลงแบบเห็นได้ชัด พนักงานคนนั้นวางเสต็กแซลม่อนลงกลางโต๊ะ แล้วจากไปแบบคนถูกรังแก ลูกค้าโต๊ะอื่นๆในร้านได้แต่หัวเราะท่าทีนั้น บรรยากาศในร้านเป็นกันเองเหมือนปาร์ตี้ในหมู่เพื่อนมากกว่าร้านอาหารที่ผู้คนไม่รู้จักกัน นั่นเป็นเสน่ห์ของร้านแห่งนี้ " โทษที กินร้านพวกคนกันเองก็ค่อนข้างที่จะวุ่นวายหน่อย " " แต่ฉันรับประกันเรื่องอร่อย " มือดันจานสเต็กแซลม่อนไปให้

แม้ในใจจะแอบแย้งว่า ‘เก่งขึ้น’ ของเขากับอีกฝ่ายอาจจะคนละมาตรฐานกัน เพราะการขยับจากกินไม่ได้เลยมาเป็นครึ่งเม็ดก็นับว่าพัฒนาการก้าวกระโดดแล้วแท้ ๆ แต่พอเห็นท่าทางของเลฟในตอนนี้ เซไฟรัสก็เลือกที่จะเก็บคำพูดนั้นลงคอไป เพราะดูท่าแล้วตอนนี้เขาคงเดาทางอารมณ์คนตรงหน้าไม่ถูกจริง ๆ "ม... ไม่เป็นไรครับ" ส่งยิ้มให้พลางขยับมือหยิบขนมปังฝรั่งเศสมาฉีกเป็นชิ้นเล็ก "กินกับขนมปัง... ก็คงช่วยได้มากขึ้น (มั้ง)" เซไฟรัสพยายามหาทางรอดด้วยการนำขนมปังจุ่มลงในซุปสีเข้ม ทว่าความหวังที่จะให้มันช่วยซับความเผ็ดกลับกลายเป็นดาบสองคม เมื่อรูพรุนของขนมปังดูดซับน้ำซุปเผ็ดร้อนเข้าไปจนชุ่มฉ่ำทุกอณู เพียงแค่แตะลิ้น ความร้อนแรงก็กระจายไปทั่วปากจนเขาต้องถอดใจ "ผมยอมแพ้ครับ... เรื่อง(กินเผ็ด)นี้ผมสู้ไม่ไหวจริง ๆ " เอาจริง ๆ ก็ไม่ได้คิดจะสู้อะไรแต่แรก เพราะปกติเขาก็ยอมคนตรงหน้าแทบทุกเรื่องอยู่แล้ว... จนเริ่มสงสัยว่าในพื้นที่หัวใจของเลฟตอนนี้มีใครจับจองไปแล้วหรือยัง จะมีหนุ่มต่างชาติโชคดีคนไหนไหมนะ? เขามาช้าไปหรือเปล่า? หรือจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยมีสิทธิ์ตั้งแต่แรกเพราะไม่เคยแม้แต่จะบอกให้อีกฝ่ายรอ ความสงสัยที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้เขาตัดสินใจใช้ 'มุกคลาสสิก' ที่พวกนักท่องราตรีมักใช้เลียบเคียงถามสถานะกัน "อ เอ่อ แล้ว... แฟนคุณไม่ได้มาทานด้วยกันเหรอครับ" พยายามคุมเสียงให้ปกติที่สุด แม้จะมั่นใจลึก ๆ ว่าคนที่มาด้วยก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนรักแน่ ๆ เพราะถ้าใช่ เขาคงถูกหมัดเสยหน้าไปตั้งแต่ตอนที่ถือวิสาสะเข้าไปกอดเลฟดื้อ ๆ แบบนั้นแล้วละนะ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าอีกคนไม่มีหนิ!!

" ไหนว่ากินเผ็ดเก่งขึ้นแล้วไง " เขามองท่าทีนั้นก่อนจะส่งขนมปังฝรั่งเศสให้ไปแก้เผ็ด ไปให้คนที่ไปกินเครื่องเทศถึงต่างแดนมา แม้ขนมปังมันจะช่วยได้ไม่มากเท่าไหร่ก็ตาม " หรือสั่งอะไรที่เผ็ดน้อยกว่านี้มาเพิ่มมั้ยล่ะ? " อยากจะเอ่ยแซวกว่านี้เสียหน่อย แต่สีหน้าแดงก่ำนั่นหากจะแซวก็คงดูใจร้ายกับคนที่พึ่งกลับมาเจอกันไปเสียหน่อย ตักซุปพร้อมเนื้อเข้าปากอีกคำก่อนจะโคลงหัว " ดูเหมือนว่าฉันจะยังกินเผ็ดได้มากกว่านะ " แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไร อย่างไรก็ดีท่าทางเลิ่กลั่กนั่นก็ชวนหยอกล้อจริงๆนั่นแหละ นิสัยเสียๆของคนที่ปล่อยตัวตามใจเต็มที่แล้วมีมากขึ้นเล็กน้อย

28 Winter | เขต 10 บ้าน @AL1S3_SVCS 🤍 “คุณกระต่าย !” เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงที่เหมือนจะระบุตัวตนได้ตั้งแต่ยังไม่เปิดดูว่าเป็นใคร แฟรี่โรสยืนหยีตายิ้มกว้าง ถือกล่องของขวัญขนาดเล็กไว้ในมือ รอคอยเจ้าของวันเกิดปรากฏตัว แล้วจึงยื่นสุดแขนส่งให้ “สุขสันต์วันเกิดจ้ะ อลิส✨” “มีความสุขมากๆ แล้วก็— ได้เห็นดวงดาวสวย ๆ ทุกคืนเลยนะ !”

(วาดเก็บซีนจากโรลกับ @Ella_SVCS ! จริงๆผ่านมาสักพักละ เพิ่งมีเวลาวาดย้อน 😂 มู้ดฉากนี้คือมีความ partner in crime มากจนอยากวาดคับ555555)

"ใช่เลยครับ! อินเดียน่ะรู้สึกว่าเป็นดินแดนของเครื่องเทศเลยครับ" "ขนาดชายังใส่เครื่องเทศเลย..." ความคิดที่ว่าเครื่องเทศจะมาอยู่ในเครื่องดื่มที่คุ้นเคยอย่างชาถือเป็นเรื่องใหม่และน่ากลัวสำหรับเขามาก จนถึงขนาดที่ทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงชาทุกแก้วในอินเดียไปโดยปริยาย เซไฟรัสพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีสุภาพ ก่อนจะตักซุปเข้าปากช้า ๆ หวังว่าจะได้ลิ้มรสชาติที่แตกต่างออกไป ทันทีที่ซุปสัมผัสลิ้น ความเผ็ดร้อนก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาต้องรีบหยิบไวน์ร้อนที่อุ่นกำลังดีขึ้นมาดื่มล้างปากทันที "ผ... เผ็ด" เขาพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มแดงก่ำผสมปนเปกันไปหมด ทั้งสีหน้าของความเขินอายที่ถูกจับจ้อง ไหนจะความเผ็ดร้อนที่ยังคงค้างอยู่ในปาก

" ฉันเคยได้ยินมาว่าเครื่องเทศนี่ต้องยกให้อินเดีย หรือทางเอเชีย เรื่องจริงมั้ย? " เอ่ยถามอย่างสงสัย แต่อย่างไรก็ตาม เขาเพียงแค่อยากได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเล่าเรื่องนั้น เรื่องนี้เหมือนที่ผ่านมา บางทีมันอาจจะเป็นความโลภในโชคชะตาเล็กๆน้อยๆนี่หลังได้พบกัน เขาหยิบช้อนเพื่อคนเนื้อกับน้ำซุปในจานตัวเองก่อนจะตักเข้าปาก น้ำซุปและซอสรสเผ็ดร้อนรสชาติเข้มข้นอวลอยู่ในปาก รสชาติดีสมกับที่เป็นร้านที่ช่วยฮีลลิ่งหลังเลิกงานไม่เกินจริง " ถ้วยนี้ ถ้าเผ็ดเกินไปขนมปังที่อยู่ในชุดนั่นก็ช่วยได้ " ดวงตาสีดำยังคงต้องอยู่ที่คู่สนทนาเป็นระยะ ไม่นานพอที่จะทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ก็บ่อยพอที่จะสังเกตุเห็น

31 Winter ❄️ (มาช้าแต่มานะ คอมมูจบซีซั่นแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาหาน้องโอเด็ตค่ะ!! ไม่เข้าใจว่าทำไมหลายซีที่ผ่านมามักจะไม่ว่างฤดูหนาวทุกที(ฮือ) ดีใจมากๆ ที่ซีนี้ได้เล่นกับหลายๆ คนทั้งใหม่ๆและคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตากัน ไว้พบกันใหม่เมื่อเราได้พบกันค่ะ ☺️ ขอคอนแทคได้นะคะ)

( ☺️🌷🤍 ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะ )