Lindsey 🌸 ( can RP all routes )

(4/4)

(1/4) /w @Julina_SVCS (Artist : BEBEN / @.5B_bebenn)

นิโคลัสเดินทอดน่องอยู่ในย่านร้านค้าภายในเมืองเพื่อจับจ่ายซื้อของใช้ตามประสา มือใหญ่หยิบคว้ากระเป๋าสตางค์ออกมาตั้งใจจะจ่ายเงินแต่กลับมีบางอย่างร่วนหล่นลงมาพร้อมกัน กระดาษรูปถ่ายเก่าหล่นลงกระทบพื้น ภาพในนั้นคือชายหนุ่มอายุราว 30 ปีสวมชุดตำรวจซูซูซิตี้ เขาเหมือนจะยังไม่ทันรู้ตัว ยังคงมัวแต่หันไปคุยกับคนขายเรื่องราคา ใครก็ตามที่เดินผ่านไปผ่านมาคงสังเกตเห็นรูปถ่ายใบนั้นนอนหงายอยู่ที่พื้นได้ง่ายดายเลยเชียว (มาดรอปนิโคลัสเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วไว้ค่ะ 🤲🏻 ใครอยากให้เด็ก ๆ เห็นรูปสามารถบวกได้เลยคับ)

หล่อนปล่อยโอกาสให้เขาได้ทบทวนสิ่งที่หวังจะพบในกล่อง โดยไม่เร่งรอคำเฉลย ลินด์เพียงยิ้มรับเมื่อโรเวนเอ่ยขึ้น เธอรับนามบัตร พลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทำทีล้วงบางสิ่งจากกระเป๋าถือใบเล็กจิ๋ว แล้วเลื่อนมือเปล่าบนโต๊ะไม้ตรงไปทางชายหนุ่ม “แย่จัง ฉันดันหยิบนามบัตรเวอร์ชัน invisible ink มาซะได้” ลินด์แสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า แต่ใบหน้ากลับฉายแววทะเล้น เรียวนิ้วชี้ไล่ไปบน ‘นามบัตรล่องหน’ ราวกับอ่านตัวอักษรทีละบรรทัด พร้อมออกเสียงตามไปด้วย “ลินด์เซ ลินซ์ — นักชิมไวน์” ก็ไม่ผิดนัก หากหมายถึงนักชิมไวน์มืออาชีพที่ยังไม่เคยมีใครจ้าง พูดจบลินด์ยืดตัวตรง ยิ้มกริ่ม พลางจิบวอดก้าอย่างอารมณ์ดี “เราคงไม่ได้บังเอิญมาลงภาคสนามวิชาเดียวกันแน่ บอกหน่อย คุณไลท์ คุณหวังจะบันทึกอะไรลงบนสมุดการบ้านคะ? …หรือว่าปล่อยให้กลิ่นองุ่นพาคุณไปเจอลังไม้สักลังเอาเอง”

@Lindsey_SVCS (นามบัตรครับ)

23🌼 ซาลูนสักแห่งในเพอลิแกน | 19.00 โรเวนตั้งใจมาเปลี่ยนบรรยากาศการทานมื้อเย็นที่ซาลูนบ้าง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เขาเข้าซาลูนทุกวันหยุดเลยมั้ง.. เขาเลือกนั่งเคาท์เตอร์ที่มองเห็นได้ทั่วร้านจนถึงประตูที่เข้ามา แต่ไม่ได้อยู่ในมุมที่ถูกพบเจอได้ง่ายๆ ยกเว้นกับพนักงานที่เคาท์เตอร์ +

5 | Summer | ร้านทำนาฬิกาเขต 7 | 18:30 ท้องฟ้ายามนี้เริ่มเปลี่ยนสีจากสีส้มอมม่วงเป็นสีน้ำเงินของราตรี ที่มุมถนนเขต 7 ยังคงมีร้าน ร้านหนึ่งเปิดไฟสว่างเรือง ทันทีที่ผลักประตูไม้เนื้อเข้มเข้ามา เสียงกระดิ่งเล็กเหนือกรอบประตูสั่นกังวานรับแขก กลิ่นไม้ขัดมันผสมกลิ่นหนังและกลิ่นชาซีลอนอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศอย่างนุ่มนวล ภายในร้านถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ พื้นไม้เงางามฉาบทับด้วยแสงสีส้มให้ความรู้สึกอบอุ่นจากโคมระย้าเล็กตรงกลางเพดาน ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยชั้นวางนาฬิกา ทั้งแบบแขวน ข้อมือ และตั้งโต๊ะ เรียงรายราวกับจัดแสดงงานศิลป์ แต่ละเรือนถูกวางบนชั้นบ้าง หรือในตู้กระจกปูกำมะหยี่ ที่สะท้อนเงาแสงละมุน แล้วยังมีมุมวางเครื่องไขลานอย่างอื่นอยู่เล็กๆ เช่นตุ๊กตาไขลาน รถไขลาน ของเล่นตั้งต่าง เสียง ติ๊ก…ต่อก ของนาฬิกาหลายสิบเรือนประสานกันเป็นจังหวะเงียบสงบ ชวนให้รู้สึกเหมือนเวลาทั้งหมดของเมืองเพลิแกนมาบรรจบอยู่ที่นี่ ด้านในสุดของร้านเป็นเคาน์เตอร์ไม้เป็นที่สำหรับต้อนรับลูกค้า และโต๊ะเก้าอี้ทรงวินเทจสำหรับให้ลูกค้านั่งรอคอย ส่วนมุมหนึ่งมีเก้าอี้และโต๊ะเล็ก พร้อมชั้นหนังสือที่บรรจุทั้งตำราวิทยาศาสตร์ นิตยสารเชิงกลไก และหนังสือคลาสสิก ให้ความรู้สึกเหมือนห้องทำงานของนักวิชาการพอ ๆ กับร้านค้า หากมองเยื้องไปด้านหลังก็พบว่ามันซุกซ่อนไปด้วยโต๊ะทำงานเล็กๆ อยู่อีก ลิ้นชักเล็กนับไม่ถ้วน ใส่เครื่องมือซ่อมนาฬิกา กล้องขยาย และกลไกนับร้อยชิ้น เสื้อแขนเสื้อและหมวก และตรงนั้นก็นั่งไว้ด้วยชายคนหนึ่งกับชาครึ่งถ้วย ร่างสูง ผมน้ำตาลมัดรวบ ดวงตาสีฟ้า เค้าหน้าคมแต่ไม่กระด้าง สวมแว่นแบบมีสายคล้อง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อกั๊กและเอี๊ยมทำงาน เอริล ธอร์น เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน กระทั่งเส้นผมหนึ่งปอยที่ร่วงลงมายังไม่จัดให้เรียบร้อย ดูตั้งใจมากเลยทีเดียว

แหม… ฉันล่ะอยากจะแสร้งสะดุดซบอกขนมปังนั้นจริงๆ — แน่นอนว่าอยู่แค่ในความคิดเท่านั้น ลินด์ปล่อยให้วิคเตอร์แสดงความเป็นห่วงตามประสาหนุ่มบ้านนอก ตัวใหญ่ อบอุ่น ฉบับแม่พิมพ์เพอลิแกน เธอก้าวกลับไปแต่โดยดี ตามแรงรั้งที่ข้อมืออย่างว่าง่าย แม้ความจริงแล้ว ลินด์จะมั่นใจในท่วงท่าบนส้นสูงของตนเกินร้อย และไม่คิดว่าจะเสียหลักล้มง่าย ๆ ก็ตาม “ขอบคุณค่ะ” ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง คลายความวิตกกังวลของวิคเตอร์ ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนสะพาน เท้าแขนพาดไว้กับราวหิน มองชายตัวใหญ่จากมุมสูง ช่างเป็นภาพที่ชวนอิ่มใจอะไรขนาดนั้น อยากได้เอฟเฟกต์หยดน้ำเกาะตามกล้ามแขนจริง ๆ สาบานได้ว่าหล่อนไม่ได้อู้งาน — แค่กำลังเป็นหูตาให้เขาจากมุมที่ได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์ “ระวังด้วยนะคะ ฉันคิดว่าคุณกระต่ายกระโดดซ่อนไข่ไว้ที่สูงๆ แน่เลย” เชื่อข้อมูลนี้ไหมล่ะ…

“คุณลินด์ระวังนะครับ…” มือหนายื่นออกไปข้างหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ด้วยความมองเห็นส้นรองเท้าแหลมสูงเอนเอียงไปตามแรงดูดของดินก็ทําเอาวิคเตอร์เหงื่อตกแทน หมับ— “คุณลินด์ขึ้นไปหาบนสะพานดีกว่า เดี๋ยวผมลงไปดูข้างใต้ก็ได้ครับ” มือโผลจับข้อมือของอีกฝ่ายอย่างหลวมๆ คงคิดว่าหากพูดไปบางทีเธออาจไม่ฟังแน่ เช่นนั้นจึงออกแรงดึงเธอขึ้นเบาๆ เพื่อบอกเป็นสัญญาณก่อนจะปล่อยมือไป “ขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมกลัวคุณล้มลงไปจริงๆ” สีหน้าไม่มีการเสแสร้งหรือต้องการลอบแตะตัวโดยพลการ ชายหนุ่มเพียงส่งยิ้มแบบคิ้วตกให้ก่อนจะสลับตําแหน่งกับลินด์ที่ทําท่าจะเดินลงไปก่อน จากนั้นด้วยความที่เคลื่อนไหวสะดวกกว่า ทำให้เขาเดินลงไปก้มมองหาได้อย่างไม่ยากนัก ‘จะมีใต้นี้จริงๆ หรอเนี่ย…’ วิคเตอร์คิดพลางมองหาของกลมๆ รีๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าความอยากรู้จะนําพาเขามาถึงตรงนี้

10 am, 16 spring | zone 7 #EggFestivalSVCS3 (บวกได้ค่ะ ไม่แยกรูทน้า 🙏🩷🌷 ) สองวันก่อนมีใครบางคนพาตัวเองไปเล่นน้ำทะเล พร้อมอาบน้ำฝน ผลลัพธ์ก็คือคัดจมูกน้ำมูกซึม ทำให้พลาดอวดลวดลายแสนสวยบนไข่สักฟองสำหรับเทศกาลวันนี้ แต่พลังงานของลินด์ยังเหลือเฟือ มากพอจะแบ่งให้ใครก็ตามที่ต้องการเติมความวุ่นวายในชีวิต “ให้ช่วยไหมจ้ะ” เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม หญิงสาวผมชมพู ในชุดที่ชมพูกว่าสีผม ปรากฏสู่สายตา แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรองเท้าบู๊ทโฮโลแกรม แสงสะท้อนวาบจนแทบมองไม่เห็นไข่ยักษ์ที่เธอถืออยู่ ดูก็รู้ว่าเป็นเพียงของตกแต่ง หรือถ้าเป็นของจริง มันคงเป็นไข่นกกระจอกเทศรุ่นมินิ 🐣

@MUMU_SVCS ( ขอบคุณค่ะ 🥰🌷🌼🌸 แอ๊บเป็นคนสวยแข่งกับดอกไม้ ! )

(อหห คนสวยขาที่สุด กดดอืมใงฃฃ🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐)

เพราะไม่สำคัญ หล่อนจึงพูดไปหน้าตาเฉย “หืม…” ถ้าได้ค่อย ๆ ถอนออกทีละเส้น ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย — ลินด์คิด พลางอมยิ้มมองเครารุงรัง ก่อนจะเคลื่อนสบนัยน์ตาดังเดิม “ป้ายรองเท้าของฉันไม่ใช่ความลับ เอว สะโพก …หน้าอกก็ด้วย” ลินด์เอ่ยเย้า นางแม่มดยกคิ้ว ทิ้งสะโพก ก่อนยกแขนเท้าเอวไว้ การเคลื่อนไหวดูธรรมดา ทว่ากลับขับเส้นโค้งชัดเจนตามแนวเอวและไหล่ — กิริยาล้อเล่นนี้อาจสร้างความสับสนให้แก่ความเป็นหญิงสาธารณะของหล่อน แม้จะมีชื่อในแวดวงความงามอยู่จริง หากชายตรงหน้าไม่เคยชายตามองนิตยสาร เธอก็เป็นได้เพียงหญิงสาธารณะในนิยามอื่น “ตกลง” ลินด์ตอบรับเงื่อนไขในที่สุด “แต่เราจะเป็นคนตัดสินว่าอะไรคือ ‘ดาษดื่น’ …ด้วยกัน” เห็นได้ชัดว่า ลินด์ไม่ปล่อยให้เอียนมีสิทธิตัดสินเรื่องราวของเธอเพียงฝ่ายเดียว

“นั่นก็ใช้ได้ แต่ยังไม่มากพอให้เอามาต่อรอง” สุนัขจรปล่อยให้นางผกาปัดเศษขนมออกจากหนวดเครารุงรัง กิริยาอ่อนช้อยผิดกับรอยยิ้มเยือกเย็น อาจเปลี่ยนภาพลักษณ์ของแม่มดถือแอปเปิ้ลพิษ ให้เหมือนเป็นเจ้าหญิงขึ้นมาชั่วคราว “สำคัญด้วยเหรอว่า มันถูกโกนครั้งสุดท้ายเมื่อไร” เอียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะ เขาไม่เข้าใจ …หล่อนจะสนใจเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ไปทำไมกัน “โกนให้สิ เดี๋ยวจะให้เกียรติโดยการนับว่ามันเป็นครั้งล่าสุดที่ทำ แต่มันไม่ได้เกี่ยวกับข้อตกลงหรอกนะ” ดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้าฉายประกายสนุกสนาน เหมือนรู้ดีว่า ข้อแลกเปลี่ยนนี้สมน้ำสมเนื้อมากพอให้เขาเก็บไพ่คิงทดไว้ในใจ “ตกลง แต่มีเงื่อนไขเพิ่ม” มันยินยอม พร้อมเงื่อนไขที่ไม่ให้เรื่องเล่าของเขาต้องเสียเปล่า ไม่สำคัญว่าตำนานนั้นจะเป็นแค่ความเชื่อเก่าเก็บกรุ หรือมีสิ่งเล่าอ้างมายืนยัน เพียงรสชาติของเรื่องราวรอบกองไฟยังไม่แห้งเหือดไป ...แค่นั้นพอ “ถ้าความลับของเธอเป็นเรื่องดาษดื่น อย่างเบอร์รองเท้า หรือขนาดสัดส่วนร่างกาย —- ฉันจะเรียกร้องเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง” “ว่าไง ลินด์” 😌

10 am, 24 spring | zone 10 #FlowerDanceSVCS3 🌸(บวกได้ค่ะ ไม่แยกรูทน้า) ลินด์ยืนอยู่ที่โต๊ะอาหารครู่หนึ่ง ปลายนิ้วไล้ขอบแก้วไวน์เบาบาง ก่อนยกขึ้นจิบ กลิ่นผลไม้สุกผสานกับกลิ่นดอกไม้จากทุ่งในหุบเขา เสียงดนตรีเต้นรำคลอมาแต่ไกล ลมปลายฤดูพัดเอากลีบดอกไม้ปลิวผ่าน เธอเดินทอดน่องไปยังรั้วไม้ หยุดยืนพิงอย่างผ่อนสบาย ปล่อยให้บรรยากาศรายรอบไหลผ่าน ดวงตากวาดมองผู้คนที่หมุนตัวในจังหวะเพลง รอยยิ้มบางแตะริมฝีปาก ซึมซับเสน่ห์ของเทศกาล เมื่อสายตาเผลอประสานกับใครบางคนที่มองมา ลินด์เพียงยกแก้วขึ้นเล็กน้อย — เป็นท่าทีเรียบง่าย แต่ชัดเจนพอจะใช้แทนคำทักทายทั้งหมดในเช้าวันนีั

PART XXXIV #SVCS_Commu👾 𝘼 𝙍𝙪𝙨𝙝🧡 [ วันเปิดหาด ] #BeachDaySVCS3 [Highly recommend to read]🏖️ docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LALA LAND✨

@Victor_SVCS ( หนุ่มคนนี้ดูหนุ่มกว่าขนมปังในร้านเขาอีกค่ะ 🍞 )

24🌷| #FlowerDanceSVCS3 เสียงดนตรีคลอเคล้าไปกับบรรยากาศโรแมนติกภายในงานเทศกาล กลีบดอกไม้โปรยปลิว ช่วยเติมความหวานให้คู่รักหนุ่มสาว ทว่าในอีกมุมหนึ่ง— เขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่เดินเข้ามาชมความงดงามและบรรยากาศโดยรอบอย่างสบายใจ ก่อนที่ความครึกครื้นจะค่อยๆ ดึงเขาให้หยุดอยู่หน้ามุมหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นหอมละมุนที่ยากจะมองข้าม และที่นี่เอง ที่คุณจะพบวิคเตอร์กำลังยืนยิ้มอยู่บริเวณโซนย้อมใจของคนโสด “สวัสดีครับ~ เดินทางมาไกลหรือเปล่า ลองทานอะไรก่อนดีไหมครับ^^” ——🍞✨ (มาช้าแต่มานะ! บวกทักทาย/กินแซ่บกับน้องวิคเตอร์ได้นะคะ~🍰🌸)

คำกล่าวว่าปรัมปราเรียงร้อยจากเสี้ยวความจริง คงมิใช่เพียงกลอุบายให้เด็กหวั่นเกรงอันตรายในเรื่องเล่า ณ ซากสวนดอกไม้ ฟ้าเบื้องบนเป็นดังมหาสมุทร กว้างใหญ่ไพศาล เมื่อแหงนหน้ามอง หล่อนจึงพบเด็กชาย ปล่อยให้เขาได้ทัศนาตัวตนของจิตรกร ตราบเท่าที่เห็น… ตราบเท่าที่ต้องการ ร่าเริง สดใส และเป็นอิสระ เป็นหนึ่งในดอกไม้สีสวยที่ปลิดปลิวไปพร้อมพายุ แต่ภาพลักษณ์นั้นคงอยู่ บนม้วนกระดาษยับยู่ข้างกายจิตรกร แม้รอบกายเกลื่อนกลาดด้วยภาพเขียนดอกไม้หลากสี นานารูปทรง กระนั้นผืนผ้าใบบนขาตั้งไม้ยังว่างเปล่า ว่างเปล่า… ดุจร่องรอยสวนดอกไม้ที่สูญหาย หล่อนหลุบตาลง หลบท้องนภา หลบผืนสมุทร หลบมัจฉาหนุ่ม …ให้ราตรีนี้ ปรัมปราสิ้นสุดเพียงดวงตาที่ผินจาก | สายตาไล้มองบาดแผลของการเข่นฆ่าในอดีตที่อาจซุกซ่อนใต้เนื้อหนังของเด็กชาย เรียวนิ้วแตะต้องผิวกายเขาผ่านอากาศอย่างทะนุทะนอม จากท่อนแขน… สู่หัวไหล่… จรดข้างแก้ม ก่อนดึงมือกลับเชื่องช้า ลินด์ล้มตัวลงนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน หันหลังให้เอียน “ราตรีสวัสดิ์นะคะ”

หรือไม่ เราอาจต้องการมันด้วยกันทั้งสองคน ท่ามกลางทะเลนี้ ตอนใกล้รุ่งอากาศจะเย็นลงมากกว่าปกติ ถ้าเธอทนไหว เขาก็จะไม่ขัดความปรารถนาดี เว้นเสียแต่… เขาไม่คิดว่าเธอจะทนไหว เอียนอยู่ในท่านอนตะแคงหันไปทางหญิงสาว บนตัวมีผ้าที่ห่มอยู่อย่างไม่เรียบร้อย ก่อนเจ้าตัวจะคลำหามุมผ้ามาสะบัดใหม่อีกที เพื่อให้เขาและเธออยู่ใต้ผ้าผืนใหญ่ร่วมกันทั้งสองคน ลมโกรกพัดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาถึงตัวคนที่อยู่บนเตียง พอให้มีอากาศหมุนเวียนอยู่ในห้อง นั่นทำให้คนเอาหน้าซุกหมอนดูตัวเบาลงไปอีก “แต่ก็อาจไม่ได้เป็นแค่นั้น…” เพราะเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างระหว่างที่เธอเล่านิทานความฝัน ไม่ว่ามันจะมาจากตัวเนื้อหา หรือจากบรรยากาศของคนที่เล่ามัน เจ้าของมรกตที่น่าชื่นชมนี้ อาจได้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ แฝงความสบายใจจากเจ้าตัว “เป็นชื่อของคนที่มีความร่าเริงสดใส และทำตามเสียงเรียกร้องของใจตัวเอง” “ลินด์“ สุ้มเสียงนั้นริลองเอ่ยนามจิตรกรสาว “ลินด์…” อีกครั้ง และอีกครั้ง ซ้ำไป ซ้ำมา เสมอดวงตาจับจ้องแค่หญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าสมุทร โดยที่หล่อนไม่ยอมก้าวลงน้ำมาเสียที “เด็กชายที่ถูกหมู่บ้านทอดทิ้ง คือ เอียน” ตัวละครหลักจากนิทานเงือกฉบับกริมม์นี้

2 am, 14 spring | zone 3 ฉันคงบ้าไปแล้ว เคยรู้สึกเหมือนบ้านกำลังทดสอบเราอยู่ไหม — ฉันรู้สึก บ้านที่เต็มไปด้วยเงาและข้าวของเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ มันนิ่งงันคล้ายกำลังรอดูว่าฉันกำลังจะทำอะไรต่อไป แสงที่ลอดผ่านหน้าต่างทอดลงบนพื้นไม้เก่า เผยร่องรอยขีดข่วนให้ชัดขึ้น ราวกับย้ำเตือนว่าฉันไม่เคยอยู่ตรงนี้จริงๆ กระจกสะท้อนเงาของฉัน ฟ้องว่าเงานั้นคือคนแปลกหน้าในบ้านหลังนี้ แม้แต่ลมหายใจของฉันเองก็แปลกแยก ทว่าเสียงนาฬิกาบนผนังกลับนิ่งสงบเหมือนรอให้ฉันยอมรับความจริงข้อนี้ไปเอง โดยไม่จำเป็นต้องนับถอยหลัง ฉันคงจะบ้า …บ้าที่ไม่ยอมรับ หยดฝนกระหน่ำผืนสมุทร ราวกับตีกระทบกลองยักษ์ เกิดเป็นดนตรีหนักหน่วง เสียงดังอึกทึก แผ่นฟ้าและเม็ดฝนผสานเป็นม่านสีหม่น ลมพัดแรงจนละอองน้ำกระเซ็นสู่ผิว ลินด์ยืนอยู่บนหาดทราย ทอดมองธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองนักหนา ทะเลคลั่งทำให้เธอรู้สึก… เหมือนตัวเองเป็นมนุษย์ตัวเล็ก ที่อาจถือปัญหาอันเล็กกว่าตัวเองด้วยซ้ำ ลินด์กรีดร้องออกไปเต็มเสียง ปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมาทั้งหมด ชะไปกับสายฝนและเสียงคำรามของเกลียวคลื่น เมื่อแรงรั้งสลายไปพร้อมสายน้ำ หัวใจเบาลงอย่างน่าเหลือเชื่อ… ...เธอเปียกปอน ...และเป็นอิสระ ลินด์คลี่ยิ้ม สองเท้าก้าวตามจังหวะม้วนคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง สองแขนโอบรับเม็ดฝนให้ราดรดผิวกาย “ฉันบ้าไปแล้วจริงๆ” ลินด์ตะโกนลั่นพร้อมหัวเราะ

5 pm, 29 spring | zone 12 ฉันเคยได้ยินคำนิยามแสนสั้น ซึ่งมอบให้แก่ชีวิตที่สั้นยิ่งกว่าถ้อยคำเหล่านั้น แสงแดดอ่อนยามบ่ายพรมทุ่งกว้าง เงาดอกหญ้าพาดทับลงบนหน้ากระดาษเปล่า มันไหวระริกตามลม ฉันวางสมุดเล่มน้อยไว้บนตัก จับดินสอ วาดลงไปด้วยเส้นโค้งที่หงิกงอ — ไม่ใช่เพราะมือฉัน แต่เงานั้นเคลื่อนไหวอยู่ตลอด ไม่มีสูตรสำเร็จสำหรับการเรียนรู้ ฉันจึงใช้เวลามองเงาสีเทาบนสมุด เห็นดอกหญ้าสีเขียวสด และเข้าใจธรรมชาติสีใสของลม กิ่งก้านโน้มเอน ใบเรียวซ้อนกันลดหลั่น ลวดลายที่ไม่อาจมีใครบอกได้ว่าถูกหรือผิด นอกจากสายตาที่มองจนเข้าใจแง่งามนั้นอย่างถ่องแท้ ฉันวาดทับเงาสลับมองดอกหญ้า เส้นบูดเบี้ยวก่อร่างเป็นดอกหญ้าที่ฉันเริ่มหลงรัก ลมยังคอยเปลี่ยนเค้า ส่วนฉันยังคอยบรรจงปลูกดอกหญ้าบนหน้ากระดาษ อย่างหวงแหน อย่างทะนุถนอม แม้รู้ว่าแสงจะพรากเงานี้ไปในที่สุด เมื่อเส้นสุดท้ายวาดลง ฉันเงยหน้า แสงบ่ายร่วงโรย เงาบนสมุดเคลื่อนไปอีกทาง เหลือเพียงรอยดินสอของฉันที่ไม่ตรงกับเงาจริงอีกต่อไป ...ชั่วขณะนั้นสั้นยิ่งกว่าลมหายใจ แต่กลับทอดยาวดังนิรันดร์ — เรียนรู้ รัก และมีความสุข คำนิยามแสนสั้น แด่ชีวิตที่สั้นยิ่งกว่า

ลินด์ยกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะไหวไหล่ช้าๆ ปล่อยข้อคิดเห็นของเอียนพัดผ่านไปกับสายลมอ่อน มุมปากบางคลี่ยิ้ม บอกยากว่าน้อมรับหรือแค่คร้านจะอธิบาย เสียงฮาร์ปปริศนาไม่อาจกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของหญิงเมืองใหญ่ เธอยังนิ่งเฉย เดาเอาเองว่าคงมีนักดนตรีหลบมุมอยู่ที่ใดสักแห่ง — จำได้ว่าเทศกาลแรกก็มีคนเล่นฮาร์ปเช่นกัน เหมือนกับตำนานของเทศกาลขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ที่เอียนคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า จึงกล้าขอข้อแลกเปลี่ยน ลินด์เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ มุมปากเผยรอยยิ้มร้าย ก่อนเอื้อมหยิบผ้าเช็ดปากผืนขาวที่พับไว้เรียบร้อยบนโต๊ะขึ้นมา บิดปลายนิ้วอย่างจงใจ “อ๋อเหรอ? อะไรที่ว่าน่าสนใจล่ะ… เลือดสักหยด? หรือจูบสักครั้ง?” หล่อนไม่สนใจเรื่องเล่าหรอก หล่อนชอบเล่นเกมวาจาและต่อรอง ลินด์โน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะไรหนวดสากเพื่อเช็ดคราบขนมออกช้าๆ นานเกินจำเป็น ดวงตาประสานไม่ไหวเอน รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าช่างขัดกับสัมผัสแผ่วเบา “หรือจะให้ฉันลองเดา ว่าคุณโกนหนวดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?” หล่อนเอนตัวกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะอย่างเรียบเฉย “ฉันตกลงที่ความลับหนึ่งเรื่องแลกตำนาน …แต่คุณต้องเล่าก่อน” ยัยจิ้งจอกเสนอด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ข้อแลกเปลี่ยนที่ดูสมน้ำสมเนื้อ และอาจเหมือนหล่อนยื่นไพ่ที่ดีกว่าให้เขาเสียด้วย “ไม่งั้นก็รอเอาเลือดทีหลังแล้วกัน” 😏

เอียนเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อหู พร้อมสายตาที่ดูมีคำถามกับคำพูดของเธอ “อย่างเธอเนี่ยนะ…” คนที่จะไม่ถนัดเต้น แม้เขาจะไม่มีอะไรมายืนยันว่าเคยเห็นเธอเต้นมาก่อน น้ำหนักมันเท่ากัน ต่อให้คำพูดนั้นจะเป็นจริงหรือแค่คำพูดปดของใครบางคน ก็ไม่ใช่เรื่องน่าใส่ใจ “คนกรุงส่วนมากฝีเท้าจัด …น่าแปลกใจที่เธอไม่ใช่“ “แต่ฉันก็เข้าใจ คนเราก็ต้องมีเรื่องที่ไม่ถนัดกันบ้าง” คนสวมชุดหมีช่างมองบรรยากาศของหมู่บ้านตอนนี้ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนทุกที ปีแล้วปีเล่าที่ชายหญิงออกไปโชว์ฝีเท้าของตัวเองพร้อมกับคนที่รู้ใจ ไม่แตกต่าง ไม่เปลี่ยนแปลง และเขายังยืนมองจากริมลานกว้าง ได้ยินเสียงฮาร์ปดังมาตามสายลม พัดพาอากาศบริสุทธิ์มาพร้อมกับกลีบดอกไม้ ดั่งคำยินดีที่ลูกหลานไม่ลืมขนบ แม้ความตั้งใจจริงของมันตอนมาถึง จะมีแค่การกินให้อิ่มหนำจนพุงกางก่อนจะทำกิจกรรมอื่น “ฉันไม่ถนัดเล่าเรื่อง” “ยกเว้นว่าเธอให้ข้อเสนอที่น่าสนใจ ฉันอาจจะเล่าได้ดีขึ้นมาเลยก็ได้“ เขาเหลือบมองคู่สนทนา —- มองปลายนิ้วที่ประคองทาร์ตเล็กจ้อย มองเมื่อมันย้ายมาแต่งแต้ม และปัดเศษขนมที่มุมริมฝีปาก กินได้ดูน่าอร่อยดี… น่าเสียดายที่คำบอกเล่าผ่านท่าทาง ยากเกินกว่าจะให้คนดูแลประภาคารรู้ตัว

“คุณบอก… ไม่ให้ฉันนำ” เช่นนั้นผู้นำต้องการล่วงรู้ประสงค์ของผู้น้อยไปใย สุ้มเสียงสงบเยือกเย็น รอยยิ้มประดับดวงหน้าไม่จาง หญิงแปลกหน้าก้าวหยุด ยามฝีเท้าถูกกักขัง ด้วยท่วงท่า ด้วยอารมณ์ หล่อนหยุดนิ่งเพียงนิด ก่อนเอ่ยนาม “คุณผู้หญิง” — นามของหน้ากาก หล่อนเลือกสวมตัวตนไว้ใต้หน้ากาก และเฝ้ารอว่าปรารถนาสุดท้ายจักยินดีเผยโฉมหน้าแท้จริงแก่สตรีตรงหน้ารึไม่ หากไม่… การไม่ถอดหน้ากากในบทเพลงสุดท้าย จึงขึ้นอยู่กับมุมมอง, เสียมารยาท หรือแค่เกม เธอก้าวถอยหลัง ย่อกาย ผสานร่างกายกับทำนองช้าของดนตรี ก้าวย่างร้อยเรียงแม่นยำ ดุจเดียวกับตัวโน้ตบนบรรทัดห้าเส้น แรงตรึงจากนักเต้นสาวอาจถูกลดทอนชั่วขณะ เกิดเป็นช่องว่างเล็กๆ ที่หล่อนควบคุมได้อีกหน เพียงครู่เดียว ตัวโน้ตลดรอยต่อระหว่างสตรีทั้งสองให้เข้าใกล้อีกครั้ง เธอหมุนตัวคล้องกับจังหวะ พลิกผัน คล้อยตามดังเดิม

@Lindsey_SVCS "คุณผู้หญิงยังไม่บอกชื่อกลับมาเลยนะ ไม่ยักรู้ว่ามีคนไร้มารยาทแบบนี้ด้วย" ถ้อยคำยังฟังดูจิกกัด ตรงข้ามกับน้ำเสียงไม่เปลี่ยน

#FlowerDance_SVCS3 (เปิดโรล +ได้!) "หึๆ...เอ้า รออะไรอยู่! มาเต้นกับฉันเร็วเข้า!" พริบตาที่คุณได้ยินเสียงนั้น ตัวของคุณก็คงถูก 'ดึง' ไปร่วมวงเต้นรำด้วยแล้วเป็นแน่ ครั้นจะว่ากล่าวอะไรใส่ไป ก็ไม่แน่ว่าจะเข้าหูไหมด้วย เพราะจากสีหน้าอัลยาแล้วนั้น―เห็นได้ชัดเลยว่าดื่มแต่หัววัน!!!

คำตอบจากปากที่กำลังสวาปามนั้น หากเป็นความจริงคงถูกลดทอนความน่าเชื่อถือแทบไม่เหลือ หรืออย่างน้อยก็เหลือ… เศษขนมปังบนไรหนวดรุงรัง ซึ่งดูเหมือนความตะกละตะกลามมากกว่าความจริง ดวงตากลมหรี่เล็กลงเล็กน้อย มุมปากกระตุก คล้ายข่มเสียงหัวเราะไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย รอยย่นเล็กๆ ระหว่างคิ้วเผยความระอิดระอาที่ซ้ำเติมความกินไม่เลือกของเขา จากนั้นหญิงสาวผ่อนสีหน้าพร้อมลมหายใจ หันไปหยิบทาร์ตมะนาวมาถือไว้ “ฉันไม่ถนัดเต้นรำ” โกหกหน้าตาเฉย สาวปาร์ตี้อย่างหล่อน ไม่เรียกเท้าไฟก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว “รอฟังนักเล่าตรงนี้ดีกว่าค่ะ” เธอเอ่ยหยอก รู้อยู่ว่าเขาประหม่าเวลาขึ้นต้นเรื่องเล่า ลินด์ยกขนมชิ้นกลมขึ้นอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วประคองราวของล้ำค่า ก่อนจะกัดขอบทาร์ตมะนาวเพียงคำเล็กอย่างบรรจง รสเปรี้ยวหวานแผ่ซ่านทั่วลิ้น ก่อนปลายนิ้วไล้ปาดเศษขนมที่มุมปากแผ่วเบา พลางแต้มนิ้วลงบนริมฝีปากตนเองราวบอกเป็นนัย — ปากของเขาก็เลอะเช่นกัน

“ฉันไม่ค่อยเลือกกิน” เป็นคำถือดีที่เอ่ยมาจากคนเรื่องมาก มันหยิบของหลายอย่างบนโต๊ะจัดใส่จานของตัวเองจนพูน ส่วนมากเป็นของคาวที่มีสารอาหารและอิ่มท้อง ส่วนที่เป็นของหวานก็หยิบตามชอบ และที่เห็นว่าน่ากิน “แต่คงจะดีถ้าได้ลิ้มรสชาติที่เหมาะกับตัวเองดูบ้าง …ขอละเว้นไส้กรอกเอาไว้ เผื่อเธอจะพูดถึงมันอีก” สุนัขจรพูดดักคอก่อนหล่อนอ้างถึงของกินที่เขาเพิ่งปฏิเสธจากมือเธอ เครื่องดื่มที่ถูกเสิร์ฟไม่เหมือนอย่างในบาร์ที่สามารถเลือกได้ มันถูกจัดแจงไว้อยู่ก่อนแล้วและเขาก็มีหน้าที่แค่หยิบมา เอียนสาละวนอยู่กับจานในมือ ก่อนดื่มเครื่องดื่มรสร้อนที่หยิบมาใหม่ตบท้าย หลังจากที่ยัดอาหารลงกระเพาะหมดไปในเวลาอันรวดเร็ว แต่เจ้าตัวจะรู้หรือไม่ว่า ยังมีเศษขนมปังที่ติดอยู่บนหนวดเคราข้างริมฝีปาก เป็นหลักฐานของการกินมูมมามเสียจนไม่ห่วงภาพลักษณ์ “ไม่เข้าไปร่วมวงกับพวกเขาล่ะ” “วันขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ปีนึงก็มีแค่วันนี้“ เอ่ยถามหลังเห็นหล่อนหันไปมองลานกว้าง “จะว่าไป… เทศกาลนี้ก็มีตำนานเหมือนกัน”

หล่อนไม่เอ่ยตอบข้อสงสัยของเขาด้วยถ้อยคำ เพียงขยับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเก่าเล็กน้อย พลางพยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะตวัดผ้าห่มผืนเดียวให้ไปกองอยู่บนตัวเจ้าของมัน คิดว่าเขาคงต้องการมากกว่า ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มเบาบาง พร้อมเสียงหัวเราะแผ่วลอดลำคอ เมื่อเอียนเอ่ยถึงเรื่องเล่าบนดาดฟ้าเรือ “...มันก็แค่เรื่องเล่า” ดวงตาสบกัน และลินด์อ่านมหาสมุทรตรงหน้าไม่ออกแม้เพียงนิด แต่จากอ้อมกอดนั้น — เธอคิดว่าเขาไม่เชื่อ ว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่า “ผู้คนเรียกจิตรกรว่า ลินด์” หล่อนจึงแนะนำตัวละครหลักของเรื่อง

เอียนยืนกอดอกพิงประตู มองยัยจิ้งจอกทดสอบระยะของเตียงอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่มีปัญหา ถ้าเราสองคนที่แปลกหน้าจะต้องมานอนร่วมเตียงกัน แต่มันทำให้นึกสงสัยว่าหล่อนจะคิดแบบเดียวกันหรือเปล่า เธออาจมีปัญหา หรืออาจแค่ไม่คุ้นชินกับสถานที่ แต่เขาจะช่วยอะไรได้ ถ้าเธอจะมีปัญหาเพราะสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด —- ที่ว่างออกจะเหลือเฟือ… มันคิดอย่างนั้นกระทั่งถึงตอนที่เติมตัวเองลงไปทางฝั่งที่หล่อนเหลือเว้นไว้ให้ แม้ไม่คับแคบแต่ก็แทบไม่มีช่องว่างเหลือ ไฟสีส้มสลัวอาจหลอกสมองให้เกิดอาการง่วงหงาว ผิดกับร่างกายที่เป็นอาการของคนที่ตื่นเต็มตา “ที่นอน พอให้นอนไหม” บนเรือมีหมอนสองใบแต่มีผ้าห่มแค่หนึ่งผืน ไม่มากไปกว่านั้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนเจือส้มมองสะท้อนไปยังคนที่อยู่ข้างกาย ไล่สายตาไปยังกรอบหน้ามนจนถึงปรอยผมสีหวานที่ปรกอยู่ข้างแก้ม พร้อมเอ่ยบทสนทนาก่อนนอน “ฉันหวังว่า จิตรกรจะหาวิธีปลูกดอกไม้ได้“

24 Spring | #FlowerDanceSVCS3 ได้บัตรเดทมา ยายก็เกรงใจหนุ่มรุ่นหลาน เลยได้แต่เหน็บไว้แบบนี้ ขอยายยิ้มดูหนุ่มสาวเต้นรำกันก่อนนะ

ลินด์นั่งลงบนขอบเตียง พลางเอื้อมมือไปจับขอบแก้วน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวหมุนวนรอบปากแก้วราวกับคิดอะไรบางอย่าง เธอปล่อยให้แสงไฟสีอุ่นสะท้อนบนเรือนผม เส้นผมบางส่วนเลื่อนลงมาปรกแก้ม แต่เธอไม่ใส่ใจ ดวงตาสอดส่องรอบห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนสนุกเล็กๆ เมื่อเธอปรับตัวพิงหัวเตียง ไหล่เล็กผ่อนสบาย มือข้างหนึ่งสัมผัสลงบนผ้าปูเตียงเบาบาง ราวกับทดสอบระยะห่างระหว่างตัวเองกับชายหนุ่มตัวโต เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเล็กน้อย ขณะได้ยินเสียงก่อกวน “ค่ะ” ลินด์ตอบสั้น คืนนี้พวกเขาคงต้องนอนร่วมเตียงกัน และยัยจิ้งจอกก็ไม่มีทีท่าเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้สักนิด

เหมือนหมาขี้เรื้อนที่ได้เจอเรื่องแก้เบื่อ สีหน้าราบเรียบอาจแสดงความสนุกสนานเมื่อไม่ถูกผลักไสยามที่ช่วงชิงจุมพิตจิตรกรสาวมา เจ้าตัวยังอยู่ที่เดิมและเอนลงตามแรงรั้งใกล้แม้จะไม่ได้จรดลง ไม่มีจูบที่สอง ไม่มีความเสียดายหากมันจะไม่ถูกสานต่อ เอียนปล่อยให้หล่อนก้าวออกห่าง เพราะรู้ดีว่า…อย่างไรเขาและเธอก็ไม่สามารถไปจากกันได้ไกล “ขอบคุณสำหรับคำวิจารณ์” เขาน่าจะขยำหน้าอกนั่นสักที หากรู้ว่าเธอจะหนีไปอย่างนี้ คำบอกเล่าถึงเรื่องราวที่หล่อนจะเขียนมันเองหากต้องการเสมือนลมที่ลอยผ่านหู ไม่มีคำยืนยันว่าสิ่งนั้นจริงแท้แค่ไหน เพราะเขาคิดมันไปในอีกเส้นทาง… “กลัวล่ะสิ” ชายร่างใหญ่ปัดมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อหล่อนเลีอกหนีลงจากดาดฟ้าเรือ ฝนฟ้าคะนองเพิ่งผ่านไปไม่นาน เดี๋ยวเดียวรุ่งสางใหม่ก็มาเยือน คนที่อยู่บนดาดฟ้าเรือปล่อยให้หล่อนลงไปก่อน ไม่นานก็ก้าวลงตามเพราะไม่อาจทนอยู่กับความหนาวด้วยตัวคนเดียว เขามองหาหล่อนในส่วนที่พักของเรือ “นึกว่าจะอยู่รอดูเงือกเสียอีก ทำไมรีบแจ้นลงมาก่อนล่ะ” “จะนอนหรือยัง”

เมื่อบทบรรเลงเปลี่ยนทำนองแช้มช้า เป็นร้อนแรง ดุจหยดฝนแรก ก่อนพายุใหญ่ ดุจสายฟ้า ก่อนเสียงกัมปนาท หญิงแปลกหน้าผ่อนแรง ลู่ตาม ให้ปลายนิ้วคลอเคล้าบนแผ่นหลัง และรั้งไป ให้ดวงหน้าโคจรเคียงกันอยู่ชั่วขณะ พอให้สัมผัสถึง สังเกตเห็น อุณหภูมิอุ่นจากฤทธิ์เหล้า “คุณอัลยา…” ริมฝีปากพรายยิ้ม นุ่มเบา เหมือนกลีบดอกไม้มิปาน “ฉันอยากรู้ว่าคุณจะพาฉันไปได้ถึงไหน” สุ้มเสียงแผ่วราวกระซิบ เธอเคลื่อนไปด้านข้าง มือวางบนไหล่นักเต้นสาว ตรึงแรงของคู่เต้นไว้ ไม่ร้างรา หมุนสะโพก ก่อนรั้งตัวกลับเข้าไปชิดใกล้ เป็นจังหวะสั้นๆ ของหล่อน ในฐานะผู้ตามที่ดื้อดึง

@Lindsey_SVCS สัมผัสนุ่มนิ่มตามตัวถูกกระชับแนบแน่น ราวกับอยากส่งผ่านความร้อนให้มันระบายออกไปบ้าง "ฉันอัลยา"ไม่รู้ทำไมจึงตัดสินใจแนะนำตัวในสถานการณ์แปลกๆ เช่นนี้