Nephrite🥧

[Sophia's Day] 19 Winter, 2000 Kellogg's Nursery ยามหิมะโปรยปราย บ้างถูกขนานนามว่าเป็นพรแห่งทวยเทพเพื่อชำระโลกโสมมให้สะอาดตา จะทั้งเรื่องร้ายที่เกิด หรือการสูญเสียอันไม่อาจเลี่ยง อย่างไรเสีย, หญิงสาวเชื่อว่าทุกคนจะมีวันของตัวเอง หนึ่งในสามร้อยหกสิบห้า— ปุยหนาวนุ่มฟู ปลายจมูกขึ้นสีผ่านไอเย็น สถานรับเลี้ยงสะท้อนแสงอบอุ่นตรงมุมหน้าต่าง แล้วทุกอย่างก็มืดดับลงอย่างไม่ทันตั้งตัว จุดประกายไฟดวงเล็กเหนือก้อนขนมหวานปอนด์ใหญ่ ทุกคนในบ้านรู้ ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง และแม้จะสำนึกผิด แต่ก็ไม่อาจให้ความเศร้ามากลบวันอันแสนสำคัญได้ ทั้งคุณแม่และคุณน้า ร่วมขับขานเสียงเพลงให้แก่เธอ คำขอโทษ คำอวยพร และคำมั่นว่าหลังจากนี้ครอบครัวของเราจะเหนียวแน่นกว่าเดิม แก้วตาดวงใจตลอดสามสิบเอ็ดปี สุขสันต์วันเกิด— โซเฟีย เคลล็อกก์

ดวงแก้วสีเดียวกันสบในบางจังหวะ มีบางอย่างเปลี่ยนไป ภายใต้แสงสะท้อนของลูน่าลูนั่น ชายหนุ่มตรงหน้ายังเป็นเด็กน้อยคนเดิมที่เธอเคยรู้จักอยู่ไหม อาจจะไม่— ลมทะเลเย็นพัดผ่าน พวงแก้มสีอ่อนเข้มขึ้น เธอภาวนาให้มันเป็นกลไกการทำงานของร่างกายเพราะอากาศที่ลดลง ไม่ใช่เพราะคำพูดของเขา หรือเพราะสัมผัสจากปลายนิ้วมือ "มีอะไรหรือเปล่าคะ.. คุณเนไฟรต์" คำถามแผ่วบางคล้ายจะหายไปกับเกลียวคลื่น

ยอมปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดนั้น หมดสภาพไม่เหลือสิ้นดี ร้อนผ่าวจนแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อประสานเข้ากับความเย็นกลับพอดี—ไม่ร้อนเกินไป ไม่เย็นเกินไป ถูกโอบแนบกาย เขาก็เผลอยกมือกระชับแผ่นหลังที่เล็กกว่าตนกลับไปเหมือนกัน เสียงแผ่วพร่าแตกเป็นคำ “ถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน… ก็คงมีแต่ทำร้ายกันไปเรื่อยๆ” เพราะอลิสคงไม่รู้ล่ะมั้งว่าเขาหมายถึงใคร หรือเพราะต่อให้รู้ก็ไม่เป็นไร วิลเลียมถึงได้พรั่งพรูคำพูดออกมา “ผมก็รู้สึกแย่ที่เห็นเขาเป็นแบบนั้น” หยุดหายใจชั่วครู่ เหมือนสะอื้นค้างในลำคอ “เขาก็…” “ก็คงรู้สึกแย่ ที่ทำให้ผมไม่สบายใจ” วัฏจักรที่ทิ่มแทงกันไปมา ราวใยแมงมุมที่ไม่มีวันหลุดพ้น เศร้า แต่ก็ต้องยอมรับ —ประกายสองจุดนั้นไม่มีวันรวมเป็นดวงเดียว พิษไข้กดทับร่างกาย เขาเผลอทิ้งน้ำหนักมากขึ้นลงไปโดยไม่รู้ตัว หวังเพียงอย่างเดียวว่าจะไม่พลอยทำให้อีกคนล้มไปด้วย ”…พ้นวันนี้“ ”เธอจะ…ไม่ล้อผมใช่ไหม“ เมื่อตั้งสติได้ สิ่งนี้กลับเป็นคำถามแรกที่อยากพูดออกไป ก็ชายสูงเกือบร้อยเก้าสิบมานั่งร้องไห้ตรงม้านั่งใจกลางเมือง มันโคตรจะไม่เท่เอาเสียเลย ก็เลยหลุบใบหน้าหลบลงบนบ่านั้นไปด้วยอีกที

เมื่อความสงบปกคลุมรอบกาย เสียงรอบข้างจะยิ่งชัดขึ้น ถึงจะหันหลังอยู่ แต่คลื่นแผ่วเบาพร้อมกับเสียงย่างก้าวก็ทำให้เธอหันไปสบตาผู้มาเยือน เป็นเขานั่นเอง— นัยน์ตาสีพงไพรส่องสว่างท่ามกลางแสงลูน่าลู โซเฟียยกยิ้มบาง "มาไม่บอกกันเลยค่ะ" เธอยกชายกระโปรงทั้งสองข้างขึ้นพอเห็นข้อเท้า ก่อนจะขยับไปหาเขา "เผื่อคุณไม่ทันสังเกต เราบังเอิญเจอกันทุกเทศกาลเลยนะคะ" เอียงศีรษะเล็กน้อยพร้อมขบขัน