RISA 📖🖋️ (ติดงานชั่วคราว)

📢 ประกาศเกี่ยวกับกิจกรรม #FlowerdanceSVCS3🌸 เปิดรับสมัครผู้สนับสนุนของรางวัลในงานจับฉลากในงานขอบคุณฤดูใบไม้ผลิ ! ส่งของรางวัลและชื่อองค์กรณ์ที่สนับสนุน(หรือชื่อคน) มาได้ที่ DM ตั้งแต่วันนี้ ถึงวันที่ 23 ส.ค. 68 23:59 - (ถ้าใช้รูปจากอินเตอร์เน็ต รบกวนแปะเครดิตเข้ามาไว้ในรูปเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ)

#บอร์ดประกาศ_SVCS ถึง ชาวเมืองเพอลิแกน พรุ่งนี้เราจะจัดงานเทศกาลไข่ฤดใบไม้ผลิที่จัตุรัสกลางเมือง ถ้าอยากเข้าร่วมก็มาได้ตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงบ่ายสองโมงเย็น คงไม่อยากพลาดการล่าไข่ประจำปีหรอกใช่มั้ย ! -นายก เอลเฟน

📢ประกาศเกี่ยวกับกิจกรรมในเทศกาล #EggFestivalSVCS3🥚 #SVCS_Commu👾 เปิดให้ลงทะเบียนการเข้าร่วมเล่น 'ล่าไข่ประจำปี' ล่วงหน้า : forms.gle/i7oh8g5r2TRiUW… ระยะเวลาในการส่งคำตอบ : 8 - 15 ฤดูใบไม้ผลิ (ส.ค.) สามารถส่งได้โดยไม่จำเป็นต้องมีภาพประกอบ🥚

วันนี้ริซ่า ไรลีย์ และคุณโครี่ @Corey_SVCS ออกมาในเมืองด้วยกัน เป้าหมายหลักมีอยู่ไม่กี่อย่าง หนึ่งสมัครเรียนให้ไรลีย์ สองสมัครงานพิเศษให้เธอเอง หลังจากเริ่มตั้งตัวกับสภาพแวดล้อมและที่พักอาศัยใหม่ได้ ด้วยความจำเป็นต้องหาเงินปรับปรุงบ้านเก่า โครี่เลยแนะนำว่าที่นี่ยังรับพนักงานพาร์ทไทม์ รวมถึงอาสาพาเธอมาแนะนำกับเจ้าของฟาร์มด้วยตัวเอง แน่นอนว่าริซ่าทำแพนเค้กกับน้ำผึ้งขวดเล็กแบบเดียวกับในงานชมดอกไม้มาด้วย เพราะวันนั้นพลาดโอกาสเจอคุณคาทริน่าน่ะสิ “สวัสดีค่ะ”

06 spring 🌼| 10:00 am วันที่ 2 ของการเปิดร้านหลังจากที่ฟาร์ม Meadowfield's ปิดปรับปรุงทั้งฤดูหนาวและยาวมาจนถึงวันเทศกาลชมบุปผา แม้วันที่เปิดร้านวันแรกฝนจะตกหนัก ทำเอาฟาร์มเงียบเหงากว่าที่คาดไว้มาก แต่สำหรับเจ้าของธุรกิจและพนักงานเพียงคนเดียวของฟาร์มแกะแห่งนี้อย่างคาทรีน่า ก็ยังมีอะไรให้ทำอยู่มากมายเลยทีเดียว วันนี้เองก็เช่นกัน [CLOSED] > [OPEN] หลังจากที่ป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นสัญญาณเปิดร้าน คาทรีน่าจึงกลับเข้ามาเรียงขวดแก้วบรรจุนมแกะเข้าตู้แช่เย็นและวางบางส่วนบนชามใส่น้ำแข็งที่จัดเรียงไว้อย่างสวยงามพร้อมป้ายเขียนว่า 'ทดลองชิม ฟรี' ก่อนที่จะกลับเข้ามายืนด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อรอต้อนรับลูกค้า และพักหายใจก่อนคิดถึงลิสท์งานที่ต้องทำหลังจากนี้ oO(ถ้าวันนี้มีคนมาสมัครงานพาร์ทไทม์สักคนก็คงดีสินะ...) เธอยืนกอดอกและใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางตัวเองระหว่างที่หลับตานิ่งไป นึกทบทวนเสียงในหัวเมื่อครู่ oO(แต่ดูจากบัญชีตอนนี้... เป็นลูกค้าอาจจะเหมาะสมกว่า) ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ นึกขำขันถึงความกลับไปกลับมาของตัวเอง แล้วจึงหลุดปากพึมพำคนเดียว "นั่นสินะ... ลูกค้าหรือพนักงาน จะเป็นใครก็ยินดีต้อนรับ~"

ริซ่าตาโต ไม่คิดว่าพูดไปอย่างนั้นแล้วจะแจ็คพอตเจอบ้านที่เป็นช่างไม้เข้าจริง ๆ “ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ! เอาไว้จะลองไปสอบถามราคาดู“ ที่บอกแบบนั้นเพราะตอนนี้ผู้ว่าจ้างกำลังถังแตก กลัวว่าจะไม่มีเงินพอจ่ายค่าซ่อมมากกว่า— ส่วนเด็กน้อยแหงนมองพี่ชายหน้าดุ 🧒 “พี่ชายช่วยบอกแม่ให้หน่อยว่าผมก็อยากได้ของเล่นใหม่“ ด้วยระยะแค่นี้ ทุกคนได้ยินกันทั้งหมดนั่นแหละ (…)

ชายหนุ่มมองตาปริบๆ จะเศษแพนเค้กก็ดี จะท่าทางของทั้งสองก็ดี ก่อนจะก้มมองข้าวของที่ยัดถูกยัดใส่มือ ....อยากจะหันกลับไปตะโกนเรียกสเตนให้ออกมาจัดการ เขารับมือน้ำใจของเมืองนี้ไม่ถูกเลยจริงๆ “..ขอบคุณครับ แค่นี้ก็เยอะแล้ว” มันมากพอจริงๆ บ้านนี้ก็อยู่กันแค่สามคน ส่วนคนกินเยอะจริงๆก็มีแค่หนึ่งและไม่ใช่เขา “ก็เป็นร้านช่างไม้..ก่อสร้าง ต่อเติม ซ่อมแซมก็ทำได้หมด” เป็นแบบนี้มาตั้งแต่รู่นปู่รุ่นทวด ฝีมือบ้านฮูร์เทอก็นับว่าไม่ด้อยน้อยหน้าใคร บ้านผึ้งก็เคยทำนะ “ถ้ามีอะไรก็ติดต่อสเตนได้เลย เขารับงานอยู่แล้วล่ะ” แล้วก็ก้มมองเด็กน้อยไรลีย์ “พี่ชายผมรับสลักหุ่นไม้หรือของเล่นด้วย เด็กๆน่าจะชอบนะครับ”

#ชมบุปผาSVCS3 #โรลเปิดแยกรูท [ Zone 12| ช่วงเช้า] หน้าบ้านของพวกฮูร์เทอปรากฏร่างสูงผอมในชุดดำยืนรับลมที่ระเบียงข้างหน้า ทั่วมือและข้อนิ้วถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด ใบหน้าไม่ถึงกับบูดบึ้งโดนบังคับแต่ก็ไม่ได้ยิ้มแย้ม สิ่งเดียวที่ยังทำให้ชายคนนี้ดูเข้าร่วมเทศกาลอยู่บ้างคือดอกไม้ที่ติดบนอก ก็จะใส่ชุดดำ ใครมันจะทำไม โยเรนคิดว่าตนหมดวัยจะมาใส่ชุดสีสันสดใสเข้าร่วมนานแล้ว ครั้งสุดท้ายที่มาเทศกาลนี้ก็ตอนอายุสิบเจ็ด..ตอนนั้นเขาเก็บดอกอะไรกันนะ ดอกหนึ่งให้ตนเอง อีกดอกหนึ่งไม่เคยถูกมอบให้ใคร ปีนี้ก็คงเหมือนกัน, โยเรนยังคงจำธรรมเนียมบ้านเกิดได้ ที่เข้าร่วมเพราะสเตนบอกให้มา สองเป็นตัวอย่างให้เด็กมัน สามเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้โฆษณาร้าน ไม่มีอะไรเสียหาย ส่วนจะเก็บดอกไม้มั้ยก็ขอคิดดูก่อน บ้านเขาอยู่ใกล้ที่จัดแค่นี้, บังเอิญสบตากับคุณ[คุณ]ที่กำลังจะไปในงานพอดี

“โรแมนติกจังนะคะคนที่หมู่บ้านนี้” ริซ่าอมยิ้ม เก็บไอเดียเอาไว้ไปเขียนนิยายโรแมนติกเรื่องใหม่ดีกว่า ”แล้วปีนี้คุณโครี่มีคนที่อยากจะให้ดอกไม้หรือเปล่าคะ?“ เป็นเพราะวันที่เจอกันก็ค่อนข้างดึก วันถัดมาคุณโครี่ก็ออกไปทำกิจวัตรประจำวัน ส่วนเธอกับไรลีย์ไปหอบหิ้วกระเป๋าจากบ้านหลังเก่าย้ายมาอยู่ที่นี่ ทำให้ไม่ค่อยได้มีเวลาพูดคุยกันมากมากนัก ”โอ้ ส่วนแพนเค้ก…เราต้องใช้ไข่ นม เนย แล้วก็แป้งค่ะ“ ”ทำวันพรุ่งนี้เช้าก็ได้ คุณจะได้ทานแพนเค้กร้อน ๆ ใส่กับผลไม้ที่ชอบก็ได้นะคะ“ ไม่ทันข้ามคืนริซ่าก็คิดถึงมื้อเช้าให้เสร็จสรรพแล้ว ส่วนมือก็ช่วยโครี่เช็ดทำความสะอาดโหลแก้วไปพลาง ”ผมอยากกินไส้กรอก“ 🧒 ไม่รู้ว่าคนหมู่บ้านนี้กินไส้กรอกกันไหม?

"ดอกแรกสำหรับตัวเอง ดอกที่สองสำหรับคนที่รัก..." "ปีที่แล้วผมก็เด็ดดอกไม้ได้มาทั้งสองดอกเลย แต่ว่าาา ฮ่าๆๆๆ ผมก็ยังไม่มีโอกาสให้ใครเลย" เขาเกาหัวและรู้สึกใจเต้นเบาๆอย่างบอกไม่ถูก คงรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ในอกที่ทำไมเขาต้องเขินอีกฝ่ายด้วยนะ... แต่เมื่อมีเรื่องแพนเค้กขึ้นมาก็สลัดหลุดจากความเขินได้รวดเร็ว "มินิแพนเค้ก? ไอเดียดีเลยนะครับ!" "ต้องมีอะไรบ้างครับ ถ้างั้นเดี๋ยวผมช่วยเตรียมของให้ดีไหม" แน่นอนว่าถ้าให้เขายื่นมือเข้าไปช่วยปรุงหรือทำอาหารคงพินาศเป็นแน่ เลยเลือกช่วยเท่าที่ทำได้

ริซ่าได้รู้ข่าวผ่านทางโครี่ @Corey_SVCS เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน “งานชมดอกไม้คืออะไรเหรอคะ?” เธอไม่แน่ใจว่าจะมีกิจกรรมอะไรบ้าง แต่ดูเหมือนควรจะเตรียมมื้อกลางวันสำหรับปิกนิกหน่อยนะ 🌷🧺 — และหวังว่าพรุ่งนี้ไรลีย์จะได้เจอเพื่อนใหม่วัยใกล้เคียงกันด้วย 🧒

ริซ่าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใต้ขากางเกงนั้นเป็นขาเทียม เธอดูไม่ออกเลยถ้าคุณโครี่ไม่บอก เขาดูแข็งแรงและเดินบนภูเขาได้มั่นคงมากกว่าเธอเสียอีก ”งานเก่าของลุงเป็นโจรสลัดเหรอฮะ! ✨“ เท่ระเบิดยิ่งกว่าเดิม!! 💥💥💥 ไรลีย์จำได้ว่าโจรสลัดจะต้องมีขาปลอมข้างนึง ลุงโครี่คุณสมบัติตรงเป๊ะ ✅ ริซ่าไม่อยากรบกวนอีกฝ่าย แต่จากสถานการณ์ทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาแบบนั้น เพราะนี่ก็เริ่มดึกมากแล้ว และลูกชายของเธอก็ต้องการที่พักกับอาหารด้วย “ถ้าไม่ทำให้ลำบากเกินไป ขอรบกวนด้วยนะคะ…”

"ฮ่าๆๆ เท่งั้นเหรอ? เรียกว่าทักษะจากงานเก่าลุงน่ะนะ ✨เด็กห้ามเลียนแบบนะ ต้องรอโตก่อน!" เขาหัวเราะเพราะทำเอานึกถึงสมัยยังทำงานเก่าแล้วแจ้งไปจับงูตามบ้านอะไรแบบนั้น โครี่ก้มลงหยิบตะเกียงเดินมาทางสองแม่ลูก เมื่อเห็นว่าริซ่าเป็นห่วงเขาเลยแสดงออกว่าเขาสบายดี ด้วยการหยิบขากางเกงให้เลิกสูงขึ้น "ผมไม่เป็นไรเลยครับคุณริซ่า สบายมากๆ ต่อให้มีพิษก็กัดไม่เข้าแน่นอนครับ" ใต้ขากางเกงแสดงให้เห็นโครงเหล็กขาปลอม ที่มีรอยเปรอะเปื้อนเล็กน้อย ถึงจะรู้สึกว่านี่โชคดีไปที่งูไม่มีพิษและกัดเข้าที่จุดที่ไร้ความรู้สึก ...แต่ยิ่งตอกย้ำว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยเสียเลย "แต่ว่า ที่นี่ไม่ปลอดภัยจริงๆ นั่นล่ะครับ...." เขาครุ่นคิดชั่วครู่ เกิดนึกสิ่งที่เขาก็มักจะช่วยเหลือคนที่ลำบากอยู่กลางป่าเขาตลอด "ถ้าอย่างนั้น...ทั้งสองคน สะดวกเปลี่ยนไปพักผ่อนที่บ้านผมชั่วคราวก่อนไหม?"

[เขต 12 โซนภูเขา | 22.00 น. | เปิดโรล] ในป่าที่มีเสียงลมและธรรมชาติป่าไม้ใหญ่ ภูเขาที่ยามกลางวันว่าสงบสุข ในยามกลางคืนทั้งสงบและเปล่าเปลี่ยว [คุณ] กำลังเดินผ่านทางภูเขา เสียงฝีเท้าลากไปตามทางเดินดิน ลมหวิวผ่านไหล่... 'แก่ก ครืดด... แก่ก ครืดด' ข้าง-หลัง-คุณ ? " นั่ น ใ ค ร "

(เพื่อให้สมฐาอัลฟ่าเมลยิ่งขึ้น—) ในเมื่อนั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม เลยกลายเป็นสถานการณ์ที่ทุกคนลงจากรถกันหมด ท่าทางเหมือนกลุ่มคนมาล่าท้าผี “แม่ฮะ…นี่คือบ้านที่เราจะอยู่จริง ๆ เหรอ” ไรลีย์ถามด้วยความไม่แน่ใจ เด็กชายเริ่มกลัวจนไม่กล้ามองเข้าไปในหน้าต่าง จะไม่มีใครมองกลับมาใช่ไหม? ริซ่าหยิบกุญแจที่ได้มาจากกล่องเก็บทรัพย์สินของแม่ ลองไขกลอนประตูหน้าบ้านเสียงดังกุกกัก “บ้านค่อนข้างเก่าน่ะจ้ะ แต่พอเราเข้ามาปรับปรุงก็จะดูน่าอยู่ขึ้นนะ“ แอ๊ด— ประตูไม้ค่อย ๆ เปิดออก บานพับเก่าขึ้นสนิมจนเสียงดังแถมเปิดยากไปสักหน่อย กลิ่นของฝุ่นฟุ้งตลบออกมาจนต้องอุดจมูกเพื่อไม่ให้จาม ”คุณปีเตอร์พอจะมีไฟฉายไหมคะ“ ถึงตอนแรกจะบอกว่าเกรงใจ แต่พอรบกวนมาถึงขนาดนี้แล้วก็เอ่ยปากถามซะเลย ส่วนไรลีย์เกาะขาแม่แน่น เพ่งมองเข้าไปในตัวบ้านจากแสงไฟหน้ารถ เห็นอะไรแว้บ ๆ เหมือนกับลูกแอปเปิ้ล แต่มันมีขาและวิ่งหายไป ”อ๊ะ…!!“ ไรลีย์ผงะ ถอยไปชนกับพีทที่ตามมาด้านหลัง ”มันมีตัวอะไรไม่รู้ด้วย ผีแอปเปิ้ล!!!“ 🧒

(จอว์ไลน์เด่นชัด55555555555555555555555555) ค่อย ๆ ขับเข้าไปให้ไฟหน้ารถฉายไปทางประตูบ้าน "...ผมขอเห็นคุณเข้าบ้านได้ก่อนแล้วค่อยกลับได้ไหมครับ" ซึ่งนั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม-- มันเป็นประโยคบอกเล่า เพราะพอพูดเสร็จเขาก็ขยับมือใส่เป็นเกียร์ว่าง ดึงเบรคมือไว้ก่อนจะเปิดประตูลงไปจากรถ เดินไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่กับใบเล็กของไรลีย์มาถือไว้ให้ ระหว่างรอให้อีกฝ่ายไขกุญแจ

[เขต 1 ส่วนกลาง | 17:00 น. | เปิดโรล] รถบัสรอบสุดท้ายหยุดลง ปรากฏสองแม่ลูกที่หอบหิ้วกระเป๋าใบโต "เมืองเพอลิแกนคือที่นี่เหรอฮะ" "ใช่จ้ะ จากนี้เราจะย้ายมาอยู่ที่นี่กัน" "ว้าวว เหมือนได้มาอยู่บ้านนอกเลย" "แล้วบ้านไปทางไหนเหรอ?" ลูกชายถามตรงจุด เป็นคำถามที่แม่ไม่มีคำตอบ แหะๆ...

แม้บีจะไม่ได้เล่ารายละเอียด แต่เธอก็รับรู้ความรู้สึกบางอย่างที่ถ่ายทอดออกมาโดยไม่ต้องพูดเหล่านั้น “…ขอบคุณนะคะ” ในทางกลับกัน พออีกฝ่ายหันกลับมายิ้มให้ก็เห็นริซ่าใช้หลังมือเช็ดน้ำตาป้อย ๆ “แหะ ๆ ขอโทษทีค่ะ“ ”ตั้งแต่แม่ฉันจากไปก็ไม่มีใครพูดแบบนั้นมานานแล้ว…“ เสียงของเด็กชายถามขึ้นมาว่าแม่เป็นอะไรเหรอ เจ็บตรงไหนเหรอ ทำให้บทสนทนาของพวกเธอหยุดชะงัก แล้วริซ่าก็ก้มลงคุยกับลูกชายว่า สงสัยแมลงจะบินเข้าตา ไรลีย์ก็ต้องระวังนะจ๊ะ เมื่อถึงหน้าฟาร์ม เธอพยักหน้าหงึก ๆ รับคำ จดจำบ้านของคุณบีไว้ให้แม่น “ได้เลยค่ะ! ขอบคุณมากเลยที่พาพวกเรามาตรงนี้” “เอาไว้จะทำของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากนะคะ“ สองแม่ลูกจูงมือกัน ในเมื่ออยู่ถัดไปไม่กี่หลังก็ไม่ยากที่พวกเธอจะไปต่อกันเองแล้วล่ะ

@Risa_SVCS "ฉันขอให้การเริ่มต้นใหม่ของคุณและหลังจากนี้มีแต่ความสุขนะจ๊ะ" เธอหันไปยิ้มให้ก่อนจะเดินนำต่อ ไม่นานนัก เธอหยุดและชี้ไปทางป้ายที่เขียนว่า Honeybee Farm "ตรงนี้คือบ้านของฉันจ๊ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็มาเรียกได้ตลอดเลยนะ" "ส่วนบ้านคุณริซ่าเดินเข้าไปอีกผ่านบ้านไปอีกสามหลังก็ถึงแล้ว"

@Febe_svcs (ยินดีค่ะ 💗)

@Risa_SVCS (ขอมาปักนะคะ🥺)

ไรลีย์เกาะแขนแม่ พูดเบา ๆ ว่าไปดูคาเฟ่พรุ่งนี้ได้ไหม แต่ริซ่าก็ตอบกลับว่าเรายังต้องจัดการข้าวของให้เรียบร้อยก่อน “เอาไว้ฉันจะพาไรลีย์ไปที่คาเฟ่พร้อมกับของตอบแทนที่ช่วยเหลือวันนี้ค่ะ“ ”คงเป็นของทานเล่นหรือขนมเล็กน้อย…ดังนั้นถ้ามีอะไรที่แพ้ล่ะก็ บอกกันได้เลยนะ” เพราะถ้าทำไปให้แล้วมีของที่อีกฝ่ายทานไม่ได้ก็คงแย่เลย เรื่องแบบนี้ต้องรอบคอบเอาไว้ก่อน! ”คุณโอไรออนอยู่มาหนึ่งปีเป็นยังไงบ้างคะ” “ในฐานะคนมีประสบการณ์ มีอะไรในเมืองนี้ที่อยากจะแนะนำไหม” ในขณะที่เดินไปตามทางอันเงียบสงบ ก็มีเสียงพูดคุยของทั้งสามที่ทำให้บรรยากาศไม่วังเวง

"คาเฟ่ของเรามีสัตว์หลายชนิดตั้งแต่สุนัข แมว นก กระต่าย แบบแยกโซนครับ" เห็นน้องชายดูสนอกสนใจก็ไม่พลาดโอกาสที่จะโปรโมท ยังไงก็เป็นคาเฟ่ที่มีสัตว์เลี้ยงเพิ่อจรรโลงใจอยู่แล้ว "ยังไงก็ยินดีต้อนรับสู่เพอร์ลิแกนครับ" "ผมก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เข้าปีที่สอง ผมคิดว่าที่นี่โอเคเลย" ในฐานะเป็นคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาเหมือนกัน แบะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มานานหนึ่งปี ที่นี่น่าอยู่กว่าที่คิด เขายังคงเดินนำอีกฝ่ายผ่านเส้นทางบนภูเขาที่มืดมิด แต่ก็ดูจะไม่หลงง่ายๆ

ริซ่ารับใบปลิวมา ข่าวดีคือมีเบอร์ติดต่อของปีเตอร์ทำให้เธออุ่นใจมากเลย! ส่วนข่าวร้ายคือริซ่าไม่มีโทรศัพท์ ดังนั้นมันน่าจะถูกพับเก็บเอาไว้ก่อน แน่นอนว่าถ้ามีโทรศัพท์เมื่อไหร่คนที่จะใช้เยอะสุดคงเป็นไรลีย์มากกว่า — ดังนั้นความสงบสุขในชีวิตของพีทยังไม่ถูกทำลายในเร็ว ๆ นี้ “ขอบคุณนะคะ นี่เบอร์ของฟาร์มคุณปีเตอร์สินะ?” เมื่อรถถอยหลังไป เธอเห็นคนด้านข้างตาคมคิ้วเข้มจอว์ไลน์เด่นชัดเป็นอัลฟ่าเมลไปชั่วขณะ— แค่แว้บเดียวเท่านั้น สงสัยความมืดทำให้ตาฝาดไปแน่เลย “ตรงนี้เลยค่ะ! ฉันว่าที่นี่แหละ” รถมาหยุดอยู่ที่รั้วเก่า ๆ มีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นปกคลุม ป้ายชื่อบ้านสีซีดจางห้อยตกอยู่ครึ่งหนึ่ง ดูเผิน ๆ ไม่เป็นที่สังเกต เพราะงั้นตอนแรกทุกคนจึงมองข้ามไป “ข้างนอกอาจจะดูเก่าไปนิดก็จริง แต่คิดว่าข้างในน่าจะยังพอได้อยู่นะ“ ด้านในมีบ้านเก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่จริง ๆ ดูจากภายนอกก็ไม่ถึงขั้นผุพัง ประตูหน้าต่างปิดสนิทดี เหมือนไม่มีคนอยู่มานานเท่านั้นเอง พวกเรามาถึงแล้ว!

พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยเรื่องค่าครองชีพ "ถูกต้องครับ อยู่ถึง 5 ขวบครับ" มือซ้ายปล่อยจากพวงมาลัยอีกรอบแล้วกางออกห้านิ้ว🖐️🏻 "แล้วก็ย้ายไปอยู่ซูซูซิตี้ยาว ๆ จนถึงปีก่อนเลย" ฟังที่ริซ่าพูดแล้วก็เสริมนิดหน่อยว่า "บ้านเก่าแปลว่าอาจจะต้องมีการปรับปรุง.. ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกนะครับ" หยิบใบปลิวที่เสียบ ๆ อยู่หน้าคอนโซลรถส่งให้ไรลีย์ "มีเบอร์ติดต่ออยู่ในนั้น-" ก่อนจะร้อง "โอ๊ะ!" ตามริซ่า แน่นอนว่าเบรกแล้วถอยหลังให้ตามคำขอ มือซ้ายที่พึ่งส่งใบปลิวให้เอื้อมไปเกาะเบาะข้าง ๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวไปมองข้างหลังตอนขับถอยแบบอัลฟ่าเมล—

@Katrina_SVCS (ในเมื่อคุณเลือกจะซดเครื่องดื่มในวันเทศกาล ก็ช่วยไม่ได้ที่จะถูกค้นพบนะคะ 😔 /เด็กชายไรลีย์จดจำคุณในฐานะพี่สาวขี้เมา🧒)

@Risa_SVCS (ตอนฉันกรึ่มๆ หรือคะคุณริซ่า!? 😭 ฮือออ จะมาสมัครที่ร้านวันนี้แทนก็ได้นะคะ ถึงฝนจะตกก็เถอะ)

04 spring | #ชมบุปผาSVCS3 หาก [คุณ] เดินออกมาจากบริเวณไม่ใกล้เขตปิกนิกที่ผู้คนและเด็กๆ กำลังวิ่งเล่น แต่ไม่ไกลเกินกว่าเขตหุบเขา ใต้ต้นไม้ใหญ่ เลยที่ตั้งถังไม้บ่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไป คุณจะพบสาวเลี้ยงแกะกำลัง(แอบ)ดื่มด่ำเครื่องดื่มสีทองอยู่ด้านใต้นั้นเพียงคนเดียว +

@Katrina_SVCS (เตรียมจูงมือลูกชายมาทักทายค่ะ 💗)

(ใครบรรลุนิติภาวะแล้วมาตีเนียนหยิบแก้วเบียร์ฟรีแบบแยกรูทจากคาทรีน่าไปจิบได้นะคะ! (เด็กๆ อย่าเนียนเชียวนะ 🫵) จะบวกสั้นๆ ก็ได้เช่นกัน แต่เดี๋ยวขออนุญาตไล่ตอบหลังจากที่ตอบโรลเก่าๆ และข้อความให้หมดก่อน น่าจะใช้เวลาหน่อยแต่ถ้าสนใจก็เจอกันได้ค่ะ! 😆💚)

@Daylaney_SVCS @Nightrain_SVCS (น่ารักมากเลยค่ะ 😭💗💗)

(วันนี้ขอนำเสนอจิบิสุดน่ารักของ 2 พี่น้อง + 1 มาอวดนะคะ ฮิฮิ cr : FinlyFin)

05 ฤดูใบไม้ผลิ | 08:00 AM เขต 12 — บ้านเคอร์แมค “ดูเหมือนวันนี้ต้องอยู่แต่ในบ้านซะแล้ว” หลังจากส่งคุณโครี่ออกไปทำงาน ริซ่าก็ทำงานบ้านและใช้เวลาอยู่กับไรลีย์ในบ้านทั้งวัน — วันนี้บ้านเคอร์แมคเต็มไปด้วยกลิ่นหอม

#อากาศวันนี้เป็นยังไงบ้าง_SVCS — 05 ฤดูใบไม้ผลิ เมืองเพอลิแกนวันนี้จะมีฝนตกทั้งวัน

“ว้าวว คาเฟ่สัตว์!” “จะมีหมาให้ผมเล่นไหม” 🧒 ไรลีย์ตื่นเต้นกว่าใครเลย ริซ่ายิ้มเล็ก ๆ ลูบหัวลูกชายบอกว่าเอาไว้พวกเราจะไปดูกันนะ “ใช่ค่ะ อันที่จริงเพิ่งมาเพอลิแกนครั้งแรกวันนี้เลย“ ”หลังจากนี้ก็คิดว่าจะย้ายมาตั้งตัวที่นี่กันค่ะ“ เธอมองทางมืดสลัวด้านหน้า บรรยากาศเย็นสบายจนสูดหายใจเข้าได้เต็มปอด “คุณโอไรออนล่ะคะ? อยู่ที่นี่มานานหรือยัง”

หลังจากที่เห็นว่าทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี สมาชิกพร้อม ทีมพร้อม เขาจึงเดินนำเพื่อออกเดินทางเพื่อตามหาบ้านเป้าหมาย "ผมโอไรออน โนวา เปิดร้านคาเฟ่สัตว์แถวชายหาดทะเลชื่อ Satellite animal cafe" "ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนเช่นเดียวกันครับ" โอไรออนพยักหน้าเนิบนาบ สายตายังคอยสอดส่องทาง แม้ทัศนวิสัยจะค่อนข้างมืด แต่เพราะมีแสงจากไฟฉายแล้วคนชินทาง จึงไม่ใช่เรื่องยากในการเดินทาง "ผมเพิ่งเคยพบพวกคุณเป็นครั้งแรก เพิ่งย้ายมาเหรอครับ?"

“กิจกรรมเด็ดดอกไม้เหรอคะ?” เธอยังไม่เข้าใจส่วนนั้นเท่าไหร่ คิดว่าเพราะเป็นฤดูใบไม้ผลิ มีดอกไม้เยอะ ทุกคนเลยจะไปชมและเก็บดอกไม้กลับบ้านกันหรือเปล่านะ “ฉันคิดอยู่เลยค่ะว่าควรทำขนมไปบ้าง เผื่อให้ไรลีย์ได้แบ่งกับเด็กคนอื่นด้วย แต่จะเป็นอะไรดี…” ในระหว่างที่คิดก็ถามโครี่ไปด้วยว่าอยากให้ช่วยหรือเปล่า? อย่างน้อยก็สามารถช่วยทำความสะอาดโหลแก้วได้นะ พอมองน้ำผึ้งสีสวยพวกนั้นก็เกิดคิดขึ้นได้ “ตายจริง หรือว่าจะทำมินิแพนเค้กดีคะ” “ถ้าราดกับน้ำผึ้งของคุณโครี่ด้วยก็คงเข้ากันพอดี” ยังไงก็ไปด้วยกันอยู่แล้วนี่นา

“งานกิจกรรมแรกของปีน่ะครับ จะถูกจัดแถวเขตนี้เลย หลักๆก็พบปะเพื่อนบ้าน กิจกรรมเด็ดดอกไม้ ปิกนิก หาใบโคลเวอร์…” โครี่เล่าให้ฟังพร้อมเช็ดโหลแก้วใบเล็กๆมาเรียงกันบนโต๊ะกลางบ้าน กับโหลขนาดใหญ่ที่ปากโหลเปรอะเปื้อนด้วยน้ำผึ้ง 🍯 “ฮ่าๆ ผมเองก็จำรายละเอียดอะไรมากไม่ได้ แต่วันสองวันมานี้ผึ้งที่นี่กำลังอารมณ์ดี ขยันผลิตน้ำผึ้งมากๆ“ “คุณริซ่า อยากจะลองเตรียมของไว้สำหรับแจกเพื่อนบ้านไหมครับ?” ของเรียงรายทั้งหมด คือน้ำผึ้งโหลแก้วน้อยๆ ที่โครี่ตั้งใจให้แก่เพื่อนบ้านในวันพรุ่งนี้