เจ้าพัท(slow)

สตอรี่ | ณ ต้นไม้ใหญ่ ปุยฝ้ายตั้งใจจะสารภาพรักและขอโทษพัทเรื่องไม่ดีเมื่อวานที่เธอก่อไว้ พร้อมยื่นขนมกล่าวคำขอโทษแต่อีกฝ่ายดูไม่ติดค้างอะไร ทั้งสองจึงคุยเล่นกินขนมกันสักพักดูเหมือนบรรยากาศจะผ่อนคลายมาก เธอจึงตั้งใจจะเอ่ยความรู้สึกออกไป "ปุยฝ้ายมีเรื่องจะบอกค่ะ" "จริง ๆ หนูชอ-" เธอมองสบตาพัท ก่อนจะชะงักไปเหมือนกับคำพูดทุกอย่างนั้นจุกอก ภาพอดีตของคนสำคัญมากมายที่เกี่ยวข้องกับเธอทุกคนนั้นจากไปแบบไม่หวนกลับมา มือเธอสั่นเทาเล็ก  ๆ 'ถ้าเกิด...พี่เขาจากไปอีกคนล่ะ' ความคิดที่แสนน่ากลัวนั้นเข้าครอบงำเธออย่างง่ายดาย เธอพยายามเก็บอาการ ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างทุกครั้ง "หนูชอบนะคะ..." "ที่มีพี่ชายอย่างพี่พัท คอยดูแลหนูอยู่เสมอเลย" สัมผัสถึงการสั่นเล็ก ๆ ในน้ำเสียงนั้น แววตาส่องประกายน้อยลง เธอเริ่มเม้มปากก่อนจะพูดบางอย่างพร้อมลุกขึ้น "ขอโทษนะคะ...ปุยฝ้ายขอไปห้องปรุงยาก่อน" ในตอนนี้นั้นเธอหันหลังแล้ววิ่ง วิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่ได้รอคำพูดของอีกฝ่าย เธอก้มลงอย่างรวดเร็วกลัวอีกฝ่ายจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรประดับหน้า ก่อนบอกเขาอย่างแผ่วเบา "เจอกันนะคะ"

สตอรี่ | ณ ต้นไม้ใหญ่ ปุยฝ้ายตั้งใจจะสารภาพรักและขอโทษพัทเรื่องไม่ดีเมื่อวานที่เธอก่อไว้ พร้อมยื่นขนมกล่าวคำขอโทษแต่อีกฝ่ายดูไม่ติดค้างอะไร ทั้งสองจึงคุยเล่นกินขนมกันสักพักดูเหมือนบรรยากาศจะผ่อนคลายมาก เธอจึงตั้งใจจะเอ่ยความรู้สึกออกไป "ปุยฝ้ายมีเรื่องจะบอกค่ะ" "จริง ๆ หนูชอ-" เธอมองสบตาพัท ก่อนจะชะงักไปเหมือนกับคำพูดทุกอย่างนั้นจุกอก ภาพอดีตของคนสำคัญมากมายที่เกี่ยวข้องกับเธอทุกคนนั้นจากไปแบบไม่หวนกลับมา มือเธอสั่นเทาเล็ก  ๆ 'ถ้าเกิด...พี่เขาจากไปอีกคนล่ะ' ความคิดที่แสนน่ากลัวนั้นเข้าครอบงำเธออย่างง่ายดาย เธอพยายามเก็บอาการ ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างทุกครั้ง "หนูชอบนะคะ..." "ที่มีพี่ชายอย่างพี่พัท คอยดูแลหนูอยู่เสมอเลย" สัมผัสถึงการสั่นเล็ก ๆ ในน้ำเสียงนั้น แววตาส่องประกายน้อยลง เธอเริ่มเม้มปากก่อนจะพูดบางอย่างพร้อมลุกขึ้น "ขอโทษนะคะ...ปุยฝ้ายขอไปห้องปรุงยาก่อน" ในตอนนี้นั้นเธอหันหลังแล้ววิ่ง วิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่ได้รอคำพูดของอีกฝ่าย เธอก้มลงอย่างรวดเร็วกลัวอีกฝ่ายจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรประดับหน้า ก่อนบอกเขาอย่างแผ่วเบา "เจอกันนะคะ"

เสียงพูดอ้ำอึ้งของเขา กับถ้อยคำว่า “ไม่ต้องขอโทษก็ได้” ที่ฟังดูจริงใจ กลับทำให้ปุยฝ้ายเงยหน้าขึ้นน้อย ๆ อย่างไม่แน่ใจ “…แต่ว่า…” เสียงที่เปล่งออกมายังคงสั่นอยู่เล็กน้อย นิ้วมือขยุ้มชายกระโปรงไว้แน่นอย่างไม่รู้จะวางมืออย่างไรดี “…ต่อให้พี่ไม่รู้สึกแย่ แต่…ปุยฝ้ายก็รู้สึกผิดอยู่ดีค่ะ…” เสียงเบาราวกับกระซิบจากริมฝีปากของปุยฝ้ายที่เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังมีแววรู้สึกผิดไม่จาง ตอนแรกเธอกำมือแน่นอยู่ข้างลำตัว ราวกับลังเลที่จะทำอะไรต่อดี แต่เมื่อเห็นเขานิ่งไป ไม่ได้โกรธหรือพูดอะไรต่อ ใจของปุยฝ้ายก็พาลรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะค่อย เอื้อมออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ปลายนิ้วแตะแขนเสื้อของพัทเบา ๆ …เหมือนเด็กที่กำลังขอความมั่นใจจากผู้ใหญ่ "...คือ...พี่จะยกโทษให้ปุยฝ้าย...ได้ไหมคะ?" เสียงที่พูดออกมาเบาแทบไม่ต่างจากลมหายใจพร้อมกับนึกถึงที่เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอยังคงจำความรู้สึกจากไออุ่นที่มืออีกฝ่ายได้อย่างดี ใบหน้าแดงจาง ๆ จนเริ่มแดงระเรื่อถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วที่แตะแขนเสื้อก็ไม่กล้าออกแรงมากนัก กลัวว่าถ้าเขาจับแน่นเกินไป อีกฝ่ายจะรู้สึกอึดอัด ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงจับจ้องเขาแน่นิ่ง รอคอยคำตอบอย่างจริงจังในแบบที่ตัวเองถนัดที่สุด (ขอโทษที่ตอบช้านะคะ หายไปคุกกิ้งมา🤗)

( ทีมควิดดิชบ้านเขียวแอ็คเข้าสนามมาแล้วคับ 😌 )