اَمپدانس

@idkshida واقعا من به هر جایی که رسیدم از درس خوندن بوده و جدی خیلی هم سخته استرس، شب بیداری ، کلافگی و... داره

به شدت اعتقاد دارم آدمایی که درس خوندن رو کار بیهوده ای میبینن و انسان های تحصیل کردرو دیس میکنن ضریب هوشی خیلی خیلی خیلی پایین تر از نرمال جامعه دارن

@kaqamla اینم نصیبه شغاله

عشق؟ کدوم عشق

@kimoolij امیدوارم حداقل‌ دوس پسرت خوب باهات برخورد کنه :(

یه نقطه از ۴ماه سال...

@llomnmoll 🦵🏻🦵🏻🦵🏻

@llomnmoll ادبم تو شرتمه میدمش به مسی

@llomnmoll کیرم تو ارژانتین

واقعا فقط یک درصد امکان داره که اکست تو پرواز تو صندلی روبرویت بشینه :)))) واقعا چیه این دنیا!

برات دعا میکنم که پسفردا خوب باشه همچی به چیزی که تلاش کردی برسی از ته قلبم برات ارزوی موفقیت دارم کاش میشد ببینمت قبلش اما میدونم نمیشه

@cinnamongirl1__ من ۳۴ میشم تو ۲۰۰۶ فک میکردم ۳۰ سالم بشه چه زندگی قراره داشته باشم اما جبر و ادما یه بیلاخ نشون دادن :)))

جام جهانی بعدی ۲۹ سالمه خدایا توروخدا حالم خیلییی خوب باشه اون تایم😭🕯️🕯️🕯️🕯️

@Parysatiis جزو تاپ 10 غذا های ایرانی بی نظیره کنارشم فقط باید نوشابه باشه

واسه پیچاق قیمه می تونم ادم بکشم. واقعا اگه امتحانش نکردین اب دستتونه بذارین زمین برین اردبیل پیچاق قیمه بخورین🥲

شاید این جمله را شنیده باشید که: «بزرگ‌ترین توهین به یک انسان، انکار رنج اوست.» ​آدم‌ها برای التیام یافتن، بیش از هر چیز به دیده‌شدن و شنیده‌شدن نیاز دارند. انکار رنج، دیواری از تنهایی مطلق به دور فرد می‌کشد و باعث می‌شود او علاوه‌بر تحمل بارِ خود آن مصیبت، بار سنگین‌ترِ «درک‌نشدن» و «شک کردن به اصالت احساساتش» را هم به دوش بکشد؛ باری که به مراتب ویرانگرتر است.

تصور اینکه «دنیا پر از رنج است، اما با این حال درختان گیلاس شکوفه می‌دهند»، یک خودشیفتگی تسلی‌بخش است. ما اصرار داریم میان رنج خود و رفتار طبیعت پیوندی رمانتیک بسازیم؛ گویی این شکوفه‌ها پیامی امیدبخش برای دوام آوردن ما دارند. اما واقعیت، بسیار بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست. ​درختان گیلاس هرگز برای تسلی دادن به ما شکوفه نمی‌دهند؛ آن‌ها فقط طبق غریزه کور بیولوژیک خود عمل می‌کنند. جنگ، فقر یا قلبی شکسته، سر سوزنی برای ریشه‌ها اهمیت ندارد. اگر همین امروز نسل بشر منقرض شود، بهار سال بعد شاخه‌ها باز هم غرق در گلبرگ‌های صورتی خواهند شد. ​این تضاد، امیدبخش نیست؛ تجسم بی‌تفاوتی مطلق جهان است. دلخوش کردن به شکوفه در میان ویرانی، مثل تماشای تقارن زیبای شعله‌های خانه‌ای است که در آتش می‌سوزد! حقیقت این است: دنیا پر از رنج است و جهان، بی‌اعتنا به ما، کارش را می‌کند.

@Famooli بوی درمانگاه

من شاید بوی خیلی چیزها رو ندونم ولی خیلی دقیق می‌تونم چیزی که شبیه اون بو هست رو بگم تا آدم‌ها بفهمن منظورم چیه؟! مثلا این لیمونادی که برامون آوردن یه بویی شبیه به عفونت میداد.

@ir_medea ممنونم از درکت

اتفاقا من هر بار با یه جمع دهه‌هفتادی رفتم مسافرت یا برنامه‌ای چیزی، شاید ۷۰٪ کارا رو پسرا انجام دادن؛ از آشپزی و خرید گرفته تا انواع تمیزکاری مثل ظرف شستن. نمی‌گم همه‌ی پسرای نسل جدید یاد گرفتن مسئولیت‌های خونه رو تقسیم کنن، ولی می‌گم همچین پسرایی هم هستن، شما درست انتخاب کنید.

RT @Naughtyhan07: Make her feel wanted😈🔥😍🔥😘🔥😈

بحران بزرگسالی از مهره های ۴و ۵ شروع میشه بقیش کسشره :))

سوگ یک ویژگی داره که کمتر درموردش حرف می‌زنیم: روی تقویم شش ماه گذشته، اما وسط یک روز کاملا معمولی، ناگهان می‌فهمی هنوز بخشی از وجودت توی همون روزها جا مونده. درسته زمان گذشته، اما گاهی گذر زمان به‌تنهایی برای پردازش تجربه‌ای آسیب‌زا که یک‌باره به ما تحمیل شده کافی نیست.

پول نه تنها خوشبختی می‌آورد، بلکه در دنیای امروز، محکم‌ترین ستون برای حفظ کرامت و اصالت انسان است؛ البته به شرطی که بلد باشید آن را به "زمان"، "سلامت" و "آزادی" تبدیل کنید. کسانی که با پول به بدبختی رسیده‌اند، مشکل از ذات پول نبوده، بلکه از ظرفیت روانی خودشان بوده است.

از اینکه مجبورم انقد تنهایی سفر کنم و این غمو هم رو کول خودم حمل کنم واقعا حالم بهم میخوره