Carina

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 "บริจาคให้คนยากไร้ ?" "ฉันนี่แหละคนยากไร้ไอ้หนู" . ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁. Carina Canis | 27Y | 175 cm Astronomer | Zone 12 | 20 Spring doc in bio cms : Dits.

🪐Trevor Lovelace [เทรเวอร์ เลิฟเลซ]🪐 [42 yrs.]-[170 cm]-[28 spring] ".....Do I know you?" "Ah, yes, this would've suffice as an email, please do that next time." doc : bit.ly/4kSmlMi » (ขอฝากเนื้อฝากตัวจารขี้บ่นด้วยนะคะ) #SVCS_SS3 #SVCS_Commu

#ชมบุปผาSVCS3 | 4 ฤดูใบไม้ผลิ | ทุกที่ที่มีของอร่อย

4 Spring | #ชมบุปผาSVCS3 แอ็กเซลมาร่วมเทศกาลชมบุปผาเหมือนปีที่ผ่านมา เพียงแต่ครั้งนี้ต่างออกไปนิดหน่อยตรงที่เด็กหนุ่มใช้เวลาเลือกดอกไม้ดอกที่สองนานกว่าปกติ คงเป็นเพราะเด็กหนุ่มมีคนที่เขาอยากจะมอบดอกไม้ให้อยู่กระมัง?

📌Pin Keenan Coe (33) | fishmonger 🐟——— #SVCS_SS3 “ปลาตัวใหญ่เหมือนเดิมเลย ปีนี้ทะเลยังอุดมสมบูรณ์ดีนะครับ” "ดีที่สุดที่จะคงรสชาติของปลาไว้ ต้องใช้ไฟต่ำถึงปลานกลางนะ" “วันนี้ที่ซาลูนเหรอ ได้สิครับ☺️🍻” ———— 📝( Co, Role, DM, OK! #SVCS_Commu ) Doc : bit.ly/SVCS_Keenan

แฟนเกิร์ลท่านนายก

12 Spring [D. 10] - 17.30 Daniel's King Horse Ranch Close rp w/ @Axel_SVCS "Honey, are you ready?" The doctor arrived with his ever-cheerful self, as though just the sight of Axel was enough to brighten his day. Cradling his helmet, he leaned against the fence, gaze softened.

“อรุณเบิกฟร้าาา นกกาาาโบยยยบินนน“ “ถ้าวันนี้มีเรื่องสนุก ๆ ก็คงดีเนอะ?“ ──────── Zephyr Morven | เซเฟอร์ มอร์เว็น 1 Spring | 178/62 co | role | dm | mention ─ ok Doc — docs.google.com/document/d/1XW… ──────── (มาใหม่ซีซันนี้ค่า ฝากด้วยนะคะ🌷) #SVCS_SS3 #SVCS_Commu

📢ประกาศเกี่ยวกับกิจกรรมในเทศกาล #EggFestivalSVCS3🥚 #SVCS_Commu👾 เปิดให้ลงทะเบียนการเข้าร่วมเล่น 'ล่าไข่ประจำปี' ล่วงหน้า : forms.gle/i7oh8g5r2TRiUW… ระยะเวลาในการส่งคำตอบ : 8 - 15 ฤดูใบไม้ผลิ (ส.ค.) สามารถส่งได้โดยไม่จำเป็นต้องมีภาพประกอบ🥚

"หน้าตาฉันเหมือนกำลังพูดเล่นอยู่เรอะ" เธอสบตาวิลเลียมนิ่งเมื่ออีกคนกล่าวถึงเรื่องแก้งานที่เธอพูดขึ้นมาก่อนหน้านี้ ใช่ ตอนแรกเธออาจจะพูดเล่นแต่ถ้าตอนอ่านละเอียดแล้วมีให้แก้ล่ะก็ นั่นแหละ ของจริง แต่การได้เห็นเจ้าผู้ช่วยของเธอไมเกรนขึ้นก็สนุกดีเหมือนกัน "จะไปเดินถ่ายรูปอีกแล้วล่ะสิ" แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะห้ามงานอดิเรกอะไรของลูกจ้างตนเองแม้แต่น้อย อยากทำอะไรก็ทำไปขอแค่งานที่มอบหมายไปสำเร็จก็พอ คารีน่าจะจบงานวิจัยนี้เร็วๆซะแล้วสิ เสร็จในปีนี้ได้ยิ่งดี "ไม่รู้" ตอบไปตามจริงแล้วผ่อนลมหายใจออกมา "ฉันพึ่งรู้ตัวเมื่อเช้าด้วยซ้ำว่าข้ามปีมาแล้ว" เมื่อคืนข้ามปีคารีน่าก็หมกตัวอยู่ในห้อง ใส่หูฟังและเปิดคอมพิวเตอร์ตรวจเช็คการโคจรและเคลื่อนไหวของดวงดาวที่อยู่ห่างไกลเราไปมากโข ไม่มีการเปิดไวน์ฉลอง ไม่มีการบอกกล่าวสุขสันต์ปีใหม่ มีเพียงแค่ตัวเธอและกองงานมากมายเท่านั้น "อาจจะกลับไปทำงานต่อ" "ไม่ก็ไปเดินเล่นรับลมหลังรดน้ำต้นไม้เสร็จ" "ซักอย่างนั่นแหละ"

แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เมื่อปลายนิ้วของเธอชี้มา ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจหรอกนะ แต่จะให้ทำตัวหดหู่ก็น่าสงสารคุณพ่อคุณแม่ของคารีน่าที่อยู่บนสวรรค์ออก เลยยกมือขึ้นเหมือนจะยอมแพ้ ยกสองข้างนิดๆ เป็นเชิงยอมจำนนแต่ไม่หยุดยิ้ม “ครับ ไม่สนใจก็อย่าลืมไม่สนใจคำพูดผมด้วยนะครับ” แล้วก็เลื่อนสายตาไปที่แฟ้มที่เธอเคาะ “อย่ามาล้อเล่นเรื่องแก้งานกับผมนะ คารีน่า” “แค่เห็นคุณเปิดมัน ผมก็เริ่มรู้สึกปวดหัวล่วงหน้าแล้ว” 
พลางหัวเราะอย่างระอาชะตากรรมตัวเองอ้างอิงจากชีวิตที่ผ่านมา มือหนึ่งยกขึ้นเสยผมอย่างเคยชินทั้งที่เซ็ทมันไปแล้ว ก่อนจะตอบคำถามสุดท้ายของเธอแบบไม่อ้อมค้อม “ผมว่าจะกลับบ้านครับ” “ไปเอากล้องถ่ายรูป” สีหน้าตอนพูดไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าในแววตานั้นมีบางอย่างที่ดูสดใสซ่อนอยู่ “แล้ว…?” คุณล่ะ? เหมือนอยากจะถามแบบนั้น ก่อนจะแยกกันไป รู้ตารางกันไว้หน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

[ 01 Spring ] คารีน่าตื่นเช้ามาแล้วพบว่าตนนอนอยู่บนพื้นท่ามกลางกองกระดาษมากมาย ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปตอนกำลังทำงานอยู่ แสงแดดส่องเข้ามาผ่านแมกไม้และผ้าม่านสีอ่อน แยงเข้าสู่นัยน์ตาที่ยังลืมไม่สุด เสียงนกร้องด้านนอกเป็นดุจดั่งสัญญาณของวันใหม่ “ขึ้นปีใหม่แล้วสินะ” เธอพึมพำแล้วเดินไปเปลี่ยนปฏิทินจากปีเก่าเป็นปีใหม่แล้วค่อยเริ่มจัดการชีวิตประจำวัน วันนี้ก็ยังเป็นอีกปีที่เธอยังอยู่ในเมืองนี้ อยู่ในภูเขาในจุดที่เห็นท้องฟ้าชัดที่สุด และก็ยังเป็นอีกปีที่งานวิจัยยังไม่เสร็จเช่นเคย

[ 4 Spring | #ชมบุปผาSVCS3 ] "โควต้า 2 ดอกสินะ งั้น..."

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 “I'm on a serious mission to do absolutely nothing. Or maybe...everything, depending on my mood.” . Daniel Coy แดเนียล คอยล์ | แดน, แดนนี่ 🌟[Famous] Model | เขต 10 24 yrs. | 191 cm doc: docs.google.com/document/d/1AY… [co, role play, DM ok!]

[เขต 12 โซนภูเขา | 22.00 น. | เปิดโรล] ในป่าที่มีเสียงลมและธรรมชาติป่าไม้ใหญ่ ภูเขาที่ยามกลางวันว่าสงบสุข ในยามกลางคืนทั้งสงบและเปล่าเปลี่ยว [คุณ] กำลังเดินผ่านทางภูเขา เสียงฝีเท้าลากไปตามทางเดินดิน ลมหวิวผ่านไหล่... 'แก่ก ครืดด... แก่ก ครืดด' ข้าง-หลัง-คุณ ? " นั่ น ใ ค ร "

Stardew Valley : City Of Stars I @SVCS_commu PART XXXI 𝙒𝙝𝙤 𝙠𝙣𝙤𝙬𝙨? 𝙄 𝙛𝙚𝙡𝙩 𝙞𝙩 𝙛𝙧𝙤𝙢 𝙩𝙝𝙚 𝙛𝙞𝙧𝙨𝙩 𝙚𝙢𝙗𝙧𝙖𝙘𝙚 𝙄 𝙨𝙝𝙖𝙧𝙚𝙙 𝙬𝙞𝙩𝙝 𝙮𝙤𝙪. [ เทศกาลชมบุปผา ] #ชมบุปผาSVCS3 รายละเอียดเทศกาล🌸 [ Highly recommend to read ] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LALA LAND✨

@William_SVCS (เงินเดือนคุณก็อยู่ในมือผมนะครับคุณวิลเลียม)

(5555555555555555 แย่แร้น)

#บอร์ดประกาศ_SVCS l @POST_SVCS ถึงชาวเมืองเพอลิแกน พรุ่งนี้เราจะจัดงานชมบุปผาที่เขต12 เข้าร่วมงานได้ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก เธอไม่อยากพลาดการเก็บดอกไม้แรกหรอกนะ ! - นายกเอลเฟน

คำพูดมากมายแต่ประโยคสุดท้ายน่าต่อยเป็นบ้า คารีน่าคิดเช่นนั้นพร้อมขมวดคิ้วมองวิลเลียม อยากจะบ้าตายรายวันกับมันจริงๆ สาบานต่อพระเจ้าว่าถ้าหมอนี่ไม่ใช่คนทำงานดีเธอคงไล่มันออกตั้งแต่ช่วงแรกๆแล้ว "ไม่สนใจใคร แล้วเดี๋ยวจะไม่สนใจนายด้วย" ปลายนิ้วชี้เข้าที่หน้าคนฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว "งานนี่อยากแก้มากเนอะ" ก่อนจะเลื่อนมาเคาะที่แฟ้มหนาที่พึ่งผ่านการรีวิวคร่าวๆด้วยสายตาเมื่อก่อหน้านี้ แน่นอนว่าเธอเอ่ยไปงั้น แม้จะแฝงความจริงเอาไว้ส่วนหนึ่งก็ตาม เพราะถ้าข้อมูลไหนใช้ไม่ได้เธอก็ต้องเอากลับไปให้วิลเลียมแก้ ซึ่งนั่นก็อาจจะแลกกับการไม่ได้นอนอีกซักสามถึงสี่คืน หนึ่งอาจจะหนึ่งอาทิตย์ แล้วแต่ความอึดถึกทนและบ้าบิ่น นอนกลางวันก็ไม่ได้แย่นักหรอก "ว่าแต่หลังจากเอางานมาส่งฉันแล้วนายจะไปไหนต่อ"

ไม่มีคำว่าขอโทษที่ถาม ขอโทษที่อยากรู้ เสียใจด้วย หรือกระทั่งคำว่าเข้าใจความรู้สึกดีออกมา วิลเลียมเพียงรับฟังโดยไม่เลื่อนสายตาไปไหน ดวงตาของเขาจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ ก็รู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่พูดออกมา แทนคำปลอบที่พร่ำพูดกันจนกลวงเปล่า วิลเลียมกลับเลือกพูดเพียงคำเดียวที่เขาหมายความจากใจ “ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะครับ” เขาเอ่ยออกไป พลันติดใจกับประโยคสุดท้ายที่ราวกับว่าชีวิตนี้ของหญิงสาวไม่สลักสำคัญอะไรนัก “…ผมได้เรียนรู้อะไรจากคุณมามาก” บางอย่างก็เปลี่ยนมุมมองไปเลยก็มี “ถ้าอย่างคารีน่าเรียกไม่น่าสนใจ…” “…ผมก็คงเป็นแค่ฝุ่นในกล้องส่องทางไกลแล้ว” ไม่ใช่การยอ ไม่เลย ไม่สักนิด ถึงใบหน้าจะเป็นแบบนี้ ถึงจะดูเอาอกเอาใจคนอื่นได้ดี แต่คารีน่าก็คงทราบดีว่าตลอดชีวิตการทำงาน เขาไม่เคยมีข่าววอแวกับหญิงหรือชายใดทั้งนั้น นักดาราศาสตร์คนนี้กำลังแสดงความเคารพรุ่นพี่จากใจจริง แม้เราจะไม่ได้อายุต่างกันเท่าไหร่ แต่เพราะงั้นนั่นแหละ เธอที่ไปได้ไกลกว่าถึงได้น่านับถือ “พอคิดว่าผ่านอะไรมาขนาดนั้นแล้วยังเข้มแข็งขนาดนี้ คุณนี่…สุดยอดไปเลยนะ” เขายิ้ม ก่อนปิดท้ายด้วยแววตาขี้เล่น ”ถึงได้ดูเหมือนไม่สนใจใครได้ขนาดนี้“ …

วิลเลียมเอ่ยเช่นนั้นแต่คารีน่ากลับคิดอีกแบบ เธอไม่อยากจะหาคำตอบนั้นกับใคร ต้องการเพียงแค่ทำงานที่อาจจะเป็นผลงานชิ้นเอก ทิ้งร่องรอยการศึกษาและค้นคว้าเอาไว้ให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้ต่อ ให้ชื่อเธอยังคงอนยู่เหมือนกลุ่มดาวที่เป็นที่มาของเธอ “เริ่มจากตรงไหนดีนะ” หญิงสาวสูดลมหายใจนิดหน่อยขณะครุ่นคิดว่าเธอควรเริ่มเปิดแง้มบานประตูบานไหนก่อนดี เธอมีประตูที่ปิดไม่ให้ใครได้เข้าหาและรับรู้หลายบานเกินไป “พ่อแม่ฉันตายตอนฉัน 10 ขวบ” แล้วเธอก็เลือกเปิดบานความจริงกับผู้ช่วยที่ร่วมหัวจมท้ายในดงดารามานานนับหลายปีแทน แม้มันอาจจะเป็นความจริงที่มาแบบกระแทกหน้าก็ตาม “พอฝังศพเสร็จก็โดนญาติฝ่ายพ่อที่มาจากไหนไม่รู้พาตัวมาที่อังกฤษ บอกว่ามาอยู่ที่นั่นจะมีอนาคตมากกว่าที่นี่” “แหม พวกเขาก็ไม่ได้พูดผิดซะทีเดียว” เธอยังนึกไม่ออกถึงภาพตัวเองอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆแบบนี้แล้วเติบโตเป็นในปัจจุบัน “ฉันก็เลยอยู่อังกฤษตั้งแต่ 10 ขวบ เรียนที่นั่น โตที่นั่น ทำงานที่นั่น” เรื่องราวถูกเล่าออกมาเรื่อยๆก่อนจะเงียบไป เพอริดอตคู่งามจับจ้องไปยังนิ้วมือของตนพลางเม้มปากแลถอดถอนหายใจ “แล้วก็กลับมาที่นี่เพราะอยากทำวิจัยตอนอายุ 26 ปี เวลาผ่านไป 1 ปี ฉันอายุ 27” บานประตูบางบานก็ยังคงไม่ถูกแตะต้องเช่นเคย ต่อให้คนฟังเป็นวิลเลียมก็ตาม “ก็แค่นั้น” “คารีน่า คานิสไม่ใช่คนน่าสนใจอะไรนักหรอก”

ตาย…เหรอ? วิลเลียมทำหน้าเหวอยามเธอพูดเช่นนั้นออกมา ยังสาวยังแซ่คิดไปถึงสถานที่การตายของตัวเองเลยเหรอ ฟังแล้วดูน่าเศร้าจัง ขนาดเขาที่ไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวยังอยากใช้ชีวิตทีเล่นทีจริงต่อไปอีกนิดเลย คนตรงนี้ก็เลยคล้ายจมไปกับความคิดตัวเองเช่นกัน มันอาจจะเป็นความสามารถพิเศษของพวกสายวิชาการก็ได้ที่มักจะใช้เวลาในหัวมากกว่าทั้งที่กำลังหาคำตอบให้กับความเป็นจริง “อยากฟังครับ” กระนั้นเขาก็ตอบกลับไปทันที เธอเปิดโอกาสมาแบบนี้ก็คงต้องขอคว้าเอาไว้ก่อน “แต่ว่า…ผมว่าที่เราไม่รู้เรื่องของตัวเอง อาจจะเพราะคนข้างบนคิดมาว่าถ้ารู้ก็จะไม่สนุกแล้วก็ได้นะครับ” “รู้หมดตั้งแต่แรก รู้ว่าจะไปทางไหน คิดอะไร รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…ก็คงไม่มีอะไรให้รู้สึกอีก” “คนเราถึงได้มีอารมณ์มากมาย มีทั้งความกลัว ความหวัง ความเศร้า ความรัก—ไว้รองรับความไม่แน่นอนเหล่านั้น” เขายิ้ม เหลือบตามองเธอ “หรือบางทีก็ต้องมีใครสักคนไปร่วมหาคำตอบด้วยกัน” “เพราะบางคำตอบ เราก็หาไม่เจอด้วยตัวคนเดียว” เหมือนที่เขาทำงานกับคารีน่าเช่นนั้น บางคนก็ไม่อาจหาคำตอบให้ตัวเองได้จนกว่าจะเจออีกเสี้ยวที่ประกบกันอย่างพอดี หรือบางคนก็สามารถทำมันได้ด้วยตัวเอง แม้ว่าจะต้องใช้เวลานิดหน่อยก็ตาม

คารีน่าขมวดคิ้วเมื่อวิลเลียมประท้วงเช่นนั้น เธอกำลังรู้สึกเหมือนโดนล้ำเส้นเข้ามาอย่างน่าประหลาด ก่อนผ่อนลมหายใจและคลายปมที่คิ้วเมื่อเขายิ้มเจื่อนราวกับขอโทษไร้เสียง เออ เอาเถอะ หญิงสาวคิดเช่นนั้นก่อนสบมองคู่สนทนาที่เริ่มเล่าเรื่องของตนเอง เรื่องราวของวิลเลียมเป็นดั่งกระจกสะท้อนด้านของคารีน่า เขาไปอังกฤษเพราะไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป ส่วนเธอกลับมาที่นี่เพราะไม่อยากอยู่อังกฤษอีก “ฉันไม่เคยคิดจะไปจนสุดขอบโลกหรอก ตรงนั้นคือที่ไหนยังไม่อาจรู้ได้เลย” ปลายนิ้วเคาะไปมาตามโต๊ะไม้ที่มีร่องรอยการใช้งานตามเวลา “สำหรับฉันแล้วก็คงแค่อยากตามหาที่ซักที่ ที่ฉันสามารถตายได้อย่างสงบ ถูกฝังในสถานที่ที่เห็นหมู่ดาวได้ชัดเจนกว่าใคร ไม่ก็ถูกเผาแล้วเอาเถ้าถ่านที่เหลือไปโปรยทิ้งบนภูเขาสูง ปล่อยให้สายลมพัดพาไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก” “น่าเสียดายที่ยังไม่เจอ” ไม่ว่าจะที่เพอลิแกนนี่หรือที่อังกฤษก็ตาม เสียงหัวเราะดังผะแผ่วก่อนจะกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง คารีน่ากำลังครุ่นคิดแลจมดิ่งกับความคิดของตนเอง “น่าแปลกชะมัด เราตามหาคำตอบของหมู่ดาว เฝ้ามองและตั้งคำถามต่อจักรวาลที่กว้างใหญ่กว่าตัวเรานับพันล้าน เราหาคำตอบให้มันได้ เรารู้ดีมากกว่าอะไร คำนวณถึงเรื่องการโคจร การเกิดและดับด้วยซ้ำ” “แต่พอเป็นเรื่องตัวเราเองกลับไม่รู้ซักนิดว่าจะเป็นยังไงต่อ” แผ่นหลังบางเอนพิงกับพนักพิงเก้าอี้ เงยหน้ามองเพดานแล้วถอนหายใจ “เห็นแก่ที่นายเล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง ฉันก็จะเล่าเรื่องตัวเองบ้าง ไม่ให้ดูโกงเกินไป” “ถ้ายังอยากฟัง เวอร์ชั่นสรุปเหมือนเทคโน้ตประชุม”

เขาก็รู้ ตั้งแต่เห็นแววตาเธอเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยวนาทีหลังคำถามนั้นเล็ดลอดออกจากปาก เขาก็รู้ดี—ว่าคารีน่าไม่พอใจนัก แต่หากจะไม่ถามเสียตอนนี้ ในช่วงต้นปีที่แดดอุ่นลอดผ่านม่านไม้หน้าร้าน ที่พวกเขานั่งอยู่ร่วมโต๊ะหลังทำงานด้วยกันมาเป็นปี ณ เพอลิแกน แล้วจะให้ไปถามตอนไหนอีกล่ะ ก็เลยพูดออกไป “มีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ” คุณชายบัคแลนด์ประท้วง “ไม่เคยพูดเรื่องครอบครัวเลยด้วย…“ วิลเลียมว่าพลางเหยียดยิ้มเจื่อน ราวกับจะขอโทษเธอเงียบๆ ที่ละล้ำเข้าไปในอาณาเขตต้องห้าม เขาจำได้แต่เพียงว่าคารีน่าพูดถึงน้าสาวคนหนึ่งที่บ้านหลังนี้เป็นของเธอ—แค่นั้น แต่เขาก็ไม่ซักต่อ หากเดินต่อไปอีกนิด อาจกลายเป็นเหวลึกที่พาให้ทุกสิ่งพังทลาย งานที่เขาทุ่มเทอาจกลายเป็นหมันเพียงเพราะพูดมากเกินไป เลยเริ่มพูดเรื่องของตัวเองแทน ”จริงๆ ผมก็ไปอังกฤษเพื่อเรียนเหมือนกัน“ “เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วน่ะ” ชื่อเมืองซูซูซิตี้ กับคำว่าเพอลิแกนยังคงขมอยู่ในลำคอ ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน “ตอนนั้นเคยคิดว่า ถ้าได้ออกไปข้างนอกแล้วก็คงจะไม่หันกลับมาอีกเลย” “คิดว่าสักวันจะไปรอบโลก” “พักตรงนั้นที ตรงนี้ที” เปลี่ยนเมืองเหมือนเปลี่ยนหน้ากระดาษหนังสือที่อ่านแล้วก็ทิ้งไว้ ริมฝีปากหยักขึ้นน้อยๆ คล้ายสมเพชตัวเอง “แต่สุดท้าย…ก็มาอยู่ที่นี่จนได้” ว่าพลางหัวเราะ เขาหันกลับไปสบตาเธอ ดวงตาสีสวยทอดมองผ่านแสงแดดจางๆ ที่กำลังเต้นระริกบนผิวแก้ว “คารีน่าล่ะ…เคยคิดอยากไปให้ไกลสุดขอบโลกไหม” ถึงนั่นจะแปลว่าต้องใช้เงินมหาศาลเลยก็ตาม

คำถามนั้นเรียกเอารอยยิ้มที่เคยอยู่บนใบหน้าคารีน่าให้จางหายไป นัยน์ตาสีเขียวจับจ้องไปยังคนถามด้วยแววตาเรียบนิ่งหากวิลเลียมสังเกตมากพอคงรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบใจนักที่จะโดนถามอะไรแบบนี้ "นายรอดตัวเพราะเป็นนายเป็นวิลเลียมนะบอกก่อน" เธอว่าปนหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วไล้ขอบแก้วกาแฟที่พึ่งสังเกตเห็นว่ามันเป็นลายอะไร "เป็นคนอื่นฉันคงพูดประมาณว่าก่อนจะมาสนใจเรื่องตัวเองก่อนเถอะ" คารีน่าดึงตัวเองกลับมาให้นั่งหลังตรง แต่ก็ได้ไม่นานเพราะสุดท้ายเธอก็เท้าคางกับโต๊ะ นัยน์ตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดรำไรสาดส่อง แมกไม้เสียดสีกัน กระจอกตัวน้อยวิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าต่างแทะลูกโอ๊กต่อสายตาคารีน่าที่กำลังมองอย่างอื่นอยู่ราวกับกำลังรวบรวมว่าจะเริ่มอย่างไร ควรจะบอกเล่าทุกอย่างหรือไม่ อย่าไรเล่า "เอาเป็นว่าฉันไปอยู่อังกฤษเพื่อเรียนเท่านั้นแหละ" สุดท้ายก็ตอบไปเพียงเท่านั้น แม้เราจะทำงานมาด้วยกันหลายปี เฝ้ามองการโครจรของหมู่ดาราประกายแสง สังเกตการเกิดและดับสูญหมุนเวียนไป แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคารีน่าจะเปิดใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "ไม่มีอะไรมากกว่านั้นนักหรอก" เธอก็เป็นเช่นนี้

เธอไม่พูดอะไรสักที คงเพราะนี่เป็นผลงานที่ทำมาอย่างตั้งใจ ประกอบกับคนที่พิจารณาคือคนตรงหน้าด้วย นักดาราศาสตร์สติเฟื่องคนนี้เลยตื่นเต้นจนหัวใจจะระเบิดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว ผลงานนี้ไม่ใช่แค่กระดาษไม่กี่แผ่น แต่มันคือผลลัพธ์ของคืนแล้วคืนเล่าที่เขานั่งจ้องท้องฟ้าจนรุ่งสาง บันทึกทุกการเคลื่อนไหวของดาวฤกษ์ ลงกราฟ วาดแผนภาพ เขียนโน้ตแนบไว้ด้วยลายมือตัวเองเพื่อให้เธอเข้าใจ เขาหลงใหล ถึงขั้นคลั่งไคล้ท้องฟ้าเบื้องบน ส่วนคารีน่าก็ไม่ต่างอะไรกับเทพยดาผู้ถือครองกุญแจที่จะเปิดประตูให้เขาก้าวเข้าไปยังท้องฟ้านั้น ถ้าเธอสั่งว่าไม่ เขาก็ทำไม่ได้ ถ้าเธอไม่พอใจ เขาก็จะเสียเวลากับการแก้งานจนไม่ได้มองดวงดาวที่เปล่งประกายยามค่ำคืน ก็เลยยิ้มกว้างออกมา “ใช่ไหมล่ะ” ไม่ถ่อมตัว ไม่อ้อมค้อม ยิ่งเธอชม เขาก็ยิ่งใจฟูฟ่อง “ว่าแต่…คารีน่า” จู่เขาก็นึกสงสัยพร้อมกับกาแฟที่เพิ่งหมดไป “เดิมทีเป็นคนที่นี่แต่แรก…“ “ทำไมถึงไปอยู่ที่อังกฤษได้ล่ะ“ ไม่เคยถามออกไป เพราะวิลเลียมยามพบกับเธอครั้งแรกนั้น …ก็ไม่ต้องการให้เธอถามเรื่องของเขาเหมือนกัน

🌄เขต10 | เวลาพระอาทิตย์ตก ขณะที่อัสดงกำลังจะลาลับขอบฟ้า ท้องนภาทอแสงสีทองคลอรับสายลมแรกของฤดูใบไม้ผลิ เสียงแกะร้องเจื้อยแจ้วลอยเคียงตามมา พร้อมกับฝีเท้าของหญิงสาวผู้เดินเอื่อย ๆ มาพร้อมไม้ต้อนแกะ คาทรีน่าต้อนเจ้าพวกขนฟูตัวซนที่เดินกินหญ้าจนทุ่งโล่งเตียน ไปตามทางกลับบ้าน +