Sabitlenmiş Tweet
خانم شیرین عبادی،
فرض کنیم آمریکا دقیقاً همان کاری را که شما میخواهید انجام دهد:
حمله را متوقف کند.
فکر میکنید فردای آن روز برای مردم ایران چه اتفاقی خواهد افتاد؟
من حتی از تصورش هم وحشت میکنم.
اما شما ظاهراً نه.
شما هم بهتر از هر کس میدانید این رژیم در خلأ فشار خارجی چگونه با مردم خود رفتار میکند.
با این حال، آن روز دوباره ردای دارنده Nobel Peace Prize را خواهید پوشید، رژیم را محکوم خواهید کرد، و سپس نوک پیکان حملاتتان را به سمت آمریکا و اسرائیل میگیرید؛ با این استدلال که فشار خارجی «رژیم را به واکنش علیه مردم» واداشته است.
و انگار نه انگار که همین رژیم سالهاست بدون هیچ بهانهای مردم خود را سرکوب میکند.
مشکل دقیقاً همین جاست:
اخلاقگراییِ ایدهآلی که از واقعیت قدرت و خشونت چشم میپوشد، اغلب ناخواسته به خدمت همان قدرتی در میآید که باید مهارش کند.
واقعیت سیاست، همانطور که ریموند گئوس در کتاب خودش فلسفه و سیاست در دنیای واقعی توضیح میدهد، با آرزوهای اخلاقی آغاز نمیشود، با قدرت و پیامدها آغاز میشود.
سؤال واقعی این نیست که چه حرفی زیباتر به نظر میرسد؛
سؤال این است که نتیجهٔ آن حرف برای انسانهای واقعی چیست.
اگر آمریکا عقبنشینی کند، شما همچنان از اخلاق سخن خواهید گفت،
در حالی که مردم ایران بهای آن «اخلاقِ بیهزینه» را میپردازند.
و اگر آمریکا گوش نکند و این رژیم سقوط کند،
باز هم شما همان ردا را خواهید پوشید و از صلح و انسانیت سخن خواهید گفت و خواهید گفت «این راه، راه درستی نبود.»
در هر دو سناریو، یک چیز ثابت میماند:
نگرانی شما برای درست به نظر رسیدن.
اما برای مردم ایران، مسئله «درست به نظر رسیدن» نیست.
مسئله زندگی کردن است.
فارسی
