🫐McKenna

#svcs_commu #svcs_ss3 “วันนี้พยากรณ์บอกว่าจะตกแฮะ... ” “อ๋อ ฉันหมายถึงดวงน่ะ” “ยินดีต้อนรับค่ะ วันนี้รับรสไหนดีเหรอคะ?”​ 🫐McKenna Beckham (27) `born summer 16th Zone 7 • Tiple Star Ice Cream🍦 doc; bit.ly/mckennaSVCS role, co 24/7

[9 Spring 2003 | 7:30 AM | Zone 7 | 🌸] สมมติว่าวันนี้อากาศแจ่มใส สมมติว่าใต้กลุ่มเมฆวันนี้ยังมีเกสรดอกไม้ปลิวตามแรงลม สมมติว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของใครสักคนหรือหลายคน—ไม่ อันนี้ไม่ต้องสมมติ ณ สุสานใจกลางเมืองชนบท ใครบางคนโผล่หน้ามาทักทายคุณตาและคุณยายเหมือนอย่างเช่นทุกครั้ง +

[Story] 29 ❄️ | Somewhere in Pelican Town พ้นผ่านเทศกาลแลกของขวัญมาแล้ว เป็นเรื่องน่าเสียดายที่แดเนียลไม่ได้เข้าร่วม เขาเคยคิดว่าสิ่งที่แย่ที่สุดในช่วงคริสมาสต์คือการต้องทำงาน แต่ปีนี้ วันที่โดนเรียกไปเตรียมการแถลงข่าวหลังปิดยาวช่วงคริสมาสต์ นับให้เป็นเรื่องที่แย่ที่สุดในวันเทศกาลเลย นอกจากเขาจะหายไปเพราะอยากปล่อยใจกับการสกี ก็มีการจัดการเรื่องวุ่นวายต่างๆ ให้ลงตัวก่อนขึ้นปีใหม่ ฤดูหนาวของเพอริแกนจึงแทบไร้วี่แววของแดเนียล คอยล์ จากที่เคยเดินตามปีเตอร์เป็นเงา จากที่เคยวนเวียนในเมืองเพื่อตามชิมขนมชิ้นเล็กชิ้นจิ๋ว หิมะไร้รอยย่ำเดียวกับรองเท้าเขา เมืองไร้แววเรือนผมสีไวน์ จนกระทั่งช่วงปลายฤดูหนาว หลังทุกอย่างเสร็จสิ้น (ซึ่งเขาหวังจริงๆ ให้มันจบ) แดเนียลก็กลับมา หิมะถมทับพื้นที่ที่เคยเป็นผืนหญ้า ต้นไม้เหลือเพียงกิ่งก้านแตกสาขาไปในอากาศ ผิวน้ำบางที่แข็งตัวเป็นกระจกสะท้อนแดดวาวชวนหยีตา สงบ สงบจนเข้าใจได้ว่าทำไมเพื่อนของเขาถึงยอมลำบากรักษาฟาร์มของแม่ตัวเองไว้ มือหนึ่งที่สวมถุงมือไว้แบออกไปเบื้องหน้า หิมะโปรยปรายเอื่อยเฉื่อยไม่ต่างจากจังหวะชีวิตของเขาที่แล้วๆ มา สัมผัสที่แตะลงเครื่องหุ้มห่ม ย่อมไม่ทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นอย่างที่ควรเป็น ดวงตาสีควันหลุบมองเกล็ดหิมะที่ละลายออกจนไม่เหลือร่องรอยว่าคงอยู่ แดเนียลตัดสินใจค่อยๆ ถอดถุงมือออก ก่อนยื่นมือไปอีกครั้ง สัมผัสจากหิมะครั้งนี้สร้างความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัว | เขาใช้ชีวิตโดยอยู่ในห่อป้องกันมาตลอด และรู้ตัวดีว่าตนเองมีอภิสิทธิ์เช่นนั้น เคยชินกับมัน รู้สึกปลอดภัยกับมัน จนวันหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าตนยอมให้จิตจำนงอยู่ในกรงขังที่สร้างขึ้นอย่างละเมียดละไม กุญแจถูกวางอยู่เบื้องหน้ามาตลอด แต่กลับไม่ใส่ใจ มือใหญ่ค่อยๆ พลิกให้หิมะสัมผัสจนทั่ว มุมปากเขาขยับยิ้มออก บางครั้งความสงบก็มาพร้อมกับความหนาวเย็น บางครั้งการจะมีความคิดเป็นของตนเอง ก็ควรเริ่มจากการไขออกมาจากกรงนั้น แดเนียลขำเสียงผะแผ่วแล้วโคลงหัวไปมา สวมถุงมือกลับไป | การใช้ชีวิตอย่างเรื่อยเปื่อยก็ไม่ได้แย่อะไร กุญแจยังคงวางที่เดิม โดยหวังว่าวันหนึ่งคงมีคนที่ทำให้เขาอยากไขออกไปมีความคิดเป็นของตัวเอง

(????????????)

( สวัสดีค่ะ ถึงแม้ว่าช่วงหลังๆ เราจะไม่ได้เข้ามาเลยก็ตามเพราะว่าติดงานอย่างหนักมากๆ นะคะ แต่ว่าทางนี้ดีใจที่ได้มาเล่นกับทุกๆ คนมากๆ เลยนะคะ และยินดีที่ได้พบกับชาวเพอลีแกนทุกๆ คนมากๆ เลยค่ะ 🥺🤍 ฌอนเองก็ยังคงอยู่ในเมืองเพอลิแกนนี้เสมอ พร้อมกับกัมมี่คอยอยู่ที่ร้านตีเหล็กเสมอนะคะ)

((ไม่ทันจะได้กลับมา แต่มูจบแล้ว แหะ ๆ 👉👈💦 ขออภัยที่ดองเค็มปิ้ดนะฮะ 😭😭 ใครสนใจแลกคอนแท็คกัน เมนชั่นไว้ได้เลยนะคะ เดี๋ยวเค้าก๊อกไปเอง))

[ x Winter] หลังจากสิ้นสุดปีใหม่ในไม่กี่วันหลังจากนั้น บ้านหลังหนึ่งในเขต 6 ที่มีแสงไฟมาตลอดปีได้ถูกดับลง เสียงล็อคกลอนดังเป็นสัญญาณว่าจะไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกต่อไป คริสโตเฟอร์ โจนส์ เก็บถือกระเป๋าเดินทางและกรงนกอีกาดำคู่หูมุ่งหน้าไปสู่สถานีรถไฟ หลังจากนี้ชายหนุ่มคงต้องพบเจอกับเรื่องราวอีกมากมายนานับไม่ถ้วน แต่อย่างไร สิ่งที่เกิดขึ้นในเพอลิแกนจะถูกสลักฝังเป็นความทรงจำสำคัญไว้ ไม่มีทางลืมอย่างแน่นอน สักวันหนึ่งเราอาจได้พบกันใหม่อีกครั้ง --- (จบฤดูหนาวแล้วเลยมาปิดจบส่งท้ายให้ตัวละครค่ะ! 🙌✨ Fun fact และเม้ามอยทิ้งท้าย! : rosette.notion.site/CJ-s-Fun-Fact-… แต่ใดๆ ยังสามารถเล่นย้อนหลังได้เสมอนะคะ 😤✨)

(คอมมูจบแล้ว ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกคนที่มาเล่นด้วยกันนะคะ ยินดีมากเลยสำหรับการพบเจอครั้งนี้🥰 🤍 เราจะยังเก็บแอคโซเฟียเอาไว้เล่นเรื่อยๆ ตัวสตอรี่ครอบครัวจบไปแล้ว แต่ก็สามารถเติมใหม่ได้เรื่อยๆถ้าคิดออกค่ะ(ฮา) และถ้าใครอยากสานสัมพันธ์กับโซเฟียเพิ่ม ก็มาโรลกันได้เช่นกันค่ะ เราจะยังอยู่เสมอเลย! รูปนี้เป็นคมช.ที่ไม่เคยลง โซเฟียกับเด็กประจำสถานรับเลี้ยงค่ะ🫶 สำหรับเรื่องแลกคอนแทค ใครสนใจแจ้งได้เลยนะคะ เดี๋ยวเราทักเดมไป!)

[Story - ย้อนหลัง] 27 Fall 🍂| ใจกลางเมือง | เขต 7 เขาจำได้ว่าเขาเคยพูดกับพีทไปครั้งหนึ่ง หรืออาจจะสอง? สาม? ว่าที่เมืองนี้มีเทศกาลเยอะแยะชะมัด พึ่งผ่านพ้นวันเกิดไปไม่นานก็เข้าเทศกาลใหม่อีกแล้ว . หากอยู่ในเมืองเหมือนปีก่อนๆ วันนี้ ช่วงนี้ จะเป็นช่วงที่กินพลังงานเขามาก ยกให้เหนื่อยเท่าช่วงทำงานตอนเทศกาลคริสมาสต์เลย ต้องแต่งหน้าแต่งตัว เข้าร่วมปาร์ตี้ด้วยเหตุผลพื้นๆ อย่าง 'สร้าง connection ไว้สิแดน! นายก็ดูชอบงานสังสรรค์นี่!' ชอบ...? ฉัน ดู ชอบอะไรพวกนั้นงั้นเหรอ ในสายตาของพวกเขา ก็คงไม่ผิดจากมาดผู้ชายเพลย์บอยที่ลบยังไงก็ลบไม่ออกล่ะมั้ง | สำหรับที่เพอริแกน ตอนแรกเขาอิดออดไม่อยากไป แต่หลังจากโดนกล่อมก่อนนอนจนเหมือนนิทานปรัมปรา 'โอเค' นั่นคือคำที่เขาโพล่งขึ้นและบอกกับเจ้าของบ้าน 'โอเค ฉันไป' ในวันงาน เขาแต่งตัวกลืนไปกับชาวเมือง หน้ากากที่ปิดบังเกือบหมด เหลือเพียงปากเอาไว้ ไว้พูด ไว้ยิ้ม ไว้กิน (หลักๆ เลยล่ะ) ยังดีที่ไม่ต้องเหนื่อยกับการแต่งตัวมาก และ อาหารอร่อย | ทุกอย่างกำลังไปได้ดี จะมีอะไรไม่ดีบ้างล่ะในเทศกาลเช่นนี้ บรรยากาศเย็นสบาย ลมหนาวเริ่มพัดโชยทักทาย ชั่วขณะนั้นเองที่เขารู้สึก...ชะงักงัน ลมหนาวที่เสียดปอด ราวกับผลึกน้ำแข็งแผ่จนเต็มอวัยวะ ขนคอลุกตั้งชัน สะท้านไปทั้งตัว เขานิ่ง ความรู้สึกนี้เช่นเดียวกับตอนที่รอบตัวรายล้อมด้วยหิมะ หาต้นหาปลายไม่ถูก หาเหนือหาใต้ไม่เจอ ความรู้สึกคล้ายความตายเฉียดผ่าน ความรู้สึกดังความโดดเดี่ยวที่โถมหากระทันหัน ชั่วขณะนั้นเหมือนชั่วนิรันดร์ จนมีใครสักคนบังเอิญเดินผ่านแตะแขนเขา แดเนียลหายใจเข้าเฮือกใหญ่ มือสั่นระริกแบบคุมไม่ได้ ดวงตาหลุบมองมือตนเองและพยายามกำเข้าให้แน่นจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ | เขาไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติมากนัก แต่บางที ณ ที่แห่งนี้ มันคงใกล้กับบางสิ่งบางอย่างมากกว่าที่เขาเข้าใจ

( นาทีสุดท้ายมาโพสต์เวอร์เบิ้ดเดบอยด้วย ใส่หมวก ๆ🥺🥺🥳🎉 )

(แฮปปี้เบิ้ดเดย์ย้อนหลังนาเดีย 🌷 มาช้าแต่มานะ 🥺 ปีนี้มีหนุ่มหล่อมาถ่ายรูปให้แหละ คิคิ)

8 Winter #IceFishingSVCS3 🎣 @AL1S3_SVCS ฤดูเหมันต์ เป็นฤดูที่เข้ากับอีกคนอย่างคงไม่มีใครกล้ามีข้อกังขา หรือถ้ามีวิลเลียมก็คงจะเข้าไปถามว่า ‘ทำไม?‘ เพราะไม่ว่าจะเป็นแพขนตาสวย เรือนผมสีบริสุทธิ์ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวราวหิมะ หรือนัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่สะท้อนแสงเย็นของวันใหม่ ทั้งหมดทั้งมวลก็ล้วนประกอบออกมาเป็นเธอที่งดงามยิ่งกว่าทิวทัศน์ใดที่เขาเคยเห็น หลังการแข่งขันตกปลาสิ้นสุดลง วิลเลียมมานั่งลงกลางลานหิมะ ใช้ปลายนิ้วในถุงมือที่ได้เป็นของขวัญวันเกิดค่อยๆ ขีดเส้นลงบนพื้นขาวปุย ลมหายใจแผ่วเบากลายเป็นไอ ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรูปกระต่ายน้อยกลมบ๊อกบนพื้นออกมา มันค่อนข้างน่ารักนะ สำหรับเขา เสียงหัวเราะแผ่วเบาจึงหลุดจากริมฝีปาก พลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล แค่เห็นอีกฝ่ายอยู่ท่ามกลางแสงขาวของหิมะ แค่มองเท่านั้น หัวใจก็พลันปั่นป่วนไปเสียหมด งามก็ส่วนงาม แต่รูปลักษณ์แบบนั้น—ราวกับถูกสรรค์มาเพื่อล่อลวงให้คนหลงใหล เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ ถึงได้ยังถูกโชคชะตารังควานอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ก้มหน้าลงอีกครั้ง ปั้นหิมะในมืออย่างระมัดระวัง พยายามกลบความคิดที่ไหลวนในหัวไม่ให้ออกมา เขารู้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งผ่านเรื่องที่หนักหนา เลยไม่อยากทำตัวเศร้าซ้ำให้บาดแผลนั้นเจ็บขึ้นมาอีก แม้กระนั้น ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง กลับเผลอคิดถึงบางเรื่องที่ไม่ควร จนเผลอบีบก้อนหิมะจนแหลกคามือ วิลเลียมไม่ชอบความคิดนั้นของตัวเองเลย | “อ๊ะ…” เสียงอุทานเบาๆ หลุดรอด ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเริ่มปั้นใหม่อีกครั้ง ปั้นไปปั้นมา ประกอบกัน จนเมื่อพอใจในผลงาน —กระต่ายหิมะที่คงไม่มีใครอยากอุ้ม เขาก็ลุกขึ้น เดินตรงไปหา “อลิส“ ร่างสูงโน้มตัวลงใกล้ ร่างกายแนบชิด ยกเจ้ากระต่ายหิมะในฝ่ามือขึ้นโชว์ตรงหน้าอีกคนพร้อมทำเสียงเอฟเฟคทาด้า! ประกอบด้วยตัวเอง แม้มันจะบูดเบี้ยวจนไม่น่าให้อภัยโคตรๆ แต่แววตาของคนทำกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร “น่ารักไหม” เขาถาม “น่ารักแหละ” เขาไม่ยอมให้มีคำตอบอื่น “…คือเธอล่ะ“ เขาสารภาพไป วิลเลียมหัวเราะคิกคัก ขอโทษที่บรรยายความงามแทบตายแต่มาจบที่กระต่ายหน้าเบี้ยวตัวหนึ่ง เสียงหัวเราะของเจ้าตัวคล้ายกลบลมหิมะที่ตกพร่างลงมาโดยรอบ ในรอยยิ้มอบอุ่นนั้นมีทั้งความอ่อนโยน และคำอธิษฐานที่ไม่อาจเอ่ยออกมาให้ฟัง หวังว่าฤดูหนาวของเธอจะไม่เจ็บปวดจนเกินไป และหากตัวเขา ผู้ไม่ได้พิเศษอะไร จะสามารถเป็นความอบอุ่นให้เธอได้บ้าง สักนิดเดียว… ก็คงดี

( จนแล้วจนเล่า ก็ลืมแปะวิลเลียมผม original 😂 เป็นอนาคตกันไกลโพ้นที่หนังหัววิลเลียมอาจไม่พร้อมจะย้อมผมอีกแล้ว 555555555 แต่ที่เขาทำสีน้ำเงินอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นเพราะเหตุผลเก่าๆ แต่เป็นเพราะเขา comfort กับสีนี้ไปแล้ว i’ll be your blue ใดๆ ก็ตาม lore คือวิลเลียมสีผมนี้จะทรงเจ้าชู้มราก หวังว่าที่คอมมิชมาจะมองเป็นงั้นค่ะ …. โปรดมองให้เปนงั้นกันทีนะ ฮื่อๆๆ )

( แวะพาวิลเย่มมาติดแอคยันวันสุดท้ายครับ > < ดีใจมากๆๆๆ ทั้งที่ได้เล่นด้วย และที่ไม่ได้เล่นก็ตาม แค่ตามอ่านสตอรี่ชาวเพอลิเกี้ยนก็สนุกแล้ว ถ้ามีใครแปะในอนาคตก็จะอ่านอีก ! ยังคงแอคทีฟเรื่อยๆ ถ้ามีคนเล่นด้วยค่ะ 💫 จริงๆ แล้วจะต้องมีสตอรี่ที่คุณแม่วิลเลียมมาหาช่วงสิ้นปีนี้ แต่เล่นไม่ทัน ฮ่าๆ อาจจะมาย้อนหลังไม่ก็แอบลงใน sns สักหนแห่ง อย่างไรก็แล้วแต่ วิลก็จะยังคงอยู่ที่เพอลิแกนไปอีกสักพัก! น่าจะได้เริ่มเดินทางกลับอังกฤษช่วงปลายๆ spring ไปๆ มาๆ คอยดูบ้านที่จะเริ่มก่อสร้าง แล้วก็คาดว่าจะได้มีบ้านกับเขาสักทีสิ้น winter ปีหน้าพอดี 🏡 หยิบจับอลิสมาอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้นค่อยเริ่มสานต่อความฝันเดิมอีกครั้ง กับการเดินทางรอบโลก ที่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาท้องฟ้าที่ไหนอีกแล้ว แต่เป็นการพาคนสำคัญไปเห็นทุกชิ้นส่วนที่ประกอบขึ้นมาเป็นเขา อื่นๆ อาจจะลงดีเทลอีกครั้ง ยังไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาปิดท้ายเร็วขนาดนี้ ฮือ ; ; i just wanna mention that i really appreciate a lot of you and ur friendship, i love you guys sm 💙🤍 แลกคอนแทคได้นะคับ มุ้บๆ )

PART XXXXI #SVCS_Commu👾 𝘼 𝙫𝙤𝙞𝙘𝙚 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙨𝙖𝙮𝙨, 𝙄'𝙡𝙡 𝙗𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙚 [เทศกาลสิ้นปี] #FOWSSVCS3❄ รายละเอียดกิจกรรม🎄 [Highly recommend to read] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LA LA LAND✨

(ปวดหัว66556655556555555566)

@SVCS_commu แม็คเคนน่านำไอศกรีมรสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดถึงใจใส่ถุงบรรจุภัณฑ์เก็บความเย็นมาแลก “หวังว่าจะแลกได้นะคะ”（＾∇＾）

#NmarketSVCS3⛵️ l สี่ทุ่ม - ตีสอง นักแลกเปลี่ยนจากทะเลทรายนั่งอยู่บนท่าเรือของเมืองเพอลิแกน ไม่แน่ว่า นี่อาจจะเป็นแหล่งที่มาของกาแฟฟรีก็ได้ [ สามารถมาเมนชันของที่ต้องการแลกเปลี่ยนได้ที่ใต้โพสต์นี้ ]

( @SVCS_Fairyrose 🥰💜 )

@Foster_SVCS (มีจ้ง)

#EVESVCS3 “Let’s see what’s gonna happened tonight” (ดีเลย์คับ ฮ่าฮ่าฮ่า 😭)