Ben Twijnstra

“De schuld van links” is vooral dat links alles wat ooit via vrijwillige samenwerking, vakbonden, onderlinge fondsen, coöperaties, kerken, familieverbanden en economische groei ontstond, achteraf heeft genationaliseerd en daarna deed alsof de moderne hyperstaat staat de bron van beschaving was. Arbeidsrechten kwamen niet uit een Haagse bureaulade. Ze kwamen doordat rijke industriële samenlevingen zich betere arbeidsomstandigheden konden veroorloven. De Sovjet-Unie had óók socialisme. Alleen zonder vakantie, zonder vrije vakbonden en zonder keuzevrijheid. AOW? Betaald door een productieve private economie. Zorg? Wordt geleverd door artsen, verpleegkundigen, farmaceuten en ondernemers, niet door een ministerie met 14 managementlagen en Excel-sheets. Onderwijs bestond eeuwen vóór de moderne verzorgingsstaat. Sociale zekerheid begon historisch vaak via onderlinge verzekeringen en lokale solidariteit. En die “vijfdaagse werkweek”? Henry Ford voerde die in om productiviteit en consumptie te verhogen, niet omdat een partijbureau dat oplegde. Het grootste probleem van links is niet dat sommige doelen slecht zijn. Het probleem is de arrogantie dat élk maatschappelijk probleem automatisch door centrale staatsmacht opgelost moet worden. Daardoor veranderde een samenleving van vrije burgers langzaam in een netwerk van subsidies, regels, toeslagen, instanties, quango’s en permanente afhankelijkheid. Links verkoopt elk voordeel alsof het uit ideologie kwam, maar vergeet altijd de rekening te tonen: torenhoge belastingen, woningtekorten door regulering, vastlopende zorg, bureaucratische explosie, arbeid die onbetaalbaar wordt gemaakt, en een middenklasse die steeds harder werkt om een uitdijende staat te financieren. Vrijheid, innovatie en welvaart bouwen de taart. De staat verdeelt hem daarna opnieuw en eist applaus alsof hij hem zelf gebakken heeft.

De Nederlandse nieuwszenders zwijgen als het graf Roderick Veelo: enorme gruweldaden Hamas horen niet in de doofpot Er is een rapport verschenen dat u waarschijnlijk liever niet leest. Het beschrijft wreedheden, die we ons niet wensen voor te stellen. Een onafhankelijke Israëlische burgercommissie documenteerde aan de hand van 430 getuigenissen van overlevenden en ooggetuigen, 10.000 foto’s en 1800 uur videomateriaal wat zich heeft afgespeeld tussen Palestijnse terroristen en Israëlische burgers op 7 oktober 2023 en de dagen erna. Het onderzoek heeft ruim twee jaar in beslag genomen en beschrijft het huiveringwekkende seksuele geweld waarmee Hamas-terroristen Israëlische vrouwen, mannen en kinderen hebben gemarteld, verminkt en vermoord. De getuigenissen en het beeldmateriaal zijn essentieel voor de geschiedschrijving. Ze geven ook inzicht in de grote ontwikkelingen die volgden en maken – voor wie het nog niet kon (of wilde) begrijpen – duidelijk hoe enorm het trauma van 7 oktober is voor de Israëlische samenleving en de Joden elders in de wereld. Juist vanwege het uitgebreide onderzoek van de commissie en alle getuigenissen is het ongekend dat meerdere nieuwsmedia, waaronder de NOS, NRC en de Volkskrant, geen enkele melding maken van het rapport. Andere media, waaronder CNN en De Telegraaf, doen dat wel. Uit het rapport: Darin Komarov overleefde de slachting op het Nova-festivalterrein door zich te verstoppen in een caravan. Zij was getuige van drie verschillende verkrachtingen. ’In een geval hoorde ik hoe de terroristen een vrouw aan elkaar doorgaven. Aan haar geschreeuw te horen, was ze vermoedelijk gewond. Het was tussen schreeuwen en stilte in, tussen pijn en dood willen. Nadat ze klaar met haar waren, schoten ze haar dood. Een knal en daarna stilte. Dit was geen verkrachting wat we eronder verstaan. Hier werd gelachen. Ze werd doorgegeven. Ze hadden er lol in.’ In de huizen van de kibboetsen zijn bewoners gevonden van wie de ontzielde lichamen vol zaten met messen, schroevendraaiers en ander gereedschap. Borsten en geslachtsdelen waren afgesneden. Gezichten waren zo vaak beschoten zodat ze voor nabestaanden onherkenbaar zouden zijn. De systematiek wijst erop dat de verkrachtingen en seksuele martelingen een gepland onderdeel van de Hamas-pogrom zijn geweest. Een speciale militaire rechtbank zal zich gaan richten op de berechting van de drie- tot vierhonderd gevangengenomen Palestijnen, die hebben deelgenomen aan deze geweldsorgie, waarbij 1200 Israëlische burgers zijn vermoord en 250 anderen werden gegijzeld. Het proces en de straffen (waaronder mogelijk de doodstraf) zullen voor de anti-Israëljournalisten, politici en activisten aanleiding zijn voor een nieuw offensief van sympathie voor en medelijden met de daders die terechtstaan. Zij zullen de gruwelen in dit rapport proberen te overschreeuwen. Daarom is het van het grootste belang dat we weten wat er op 7 oktober echt is gebeurd. En dan te bedenken dat UNRWA leden hebben deelgenomen aan deze gruweldaden 😡

Er was een tijd dat sparen gold als verstandig. Dat je iets opzij zette voor later. Voor tegenvallers. Voor onderhoud aan je huis. Voor je pensioen. Voor je kinderen misschien. Tegenwoordig lijkt de overheid vooral te denken: mooi, daar kunnen we nóg een keer belasting op heffen. Je werkt jarenlang. Iedere maand verdwijnt bijna de helft van je salaris richting Belastingdienst. Van wat overblijft spaar je een beetje. Je krijgt een bonus: belast. Je erft wat van je ouders: belast. Dat spaargeld groeit langzaam aan. Inflatie tikt door, maar ondertussen betaal je belasting over je vermogen. Na tien jaar besluit je verstandig te investeren in je woning. Geen Lamborghini. Geen exotische constructie via een belastingparadijs. Gewoon een aanbouw omdat het gezin groeit. Een nieuwe keuken omdat de oude versleten is. Daarnaast onderhoud je het huis en doe je aan verduurzaming door te investeren in zonnepanelen en een warmtepomp. Netjes. Verantwoord. Allemaal betaald van geld waar al belasting over betaald is. Tien jaar later verkoop je je huis. De buurt is populairder geworden, huizenprijzen zijn gestegen, mede dankzij schaarste waar de overheid zelf jarenlang beleid op voerde. En daar is hij ineens: de overwaarde. En dan begint het politieke morele vingertje. Want inmiddels discussiëren we in Nederland openlijk over belasting op vermogensaanwas. Dus niet alleen belasting op rendement dat je daadwerkelijk ontvangt, maar op waardestijgingen op papier. Winst die nog niet eens gerealiseerd is. Geld dat misschien volledig vastzit in stenen. Het wrange is niet eens alleen het bedrag. Het wrange is de mentaliteit erachter. Alsof iedere vorm van opgebouwd vermogen verdacht is geworden. Alsof mensen die jarenlang voorzichtig leven, sparen, investeren en risico nemen een soort melkkoe zijn. We zijn in Nederland inmiddels op een punt aangekomen dat dezelfde euro onderweg meerdere keren wordt aangeslagen: bij verdienen, bij sparen, bij erven, bij investeren, bij bezit, bij waardestijging, en straks misschien zelfs bij niet-gerealiseerde winst. Ondertussen roept diezelfde overheid dat burgers financieel weerbaarder moeten worden, zelf verantwoordelijkheid moeten nemen en minder afhankelijk moeten zijn. Waarvan dan precies? Want wie werkt, spaart, aflost, investeert en vermogen opbouwt, lijkt tegenwoordig vooral een wandelende fiscale kansberekening. Veel politici verkopen dit alsof het alleen de ‘rijken’ raakt. Maar uiteindelijk raakt dit gewoon de Nederlandse middenklasse. Nederland dreigt langzaam een land te worden waar bezit niet meer wordt gezien als resultaat van discipline, risico en jarenlang werken, maar als iets waar de overheid automatisch mede-eigenaar van is.

@kees_sluys @EenExWokeDocent Er is er eentje die het probeerde maar die is door de onderwijskoepels onder de bus gegooid.

@EenExWokeDocent Zeer ernstig. Zou een minister van onderwijs, als hij de moed heeft, hier iets tegen kunnen ondernemen?

Onze universiteiten zijn ideologisch gegijzeld door proglinkse bestuurders. De alarmsignalen komen inmiddels van wetenschappers zélf, maar zich openlijk uitspreken betekent mogelijk een professionele heksenjacht vanuit de werkgever. Het mechanisme waarmee zelfcensuur wordt afgedwongen, is een stuk geraffineerder dan veel mensen denken. Hieronder een voorbeeld van hoe universiteitsbesturen de academische vrijheid sneaky ondermijnen, zónder expliciete verboden op te leggen die juridisch aangevochten kunnen worden. In 2025 heeft de Erasmus Universiteit Rotterdam de samenwerking met Israëlische universiteiten verbroken. Maar individuele wetenschappers openlijk verbieden om met Israëlische academici samen te werken, dát durft men uiteraard niet. Dit zou namelijk een openlijke schending van academische vrijheid opleveren, discriminatie op basis van nationaliteit betekenen én de universiteit vervolgens zélf kwetsbaar maken voor internationale boycots. Dus kiest men voor een subtielere methode: vileine intimidatie via bestuurlijke druk. Wetenschappers die voor financiering en carrièrekansen afhankelijk zijn van universiteitsbesturen, krijgen een niet te missen signaal over welke samenwerkingen nog ‘moreel gewenst’ zijn en welke hen professioneel kunnen schaden. De universiteit schrijft dit: “Voor alle beslissingen op het niveau van individuele wetenschappers, zelfs als ze buiten het toepassingsgebied van dit advies vallen, blijft de kwestie van academische verantwoordelijkheid cruciaal. Wetenschappers kunnen het advies van de commissie en de overwegingen met betrekking tot specifieke universiteiten gebruiken om zelf te beslissen, bij voorkeur in overleg met collega’s en faculteitsleiders, of zij met een gerust geweten kunnen blijven samenwerken.” Academische verantwoordelijkheid! Een gerust geweten! Dit is keiharde intimidatie, zorgvuldig omgekat tot ethische richtlijn. Plaats dit treurkunstje vervolgens binnen het hedendaagse deugklimaat aan Nederlandse universiteiten: We zien officiële evenementen waar niet-vegetarisch eten niet langer toegestaan is. We zien genderneutrale toiletten zonder rekening te houden met wensen, veiligheid en comfort van de gebruikers. We lezen allerlei academische ‘visiedocumenten’ die slechts een beperkte verzameling politiek hippe maatschappelijke thema’s centraal stellen, losgezongen van álles waar de Nederlandse samenleving behoefte aan heeft. Onder zulke omstandigheden ontstaat vanzelf een verstikkende cultuur waarin wetenschappers feilloos aanvoelen welke onderzoeksvragen ‘veilig’ zijn en welke professionele zelfmoord opleveren. Durven academici nog wetenschappelijk onderzoek te doen naar de maatschappelijke kosten van immigratie voor ontvangende samenlevingen? Durven zij kritisch te onderzoeken of het huidige milieubeleid voldoet aan redelijke kosten-batenafwegingen? Durven zij onderzoek te doen naar biologische sekseverschillen? Vallen zulke onderzoeksvragen nog binnen de norm van “onderzoek te goeder trouw” die universiteiten impliciet opleggen, óf volgt reputatieschade en institutionele uitsluiting? We weten helaas allemaal wat het antwoord is. Het probleem aan onze universiteiten is allang niet meer openlijke censuur. Het probleem is anticiperende conformiteit. Wetenschappers begrijpen uitstekend welke conclusies sociaal beloond worden en welke hen buiten het gewenste ideologische kader plaatsen. Academische vrijheid bestaat daardoor steeds vaker alleen nog op papier. En zelfs dáár staat die vrijheid volgens internationale indexen inmiddels onder druk. Universiteiten behoren studenten te leren hóé ze moeten denken, niet wát ze moeten denken. Als belastinggeld werkelijk bedoeld is voor wetenschap, intellectuele vrijheid en open debat, dan wordt het tijd dat Nederland zich afvraagt of universiteiten die taak nog serieus uitvoeren. NB Deze tweet is geschreven in samenwerking met een externe bron.

Milan Schenk (FVD) geeft landverrader Stefan van Baarle van de 5e islamitische colonne (DENK) een keiharde geschiedenis en cultuurles.

Hoeveel asielzoekers vangt mijn gemeente eigenlijk op? We maakten een interactief kaartje 👇 waarbij veruit de meeste gemeenten nog flink achterlopen. @nieuwsuur Opvang vluchtelingen per gemeente datawrapper.dwcdn.net/h2QlL/6/

Ik zou bij God niet weten waar in mijn gemeente honderden plekken gecreëerd zouden moeten worden! De basisschool van mijn zoon wordt verbouwd en zij moesten uitwijken naar het dorp ernaast. Verder is alles vol en bezet, geen leegstaande grote gebouwen. Wie bedenkt deze aantallen per gemeente??

By the 1930s many Western intellectuals reluctantly realised that classical Marxism had failed and the proletariat wasn’t revolting. But then a group of exiled German Marxists led by Max Horkheimer, Theodor Adorno, Erich Fromm and Herbert Marcuse decided to change the battlefield. Instead of economics, they targeted the “cultural superstructure”: family, religion, tradition, sexual norms and the very idea of objective truth. Their weapon was Critical Theory - a relentless campaign of negative criticism designed to portray every Western institution as inherently oppressive and capitalism as not just economically flawed, but psychologically and morally corrupt. Marcuse gave the strategy its most powerful tactical manual in his 1965 essay “Repressive Tolerance”: true liberation, he argued, required “liberating tolerance” - tolerance only for progressive ideas and outright intolerance for conservative or “regressive” ones. Free speech, in other words, was only legitimate when it served the revolution. The intellectual poison of the Frankfurt School was extraordinarily influential and as its graduates and intellectual heirs colonised universities, media, NGOs and corporate HR departments, Critical Theory evolved into today’s identity politics, DEI mandates and cancel culture - a cultural Marxism that attacks the individual in the name of group grievance. What began with a small circle of German émigrés in the 1930s now shapes the moral vocabulary of much of the Western elite. The result has been a softer, more pervasive authoritarianism: the dictatorship of the politically correct.

Geen vluchtelingen, maar een sprinkhanenplaag Kijk naar de foto. Net geklede jonge mannen met nieuwe rolkoffers, de labels zitten er nog aan. Nieuwe Nike’s, strakke Levi’s, een duur jack en een fonkelnieuwe iPhone. Sluit dit beeld ook maar enigszins aan bij uw beeld van een echte oorlogsvluchteling die hals over kop huis en haard ontvlucht? Met zijn kostbaarste bezittingen in een plastic tas, met alleen de kleding die hij nog aan had? Nee toch? Gaan uw wenkbrauwen dan niet automatisch fronsen? Dit zijn geen vluchtelingen. Dit zijn uitvreters. Gelukszoekers. Een sprinkhanenplaag. Stelt u zich eens de vraag waarom deze jonge mannen, vaak afkomstig uit veilige of relatief veilige landen als Turkije, Afghanistan, Jemen of Syrië, helemaal naar Nederland zijn gekomen? Ze reizen door meerdere veilige landen, onder andere Frankrijk en België, die net als wij duizenden asielzoekers opnemen. Waarom laten ze die landen links liggen en kiezen ze bewust voor Nederland? Omdat Nederland het meest aantrekkelijke luilekkerland is. Nederland biedt namelijk een aantal voordelen: om te beginnen het inwilligingspercentage, da’s hoeveel % van de asielaanvragen goedgekeurd worden. In Frankrijk bedraagt dit percentage gemiddeld 26%, in België 43% en in Nederland maar liefst 85%. Maar wat blijkt, voor asielzoekers uit Turkije en Afghanistan en Jemen is dat percentage maar liefst 99%, voor Syriërs is dat 96%. Dat verklaart de aanzuigende werking van Nederland op deze jonge mannen, ze zijn vrijwel zeker van asiel in Nederland. Daarnaast is iedere statushouder in Nederland verzekerd van huisvesting. Als statushouder krijg je namelijk automatisch een huis, met voorrang op Nederlandse woningzoekenden. Tel daar een inrichtingsbijdrage van 1.800 tot 5.500 euro bij op, plus een volledige bijstandsuitkering, toeslagen zoals huur- en zorgtoeslag en vaak kwijtschelding van gemeentelijke belastingen en ze zitten zonder ooit een dag gewerkt of belasting betaald te hebben prinsheerlijk in hun nieuwe huis de hele dag te blowen. U leest het goed, ondanks het feit dat een statushouder nog nooit een dag in Nederland heeft gewerkt, of belasting heeft betaald, heeft hij dezelfde rechten op een uitkering als een Nederlander. Dat het grootste deel van de asielzoekers vervolgens leeft van deze uitkering blijkt uit de cijfers van het CBS over 2022. Maar liefst 58% in de categorie 18-65 jaar heeft na vijf jaar nog geen baan, want ze zijn vaak ‘niet bemiddelbaar’ om voor de hand liggende redenen. Wat is precies hun bijdrage aan de Nederlandse samenleving? Wie stopt deze sprinkhanenplaag, deze invasie van exotische parasieten? Nederland is geen luilekkerland. Er horen grenzen te zitten aan onze barmhartigheid. Deze uitvreters vreten ons systeem leeg, volledig gefaciliteerd door organisaties zoals Vluchtelingenwerk, het COA en Nederlandse gemeenten, terwijl gewone Nederlanders letterlijk de rekening betalen, financieel, maar ook sociaal maatschappelijk. Genoeg is genoeg. Tijd voor keiharde maatregelen!

Meer dan éénderde van de Nederlandse bevolking is van buitenlandse afkomst. Bij bepaalde bevolkingsgroepen is dat met de 4e generatie nog steeds relevant, dus feitelijk nog meer. Dat zijn proporties die lijken op de grote volksverhuizing van de 4e- 6e eeuw. Dat had immense culturele implicaties, veroorzaakte de val van het Romeinse rijk en het begin van de barbaarse vroege middeleeuwen. Waarom doet nu iedereen in Den Haag alsof de neus bloedt? ‘Niets aan de hand mensen, doorlopen!’ Het Nederlandse politieke ‘midden’ inclusief de pers reageert nog lamlendiger op dit heftige vraagstuk dan de EU in Brussel: immigratie is van alle tijden (niets is minder waar trouwens) er is niets aan te doen, geweld bij protesten is afkeurenswaardig (uiteraard), en die noodopvang en AZC’s die komen er gewoon. U slikt het maar. En dat er nog 120.000 statushouders met voorrang wachten op een woning, wat zoveel wil zeggen dat geen enkele Nederlandse jongere tot 40 jaar de komende drie uberhaupt nog aan een woning kan denken , daar heeft niemand het over. Dit jaar komen er weer 40k + 20k nareis bij. De waanzinnige schaarste aan elementaire levensbehoeften betekent op termijn het einde van de vredige samenleving die we kennen.

Een ochtendcolumn Waarom niet gewoon stoppen met belasting heffen aan de onderkant? Het debat over belastingen gaat meestal over percentages. Een paar procent erbij voor de rijken, een paar procent eraf voor de middenklasse. Maar misschien ligt de echte vraag inmiddels ergens anders, waarom heffen we überhaupt nog belasting op miljoenen werkenden als we een groot deel daarvan later toch weer teruggeven? Jeff Bezos zei het deze week ongebruikelijk scherp “The important part is zeroing out taxes on the bottom half. Best way to put money in someone’s pocket is to not take it out in the first place. Bottom half is only 3% of total tax revenue. But it’s very meaningful to that person. Zero it out.” De uitspraak veroorzaakte voorspelbaar veel ophef. Een miljardair die minder belasting wil, het klinkt ongeveer even geloofwaardig als een fastfoodketen die zich zorgen maakt over obesitas. Toch raakt Bezos hier een ongemakkelijke waarheid waar Nederland inmiddels volledig in vastloopt. Ons belastingstelsel draait voor een groot deel niet meer om belasting innen, maar om geld rondpompen. Miljoenen Nederlanders betalen loonheffing om daarna via zorgtoeslag, huurtoeslag, kindgebonden budget en heffingskortingen een deel weer terug te krijgen. Eerst afpakken, daarna corrigeren. Eerst innen, daarna compenseren. Dat klinkt overzichtelijk totdat zichtbaar wordt hoeveel mensen nodig zijn om dat systeem draaiende te houden. Sinds 2018 kwamen er volgens het CBS 154.000 voltijdsbanen bij de overheid bij. Alleen de rijksoverheid groeide met ongeveer 30 procent. Achter die groei zitten niet alleen agenten of verpleegkundigen, maar vooral uitvoeringsorganisaties, controleafdelingen, beleidsdirecties, ICT-projecten, accountants, juristen en toeslagenketens. Zes miljoen huishoudens ontvangen inmiddels één of meerdere toeslagen. Jaarlijks verwerkt de Belastingdienst tientallen miljoenen wijzigingen en herberekeningen. Gemeenten bouwen aanvullende loketten, schuldhulpverlening groeit mee met terugvorderingen en een compleet bestuurlijk ecosysteem draait inmiddels op het corrigeren van eerder geheven belasting. Dat kost geen miljoenen meer, maar miljarden. Niet de uitkeringen zelf, maar het apparaat eromheen. De formulieren. De controles. De uitzonderingen. De algoritmes. De bureaucratie die nodig is om burgers eerst geld af te nemen en daarna nauwkeurig te berekenen hoeveel daarvan weer terug mag. En daarmee wordt de redenering van Bezos ineens ongemakkelijk logisch. Waarom niet gewoon stoppen met belasting heffen aan de onderkant? Een veel hogere belastingvrije voet zou in één beweging een deel van het toeslagenstelsel overbodig maken. Minder loketten, minder ambtenaren, minder controles, minder terugvorderingen. Werknemers houden direct meer loon over zonder eerst afhankelijk te worden van de overheid met alle digitale formulieren en voorlopige voorschotten. De paradox is dat de overheid daardoor waarschijnlijk miljarden bespaart. Niet ondanks lagere belastingen, maar juist dankzij lagere belastingen. Omdat een groot deel van het herverdeelapparaat dan simpelweg kan verdwijnen. De toeslagenaffaire liet al zien wat er gebeurt wanneer een overheid burgers eerst financieel afhankelijk maakt en daarna met industriële precisie gaat controleren of iedereen exact het juiste bedrag heeft ontvangen. Dat was geen incident, maar de logische uitkomst van een systeem dat steeds ingewikkelder werd gemaakt. Toch blijft de reflex hetzelfde. Iedere koopkrachtcrisis leidt tot nieuwe compensaties. Iedere uitzondering produceert nieuwe uitzonderingen. Iedere regeling vraagt nieuwe formulieren, nieuwe loketten en nieuwe controlemechanismen. Nederland heeft inmiddels een economie gebouwd waarin niet de zorg, infrastructuur of het onderwijs het hardst groeit, maar het apparaat dat geld eerst afpakt om het daarna terug te geven.

Goeie he ?

Bij alle talking heads die aan kletstafels verschijnen als expert en daar hun Agenda2030 riedeltje over schaarste, armoede, onteigening, ongedierte eten, lgbti, vervangingsmigratie etc propageren, moet je even googlen naar de naam + Algemene Bestuursdienst. algemenebestuursdienst.nl/actueel/nieuws… Ik heb een artikel over geschreven over de talentenpoule van de ABD en hoe zij de agenda implementeren achter de coulissen. bomenenbos.substack.com/p/the-untoucha…

Rechts is jarenlang veel te tolerant geweest tegenover links. Niet omdat we zwak waren, maar omdat we ergens altijd dachten: ze bedoelen het goed. Ze willen een betere wereld, meer rechtvaardigheid, meer menselijkheid. Maar die “goede bedoelingen” zijn inmiddels een breekijzer geworden tegen onze samenleving. Want zodra je waarschuwt voor de gevolgen, weigeren ze te luisteren. Zodra je wijst op uitwassen, verdraaien ze de feiten. Zodra je benoemt wat miljoenen mensen dagelijks zien gebeuren, ben jij het probleem. Niet de chaos. Niet het falende beleid. Niet de ideologie. Nee, de boodschapper moet kapot. Waarschuwingen worden weggezet als haat. Kritiek als extreemrechts. Gezond verstand als gevaarlijk. Ondertussen worden de uitwassen beschermd, de problemen gebagatelliseerd en gewone mensen moreel veroordeeld omdat ze hun eigen land, veiligheid, cultuur en toekomst willen behouden. En dan rijst de vraag: zijn dit nog wel goede bedoelingen? Als politici openlijk spreken over strijd tegen kapitalisme, rechts en Trump, gaat het dan nog om het verbeteren van de samenleving? Of gaat het om een ideologische kruistocht tegen alles waarop onze westerse beschaving is gebouwd? Moeten we bloeden voor ons verleden? Boeten voor onze welvaart? Onze cultuur afbreken omdat die volgens hen verdacht is? Nee. Die tijd is voorbij. De rek is eruit. Het geduld is op. De zwijgende meerderheid zwijgt steeds minder. Wij hebben lang geluisterd, geïncasseerd en gewaarschuwd. Maar we zullen niet lijdzaam toekijken hoe onze samenleving stukje bij beetje wordt afgebroken door mensen die hun ideologie belangrijker vinden dan de werkelijkheid. Links mag zichzelf blijven wijsmaken dat ze moreel superieur zijn. Maar wij laten het niet zover komen.

Trouw plaatst een artikel over hummus op de voorpagina. Of beter: Trouw plaatst een afbeelding op de voorpagina, met een artikel over hummus erbij. Want het beeld doet hier het echte werk. Een gewapende soldaat plant een Israëlische vlag in een schaal hummus. De associatie is nauwelijks verhuld: Israël eigent zich niet alleen land toe, maar zelfs eten. Hummus als bezet gebied. Daarmee is het artikel al moreel gekaderd voordat iemand één alinea heeft gelezen. Het maakt dan bijna niet meer uit hoe genuanceerd de tekst zelf is. En die tekst ís genuanceerd: een academisch interview met een Israëlische onderzoeker over historische processen van culinaire toe-eigening. Maar de voorpagina heeft de conclusie al getrokken. Dat is precies wat beeldmacht doet. Een krant hoeft de associatie niet uit te spreken wanneer zij haar kan laten zien. Het ogenschijnlijk zachte onderwerp maakt de harde boodschap alleen maar makkelijker verteerbaar. Dit is geen neutrale illustratie bij een culinair-historisch artikel. Het is beeldtaal die een politiek oordeel velt. De vraag is dus niet of deze voorpagina een standpunt inneemt. Dat doet ze overduidelijk. De tekst analyseert hummus. De afbeelding veroordeelt Israël. En omdat die afbeelding de voorpagina vult, is de boodschap al duidelijk voordat de lezer één letter heeft gelezen. #Trouw #Israël #Beeldmacht #Framing #Mediaframe #Journalistiek

The ones who never build anything, ran anything or added any value outside of talking nonsense

@elonmusk As Starship flight 12 approaches let's listen to Elon read Pale Blue Dot by Carl Sagan one more time to be inspired.

Jetten voor de verkiezingen: "We gaan de asielproblemen in Nederland keihard aanpakken." Jetten na de verkiezingen: "We gaan de mensen die demonstreren tegen AZC's keihard aanpakken." D66, je zult er maar op hebben gestemd.

Waarom ik een hekel had aan wiskunde. Tijdens de les: 5 + 5 = 10 Bij het huiswerk: 734 + 555 − 432 / 69 = 12,42 Tijdens de toets: Als er 2 schapen vliegen, waarvan één geel is en de ander naar rechts vliegt, hoeveel kost dan een kilo asfalt, als de koe 10 jaar oud is?