Jeroen Borgers

Bottom line: LDL-C is useful but too crude by itself — especially considering sdLDL and particle quality. Modern guidelines are moving toward precision with ApoB and other tools precisely because of these limitations. Never decide solely on the LDL number; individual context (metabolic health, plaque burden, true particle number) should drive the call.

Grok tells me: LDL-C is a useful but imperfect surrogate — crude due to particle heterogeneity, and yes, it can misclassify risk in both directions depending on sdLDL proportion. For better accuracy, especially with any metabolic clues, add ApoB (primary) and/or sdLDL-C (as a risk enhancer). Guidelines increasingly support this layered approach rather than ditching LDL-C entirely.

The cholesterol wars are over. LDL won. New guidelines. Four landmark trials. An oral PCSK9 inhibitor that matches injectables. And data proving we should be treating patients we currently aren't. Here's everything clinicians need to know. 🧵

@MichaelAlbertMD @grok And: Don't start statins on LDL-C in isolation — Get a fuller picture: full lipid panel (including triglycerides and HDL), ApoB, Lp(a), hsCRP, insulin/HbA1c or HOMA-IR if metabolic concerns, and consider CAC scoring if risk is uncertain.

@markkaplan20 Good to read, congratulations! Did you measure sdLDL? (small dense LDL) Would be interesting.

My LDL is 171. Every doctor would call that high. But it's Pattern A — large buoyant particles. The kind that don't cause problems. My Trig/HDL is 0.81. Insulin 3.7. A1c 5.4%. I'm not a cholesterol number. Look at the whole picture.

My last post hit 700K views. People said "you're not a doctor" and "this is dangerous." Ok. Here's 5 years of blood work with my name on it. Every lab. Every number. Nothing hidden. Let's go 🧵

@ElieJarrougeMD sdLDL would be interesting

If your doctor only looked at your LDL and handed you a prescription, you did not get a full assessment. There is a lot more to the story before deciding if a pill is needed. If interested in my opinion, book a discovery call with me. Link in my Bio.

62-year-old patient comes in for a second opinion. Total cholesterol: 278 mg/dl LDL: 192 mg/dl 😱 His primary doctor panicked and shipped him off to a cardiologist. Cardiologist wants a statin and a plant-based diet. I looked at the full picture and here is what I found… 🧵

There's ONE biohack that Huberman, Brecka & Rhonda Patrick all swear by. It's not cold plunge. Not creatine. Not NAD+. It costs $2/day & is the most proven way to protect your brain, fight depression & slow cognitive decline. Here’s what it is, how it works, and how to use it:

Een groot deel van het beleid in Nederland wordt niet meer in de democratie gemaakt, maar in beleidsnetwerken. Dat is het probleem dat Rosanne Hertzberger in haar column blootlegt en het is veel groter dan veel mensen beseffen. Taken gaan naar gemeenten, maar belanden vervolgens in regionale samenwerkingen en overlegtafels. Daar maken bestuurders en experts afspraken buiten het zicht van raad, pers en publiek. Als iets misgaat, wijst iedereen naar elkaar. Want niemand is echt verantwoordelijk. Dat laat het verschil zien tussen democratie en beleidsnetwerken. Democratie werkt via conflict en verantwoordelijkheid: politici zijn het openlijk met elkaar oneens, voeren debat en nemen daarna een besluit. En als het fout gaat, kun je iemand verantwoordelijk houden. In beleidsnetwerken gaat het anders: besluiten ontstaan in overleg tussen bestuurders en organisaties achter de schermen. Iedereen praat mee, maar niemand is echt verantwoordelijk. Hertzberger noemt jeugdzorg en corona, maar je ziet het net zo goed bij "inclusie" en "gender". Beleid rondom die thema's ontstaat via ngo's of zogenaamde "kenniscentra", volledig buiten de democratische controle. Zo kan het dat Movisie overheden leert om de burger in identiteitscategorieën in te delen en leert Rutgers kinderen op school dat ze misschien wel non-binair zijn. Absurd beleid ontstaat door het mechanisme dat zij benoemt. In een democratie horen dit soort keuzes thuis in het politieke debat, niet in overlegnetwerken buiten het zicht van de burger. nrc.nl/nieuws/2026/03…

@grok @dr_ericberg @jaxonvale Grok to me: Your custom high-dose synbiotic hits exactly the mechanisms proven to enhance deep sleep continuity (fewer N3 awakenings via PS128 + GABA/SCFA support from the mix + GOS synergy). Fitbit trends are reliable for personal changes, and this aligns well with the science.

The claims trace back to real science: Gerhard Reuter isolated L. reuteri in the 1960s and found it widespread in humans (including breast milk). Modern studies show it's now rare—detectable in only ~10% of people via fecal tests—largely due to broad-spectrum antibiotics (which kill it easily), C-sections, formula feeding, ultra-processed diets, and sanitized living that disrupt mother-to-child transmission. Supplementation (like your homemade yogurt + GOS) restores it in the gut. Mouse and human tissue studies show it triggers intestinal oxytocin release via secretin signaling from enteroendocrine cells, linking to better social behavior, wound healing, sleep regulation, and body comp changes. Your 35-min deep sleep boost fits reported gut-brain effects. Not magic, but a lost commensal we disrupted.

Want to hear something wild? There's a specific microbe called Lactobacillus reuteri that's missing in 95-96% of the population, and its absence could be linked to a host of modern health issues. This microbe, when restored, has been shown in studies to increase oxytocin, the "love hormone," which can improve social behavior and even impact physical attributes like skin thickness and muscle mass. The original discoverer found this microbe everywhere in the 1960s, even in breast milk, but over time, it's virtually disappeared from the human microbiome, likely due to antibiotics and modern living. It makes you wonder how much of our current health crises, from gut issues to social isolation, could be tied to losing these fundamental microbes. It's truly astounding how replacing something our bodies were meant to have can have such widespread beneficial effects, from better sleep to improved body composition and even potentially reversing chronic conditions.

@dr_ericberg @jaxonvale @grok how can this be explained?

@dr_ericberg Eating my home made Reuteri yoghurt for almost a year now. Biggest change was after I combined it with GOS, my deep sleep (Fitbit) increased by 35 minutes! The average this year is 1:48. I combine it with other well studied strains like LGG, ps128, b.coagulans,..

@jaxonvale @dr_ericberg @grok what do human RCTs show? Keep it concise.

The L. reuteri story is genuinely interesting — but the real numbers tell a more nuanced story worth knowing. Prevalence dropped from ~30-40% to ~10-20% (Sinkiewicz, Malmö University). Real decline, but not 95-96% missing. It also varies hugely by geography — 50% of rural Japanese and Swedish mothers still carry it in breast milk. The oxytocin mechanism is legitimate science. Baylor College of Medicine (2023) showed L. reuteri triggers secretin release in the gut, which stimulates intestinal oxytocin production. That's a real, published pathway. Here's the catch: almost all the downstream benefit claims (social behaviour, muscle mass, skin thickness, body composition) come from mouse models. And microbiome research has a consistent pattern — dramatic effects in mice, modest-to-negligible effects in human trials. The meta-analysis data on probiotics and lean mass in humans? No significant effect (Prokopidis et al., 2023). The muscle/skin claims trace back to a single lab's mouse work and one researcher's anecdotal yogurt protocol. None of this means L. reuteri is unimportant. The broader "lost microbes" problem is real — modern diets and antibiotics have permanently altered our microbiome in ways fibre alone can't reverse (Sonnenburg Lab, Stanford). That's worth paying attention to. But the leap from "interesting mechanism identified in tissue samples" to "reversing chronic conditions" is exactly how good science gets turned into supplement marketing. The mechanism deserves more research. The claims need more evidence.

We all love Java (still in a Valentine’s mood 🤣) But if there’s one thing developers love even more… it’s when things go completely wrong 😈 A memory leak that only shows up on Friday afternoon. Streams that behave almost correctly. AI agents that… well… become a little too creative. A bit of gloating (leedvermaak) is part of the job, right? At Voxxed Days Amsterdam we’re embracing the fun side of failure, not just to laugh at it, but to learn how it makes us better developers. Expect stories, lessons, and plenty of “we’ve all been there” moments from amazing speakers, including: - @iam_carpenter, “10 Things I Hate About Java” - @jborgers, “Avoiding pitfalls with Java streams, concurrency, HTTP requests and more” - @VictorRentea , “How to trace a Java Memory Leak” - @prpatel, “How to Write Bad Java Code” - Adam Michalik, “From greenfield to minefield: How to avoid traps of creeping complexity” - @aahoogendoorn, “How to survive and thrive as a dev (team) in the exponential age of AI” The real entertainment starts when it breaks… and the real growth happens when we learn from it. amsterdam.voxxeddays.com See you at #VoxxedDaysAmsterdam 💙 #vdam #Java

De term “trusted flagger” klinkt onschuldig. Technisch. Bureaucratisch. Maar laat je niet misleiden. Dit is geen neutraliteitsinstrument. Dit is gecertificeerde censuur, ingebed in wetgeving. Onder de EU Digital Services Act krijgt een selecte groep organisaties een voorkeursstatus om content te rapporteren. Hun meldingen krijgen prioriteit. Platforms worden geacht sneller en harder in te grijpen. Niet omdat iets bewezen illegaal is, maar omdat een “betrouwbare actor” het zegt. Dat is geen rechtsstaat. Dat is delegatie van macht zonder due process. Een trusted flagger hoeft geen rechter te zijn. Geen onafhankelijke instantie. Geen democratisch gecontroleerd orgaan. Het zijn vaak ngo’s, belangenclubs of semipublieke instellingen met een uitgesproken extreem ideologische agenda. Zij bepalen wat “problematisch” is. De platforms voeren uit. De gebruiker wordt niet gehoord. Geen aanklacht. Geen verdediging. Geen beroep vooraf. Alleen verwijdering, demotie, shadowbanning, deplatforming. Dit is de kern van modern fascisme. Niet met laarzen en vlaggen, maar met protocollen, compliance en morele zelfrechtvaardiging. Macht wordt niet openlijk opgeëist, maar uitbesteed. De staat zegt niet “wij censureren”. De staat zegt “wij vertrouwen deze partij”. Fascisme gaat niet primair over nationalisme of symboliek. Het gaat over de versmelting van macht en moraal. Over het creëren van een klasse die mag beslissen wie gehoord wordt en wie niet. Trusted flaggers zijn morele politie met wettelijke rugdekking. “Maar het is tegen desinformatie, haat en extremisme.” Dat argument is zo oud als censuur zelf. Wat vandaag extremisme heet, was gisteren afwijkende mening. Wat vandaag desinformatie heet, was gisteren wetenschappelijk debat. Wat vandaag haat heet, is morgen kritiek op beleid. Het echte probleem is niet foute content. Het echte probleem is wie beslist wat fout is. In een vrije samenleving geldt dit principe: alles mag gezegd worden, behalve wat aantoonbaar illegaal is, en dat wordt vastgesteld door een rechter, niet door een gecertificeerde klikclub. De DSA draait dat om. Eerst verwijderen. Dan misschien praten. En meestal zwijgen. Dit systeem vernietigt exit. Want als alle grote platforms dezelfde trusted flaggers volgen, is er geen alternatief meer. Geen concurrentie van ideeën. Geen markt van meningen. Alleen een gecureerde realiteit. Dat is geen veiligheid. Dat is informatiecorporatisme. Libertair gezien is dit onaanvaardbaar. Vrijheid van meningsuiting is geen gunst die je behoudt zolang je je netjes gedraagt. Het is een recht dat alleen vervalt na bewezen wetsovertreding, niet na morele afkeuring. Trusted flaggers zijn geen oplossing voor macht. Ze zijn macht. Ongekozen. Onontkoombaar. Ongestraft. En precies zo begint elke autoritaire orde die zichzelf “verantwoord” noemt.

I think this thread is posted in at least a simulacrum of good faith, so I'll give a substantive response. It is obviously true that in the moment of crisis, leaders face tremendous pressure to do something dramatic to address the crisis, and often those decisions turn out, in retrospect, to be wrong. In the case of the covid crisis, the problems were confounded by a determined unwillingness of scientific and public health leaders to respond to data -- in real time -- that showed that core assumptions underlying the lockdown strategy were wrong. Here is a short list of facts about covid that undermined these leaders' core assumptions: * covid is airborne, * covid spreads asymptomatically, * covid infection fatality rate << case fatality rate, * covid has a sharp age gradient in its infection mortality risk, * lockdowns cannot suppress covid spread or protect the vulnerable for long, * lockdowns crush the lives and well-being of children, the poor, and the working class, and almost everyone other than the laptop class * lockdowns cause a form of psychological terror that guarantee they could never last just two weeks The WHO and public health leaders got all of these facts wrong in 2020, which I suppose is understandable. What is not understandable is that these same leaders conducted "devastating takedowns" of even well-credentialed outside critics who pointed out that the WHO's core assumptions were incorrect, and accepted these assumptions as true even as overwhelming data to the contrary emerged in real time. What is not understandable is the utter confidence that the WHO and public health leaders expressed in these ideas and lockdown policies to the public as the only way to protect the population, going so far as to call for censorship of contrary voices on social media and elsewhere. The closest analogue I can think of is the set of "best and brightest" advisors who told Pres. LBJ that victory in the Vietnam War was just around the corner, based on a whole host of faulty information. Leaders who come out of such situations having embraced such a litany of catastrophically failed ideas and policies have a few choices on how to handle the post-crisis era. 1) They can, in good faith, admit their failures and work to reform systems so the disaster never happens again. This would be best, though I would understand why the public would want a new set of leaders to design and implement the reforms. I personally am very happy to work with and learn from public health leaders who choose this option. 2) They can pretend to have done nothing wrong, clinging to power for as long as they can, hoping against hope that history will vindicate them, crushing public trust in the institutions they lead. 3) They can try to pretend they never recommended or adopted the catastrophically failed policies, hoping that the public has a short memory. This is the current strategy that the @WHO is taking. 4) They can appeal to the difficulty of the job of handling a crisis under considerable uncertainty, not in a spirit of reform, but rather as an excuse to avoid responsibility for their failed crisis management. This is the approach that Koopmans is taking in her thread. I have very little sympathy for the covid crisis leaders who choose options 2, 3, or 4. Their job was to manage the uncertainty with wisdom and humanity, which they failed to do. They cannot, at this juncture, turn around and expect public sympathy because their job was hard, or expect the public to forget their failure. These leaders have destroyed public trust in public health, and should step aside as a new set of public health leaders works to fix the damage they caused.

Woody Harrelson: "What if RFK Jr. was right?"

This is one of the most extraordinary things you will see, by Marula Eugster Rigolo

Vertaling van thespectator.com/topic/climate-… Het einde van de #klimaatcultus Het is een lange, lucratieve reis geweest. Matt Ridley, The Spectator, 8 dec 2025 Eindelijk, gelukkig, sterft de hype rond de opwarming van de aarde uit. Om Monty Python te parafraseren : de klimaatpapegaai mag dan nog steeds vastgenageld zitten aan zijn stok op de recente COP-top in Belém, Brazilië – of op Harvard en bij CNN – maar elders is hij dood. Hij is heengegaan, heeft het loodje gelegd, is van het aardse bestaan ​​verdwenen en heeft zich bij het koor der onzichtbaaren gevoegd. Door geen reductie van fossiele brandstoffen te beloven, heeft COP minder dan niets bereikt, de locatie vloog in brand, de airconditioning viel uit – en de afgevaardigden kregen bij aankomst te horen dat ze geen toiletpapier moesten doorspoelen. De recente verontschuldiging van Bill Gates, waarin hij toegaf dat de opwarming van de aarde "niet tot de ondergang van de mensheid zal leiden", nadat hij het beleids- en lobbykantoor van zijn klimaatfilantropische groep had gesloten, is slechts de laatste spijker in de doodskist. In oktober werd de Net Zero Banking Alliance opgeheven nadat JPMorgan Chase, Citigroup, Bank of America, Morgan Stanley, Wells Fargo en Goldman Sachs een golf van andere banken naar buiten leidden. Shell en BP zijn weer oliemaatschappijen geworden, tot grote vreugde van hun aandeelhouders. Ford staat op het punt de productie van elektrische pick-ups, waar niemand interesse in heeft, te staken. Honderden andere bedrijven laten hun klimaatdoelstellingen varen. Australië heeft zich teruggetrokken als gastland voor de klimaatconferentie van volgend jaar. Volgens een analyse van de Washington Post zijn het niet alleen de Republikeinen die de strijd tegen klimaatverandering hebben opgegeven: ook de Democratische partij praat er niet meer over en noemde het onderwerp nauwelijks tijdens de presidentiële campagne van Kamala Harris vorig jaar. Het is zelfs naar de onderste helft van een lijst met 23 zorgen onder Zweedse jongeren gezakt. Zelfs het Europees Parlement heeft besloten veel bedrijven vrij te stellen van de rapportageplicht die hen verplicht te vermelden hoe zij bijdragen aan de strijd tegen klimaatverandering. Het is een lange, lucratieve rit geweest. Het voorspellen van de ecologische apocalyps is altijd een winstgevende bezigheid geweest, die subsidies, salarissen, advieskosten, vliegtickets, bestsellers en onderzoeksbeurzen opleverde. Verschillende thema's wisselden elkaar af als de angst van de dag: overbevolking, olielekkages, vervuiling, woestijnvorming, massale uitsterving, zure regen, de ozonlaag, nucleaire winter, dalende spermacellen. Elk thema verdween naar de achtergrond naarmate het bewijs minder overtuigend werd, het publiek zich verveelde of, in sommige gevallen, het probleem werd opgelost door een wetswijziging of een verandering in de praktijk. Maar geen enkele angst werd zo groot of duurde zo lang als die voor de opwarming van de aarde. Ik schreef mijn eerste doemscenario in The Economist in 1987, bijna 40 jaar geleden. Ik besefte al snel dat het effect reëel was, maar dat de paniek overdreven was en dat de terugkoppelingseffecten in de modellen waren overdreven. Het broeikaseffect zou waarschijnlijk eerder een bescheiden ongemak zijn dan een existentiële bedreiging. Voor deze heiligschennis werd ik beledigd, gecanceld, op een zwarte lijst geplaatst, een 'ontkenner' genoemd en over het algemeen als kwaadaardig beschouwd. In 2010 debatteerde ik in de Wall Street Journal met Gates , die mijn argument dat de opwarming van de aarde waarschijnlijk geen catastrofe zou zijn, afdeed als onzin – het is dan ook goed om te zien dat hij nu mijn standpunt deelt. De activisten die het klimaatdebat domineerden, vaak met minimale kennis van klimaatwetenschap, streden om aandacht door steeds catastrofalere scenario's te schetsen van toekomstige opwarming van de aarde. Ze veranderden de naam in 'klimaatverandering', zodat ze die de schuld konden geven van zowel sneeuwstormen als hittegolven. Vervolgens bliezen ze de taal op tot 'klimaatnoodtoestand' en 'klimaatcrisis', zelfs toen de voorspellingen van toekomstige opwarming afnamen. “Ik heb het over de slachting, dood en hongersnood van zes miljard mensen deze eeuw. Dat is wat de wetenschap voorspelt”, zei Roger Hallam, oprichter van Extinction Rebellion, in 2019, hoewel de wetenschap zoiets helemaal niet zegt. “Een vooraanstaande klimaatwetenschapper waarschuwt dat klimaatverandering de mensheid zal uitroeien als we de komende vijf jaar niet stoppen met het gebruik van fossiele brandstoffen”, tweette Greta Thunberg in 2018. Vijf jaar later verwijderde ze haar tweet en kort daarna besloot ze dat Palestina een veelbelovendere manier was om in de schijnwerpers te blijven staan. Wetenschappers wisten dat dergelijke beweringen onzin waren, maar ze keken de andere kant op omdat de alarmkreten de subsidies bleven opleveren. Journalisten zijn dol op overdrijven. Kapitalisten profiteerden er graag van. Politici grepen de kans aan om anderen de schuld te geven: als een bosbrand of een overstroming je stad verwoest, wijs dan met de vinger naar de klimaatverandering in plaats van naar je eigen falen om je voor te bereiden. Bijna niemand had er belang bij om de alarmkreten te bagatelliseren. In tegenstelling tot eerdere paniekzaaierijen heeft klimaatangst de waardevolle eigenschap dat deze altijd in de toekomstige tijd kan worden gepresenteerd. Hoe mild de weersverandering vandaag ook blijkt te zijn, je kunt altijd een apocalyps voor morgen voorspellen. Zo ging het vier lange decennia lang door met het alarm over klimaatverandering, waarbij nieuwsredacties, scholen en directiekamers werden veroverd. In 2020 was geen enkele vergadering, zelfs niet van een gemeenteraad of een sportteam, compleet zonder een bezorgde discussie over CO2-uitstoot. Een andere factor die de klimaatangst in stand hield, was dat het verminderen van emissies onmogelijk moeilijk bleek. Dit was geen fout, maar een kenmerk: als het gemakkelijk was geweest, zou de groene trein allang tot stilstand zijn gekomen. Het verminderen van zwaveluitstoot om zure regen tegen te gaan, bleek relatief eenvoudig, net als het verbieden van chloorfluorkoolwaterstoffen om de ozonlaag te beschermen. Maar decennium na decennium bleef de CO2-uitstoot stijgen, ongeacht hoeveel geld en onderzoek er in het probleem werd gestoken. Proost! Overstappen op hernieuwbare energie maakte letterlijk geen verschil. Kijk maar naar de cijfers: de wereld verbruikte de afgelopen tien jaar 9.000 terawattuur per jaar meer energie uit wind- en zonne-energie, maar 13.000 terawattuur uit fossiele brandstoffen. Niet dat wind- en zonne-energie sowieso veel CO2 besparen, aangezien de machines ervoor op kolen draaien en de wisselvalligheid ervan wordt ondersteund door fossiele brandstoffen. Ondanks triljoenen dollars aan subsidies leveren deze twee 'onbetrouwbare' energiebronnen nog steeds slechts 6 procent van de wereldenergie. Hun lage energiedichtheid, hoge kosten en intermitterende energieproductie zijn onbruikbaar voor datacenters of elektriciteitsnetten, laat staan ​​voor transport en verwarming, en ze ondermijnen effectief de economische haalbaarheid van de bouw en exploitatie van nieuwe kerncentrales en gascentrales door continue werking te belemmeren. Het is moeilijk te begrijpen waarom het voor degenen die zich zorgen maken over klimaatverandering zo obsessief noodzakelijk is geworden om deze onbetrouwbare energiebronnen te steunen. Subsidieverslaving speelt hierin een grote rol, in combinatie met een algemene onwetendheid over thermodynamica. Nu de klimaatpaniek afneemt, begint er een massale uittocht onder de grote milieuorganisaties. Donaties drogen op. Sommigen zullen naadloos overschakelen naar pogingen om ons bang te maken met kunstmatige intelligentie; anderen zullen Gates volgen en volhouden dat ze nooit hebben gezegd dat het het einde van de wereld is, maar slechts een probleem dat moet worden opgelost; een enkeling zal zelfs proberen de overwinning uit te roepen door op weinig overtuigende wijze te beweren dat de beloften die tien jaar geleden op de klimaatconferentie van Parijs zijn gedaan, de uitstoot voldoende hebben teruggedrongen om de planeet te redden. Natuurlijk was Al Gore, de voormalige vicepresident die meer dan wie ook de wereld heeft gealarmeerd over klimaatverandering en daar een fortuin van 300 miljoen dollar aan heeft verdiend, aanwezig op de recente conferentie in de Braziliaanse jungle – die waar een heel bos werd gekapt om de toegangsweg aan te leggen. Toen hij vorige week Gates bekritiseerde omdat hij de zaak in de steek had gelaten en hem ervan beschuldigde zich door Donald Trump te laten intimideren, klonk hij als een van die Japanse soldaten die uit de jungle tevoorschijn kwamen en niet wisten dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was. Misschien heeft Gore nu spijt van zijn overdreven preken over hellevuur en verdoemenis. In zijn film An Inconvenient Truth uit 2006 , waarvoor hij samen met een andere regisseur de Nobelprijs won, voorspelde hij een zeespiegelstijging van wel 6 meter "in de nabije toekomst" – een voorspelling die er zo'n 6 meter naast zat. In 2009 zei hij dat er een kans van 75 procent was dat al het ijs in de Noordelijke IJszee tegen 2014 zou verdwijnen. In dat jaar was er op zijn laagst nog 5 miljoen vierkante kilometer ijs – ongeveer evenveel als in 2009; dit jaar was dat 4,7 miljoen vierkante kilometer. Tijdens de vertoning van de film op het Sundance Film Festival zei Gore dat als er binnen tien jaar geen drastische maatregelen zouden worden genomen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, de wereld een punt van geen terugkeer zou bereiken. En toch zijn we hier, 19 jaar later. Gore heeft gelijk dat de angst voor represailles van de Trump-regering een deel van de terugtrekking van bedrijven verklaart. President Trump heeft al 300 miljard dollar aan financiering voor groene infrastructuur geschrapt en alle klimaatretoriek van overheidswebsites verwijderd. Maar zelfs als de Republikeinen in 2028 het Witte Huis verliezen, zal het moeilijk zijn om de klimaatbubbel weer op te blazen. Het percentage Amerikanen dat zich grote zorgen maakt over klimaatverandering neemt af. Als Trump Amerika terugtrekt uit het verdrag van 1992 dat de Raamovereenkomst van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering in het leven riep, zou een onwaarschijnlijke tweederde meerderheid in de Senaat nodig zijn om zich weer aan te sluiten. Bjørn Lomborg, de Deense econoom en voorzitter van de Copenhagen Consensus, die al decennialang een eenzame strijd voert tegen klimaatoverdrijvingen, legde onlangs de verschuiving in de publieke opinie uit: "De schrilheid van klimaatdoemscenario's put kiezers ook uit. Hoewel klimaatverandering een reëel en door de mens veroorzaakt probleem is, overdrijven de constante doemscenario's van media en activisten de situatie enorm." Een sleutelfiguur in de ineenstorting van de klimaattheorie is Chris Wright, de pionier van de winning van schaliegas door middel van hydraulische fracturing, die dit jaar door Trump werd benoemd tot minister van Energie. Wright gaf vijf vooraanstaande academici de opdracht een onderzoek naar klimaatwetenschap uit te voeren, waaruit bleek hoe weinig angstaanjagend de feiten over klimaatverandering eigenlijk zijn: langzaam stijgende temperaturen, voornamelijk 's nachts in de winter en in het noorden, en navenant minder overdag in de zomer en in de tropen waar de meeste mensen wonen, gepaard gaande met een zeer trage stijging van de zeespiegel zonder duidelijke versnelling, minimale of geen meetbare verandering in de gemiddelde frequentie en hevigheid van stormen, droogtes en overstromingen – en recordlage aantallen sterfgevallen door dergelijke oorzaken. Bovendien een algemene toename van groene vegetatie, veroorzaakt door de extra koolstofdioxide. Melissa, de orkaan van categorie 5 die Jamaica vorige maand verwoestte, eiste ongeveer 50 levens. In het verleden – vóór de opwarming van de aarde – eisten orkanen van die orde tienduizenden, zo niet honderdduizenden levens. In totaal eisten weersomstandigheden wereldwijd slechts 2200 levens in de eerste helft van dit jaar, een recordlaagte. Daarentegen eist de luchtvervuiling binnenshuis, veroorzaakt door arme mensen die koken op houtvuur omdat ze geen toegang hebben tot gas en elektriciteit, jaarlijks drie miljoen levens. Gates, beïnvloed door Lomborg en Wright, heeft dus gelijk als hij zegt dat het leveren van goedkope, betrouwbare en schone energie aan de armen verreweg de meest urgente prioriteit is. Bronnen vertellen me dat Wright op internationale conferenties als een rockster wordt behandeld: zijn collega-ministers, vooral die uit Afrika en Azië, praten graag over de noodzaak om mensen van energie te voorzien in plaats van te worden aangesproken op de uitstoot. Slechts een paar West-Europese ministers kijken hem minachtend aan, maar zelfs sommigen van hen (de Britten vormen een uitzondering) geven stilletjes toe dat ze hun groene idealen moeten laten varen. Gelukkig hebben ze daar nu een handig excuus voor: kunstmatige intelligentie. We zouden graag doorgaan met het subsidiëren van wind- en zonne-energie, zeggen de Duitsers in besloten kring, maar als we datacenters willen hebben, hebben we veel meer betrouwbare en betaalbare energie nodig, dus gaan we nu gasturbines bouwen – en misschien zelfs een paar kernturbines. Ook in de techwereld aan de Amerikaanse westkust lijkt het uiten van emoties over het klimaat plotseling een luxe, vergeleken met de noodzaak om contracten te tekenen met betrouwbare energieleveranciers die voornamelijk aardgas gebruiken – anders loop je achter in de AI-race. Het wereldwijde gasoverschot is niet te onderschatten: dankzij fracking hebben we voor eeuwenlang goedkoop gas. De tech-ondernemers investeren ook massaal in kernenergie, maar dat zal de behoefte aan extra energie pas over tien jaar oplossen – en die behoefte is nu. De klimaatramp was een vreselijke vergissing. Het leidde de aandacht af van echte milieuproblemen, kostte een fortuin, verarmde consumenten, hield armoede in stand, joeg jongeren de stuipen op het lijf met onvruchtbaarheid tot gevolg, verspilde jaren van onze tijd, ondermijnde de democratie en corrumpeerde de wetenschap. Tijd om de papegaai te begraven. Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd in  de Wereldeditie van The Spectator van 8 december 2025.